Ik doe es gewoon vrijwillig

De Hoornse stadsfeesten, het Pietendorp of de Landbouwdag: niet bepaald plekken waar kinderen die niet goed met prikkels kunnen omgaan, zich thuis voelen. Maar ja, om al die lol nou te moeten missen? Daarom regelen Hélène Zack, Marianne Zijp en Mieke Slotboom van Stichting Ruggespraak speciale chillplekken, ideaal om even bij te komen als het allemaal teveel wordt. Door haar werk met ouders en kinderen met bijvoorbeeld autisme, ADHD of niet-aangeboren hersenletsel, kwam Hélène Zack op het idee van de chillplekken. Ken je ze niet? Het zijn afgeschermde ruimtes waar mensen die last hebben van te veel prikkels kunnen bijkomen. ‘We zorgen ervoor dat het rustig is en dat er sensorisch materiaal aanwezig is om te ontprikkelen. Dat kunnen bijvoorbeeld fidgetspinners zijn, of zwaartedekens, een kaars die lekker ruikt, een knuffel om aan te frunniken of kleurplaten om je helemaal op te concentreren. Dat helpt, de kinderen komen soms helemaal schuw of juist opgedraaid op de chillplek binnen, en we zien ze ontspannen en helder weer vertrekken.’ Als gezin erop uit De chillplekken zorgen ervoor dat gezinnen met elkaar naar leuke evenementen kunnen, zoals het Pietendorp in het Zuiderzeemuseum. ‘Zo belangrijk om samen uitstapjes te kunnen maken, en heel jammer als je zoiets moet laten schieten als gezin omdat een van de kinderen misschien overprikkeld raakt’, weet Marianne Zijp, vrijwilliger bij Stichting Ruggespraak uit ervaring. ‘Juist met een kind in het gezin met autisme of ADHD is het belangrijk dat dat soort dingen gewoon doorgaan. Anders moet een ouder thuisblijven met een kind, terwijl de andere wel op pad kan. Zo’n opgesplitst gezin bepaalt de dynamiek. Het is juist heel fijn als je toch met z’n allen als gezin leuke dingen kunt doen.’ Herkenning tussen ouders Marianne ziet dat niet alleen de kinderen door de overdosis prikkels een moeilijke tijd kunnen hebben, maar ook op de ouders heeft het impact. ‘Ze zien dat hun kind het niet trekt, maar niet iedereen heeft begrip voor de situatie en niet overal is een plek om je even terug te trekken. Terwijl in onze chillplekken altijd vrijwilligers zijn die precies begrijpen hoe het werkt.’ Zo ontstaan soms op de chillplek gesprekken tussen ouders, die bij elkaar herkenning vinden. En soms moeten Hélène en Marianne uitleggen wat de chillplek precies is: niet een plek waar je even met je kinderen kunt zitten als je je voeten rust wilt geven, en het is ook geen kinderoppasplek of een ballenbak waar ouders hun kinderen kunnen achterlaten. Nee, de plek is echt bedoeld voor mensen die moeite hebben met prikkels. ‘Eigenlijk wordt er geen misbruik van gemaakt’, vertelt Marianne. ‘Mensen die het nodig hebben, snappen het meteen. En als we het uitleggen aan toevallige binnenstappers, dan zie je dat zij het ook begrijpen.’ Prikkelarme uitstapjes? Langzamerhand krijgen de chillplekken meer bekendheid. ‘We horen van ouders: als we van tevoren weten dat zo’n plek er is, dan durven we een uitstapje met het gezin wel aan’, zegt Hélène. ‘Veel uitstapjes met het hele gezin zijn nou niet bepaald prikkelarm, en niet iedereen kan of wil er rekening mee houden.’ Zo werkt Stichting Ruggespraak ook aan meer bekendheid voor neurodiversiteit en de problemen die kinderen kunnen hebben met het verwerken van prikkels. En ja, dat geldt natuurlijk ook voor volwassenen. ‘We waren dit jaar aanwezig op de Hoornse Stadsfeesten met een chillplek voor volwassenen’, zegt Helene. ‘En bijvoorbeeld het Westfries Museum klopte bij ons aan om mee te denken over een handige inrichting, zodat het museum echt voor iedereen toegankelijk is. Want zo ingewikkeld is het eigenlijk niet: een rustige plek om je even af te zonderen en te ontprikkelen is al genoeg.’

Fred van Bruggen was nog geen maand met pensioen, of hij had al vrijwilligerswerk gevonden dat perfect bij hem past. Elke week tuft hij op de motor van Heerhugowaard naar Medemblik, om daar in het Stoommachinemuseum rondleidingen te geven, alles te vertellen over stoommachines en zo nu en dan de boel flink op te stoken. Na een tijdje heb je al je klusjes in en om het huis wel zo’n beetje gedaan, merkte Fred. Na zijn carrière in de techniek, als medewerker binnen- en buitendienst voor een groothandel met producten voor de aandrijfindustrie, kon hij vervroegd stoppen. Maar stil zitten is niks voor hem, dus na een paar weken pensioen dacht hij: vrijwilligerswerk. ‘Ik ging kijken bij het Stoommachinemuseum, en direct dacht ik: hier pas ik wel. De techniek is prachtig, maar het contact met de mensen ook. Dat zijn nou precies de dingen die ik in mijn werk ook zo mooi vond.’ Stoken op hout Het prachtige oude gebouw, al die antieke installaties en natuurlijk de verhalen die erbij horen, ze hebben het hart van Fred gestolen. Een rondleiding? Met veel plezier! ‘Als we onder stoom zijn, zoals we dat noemen, dan stoken we deze ketels vol met hout. Vroeger ging dat met steenkool, maar dat is nu voor ons te duur. Het vuur in de vuurgang verwarmt de ketel, die gevuld is met 15.000 liter water. Dat water wordt stoom waarmee we de machines in het museum kunnen laten draaien.’ De oude machines zijn fascinerend om te bekijken. Het zijn historische hei-installaties, karn- en botermakers, scheepsmachines, baggerschepen of, uiteraard, poldergemalen. ‘Als de nood aan de man komt, kunnen wij nog inspringen om de polder droog te pompen. Een pomp zoals deze kan ongeveer 450 kubieke meter water per minuut wegpompen, dat betekent dat de ruimte waar de pomp staat in vier minuten is leeggepompt.’ Stokersdiploma Fred geeft nu regelmatig rondleidingen door het museum aan uiteenlopende groepen. Kinderen? Van harte welkom, die trakteert hij op een speciaal stokersdiploma en voorziet ze van brandstof voor de stoker, lees: een snoepje uit de trommel. En als ze het leuk vinden, kunnen ze met een miniatuur-stoommachine verschillende speelgoedautomaten in beweging zetten. ‘Toen ik hier begon, ging ik niet meteen als rondleider aan de slag’, vertelt hij. ‘Ga eerst maar eens houthakken, zeiden ze tegen me. Dus dat heb ik gedaan, de hele dag. Ook lekker, fysiek bezig zijn. Maar na een tijdje ben ik toch deze kant op gegaan. Ik vind het leuk om met mensen om te gaan, ik spreek m’n talen en ik heb het geduld om dezelfde vraag wel tien of honderd keer te beantwoorden.’ Bij het museum werken circa honderd vrijwilligers, in allerlei verschillende functies. Medewerkers bij de kassa, rondleiders en stokers zoals Fred, maar ook mensen die vooral sleutelen en zich richten op het onderhoud. ‘Sommigen vinden het heerlijk om de hele dag in een blauwe overal in de techniek te duiken’, zegt Fred. ‘Het meeste onderhoud wordt hier in huis gedaan, we hebben mazzel met vrijwilligers met zoveel technisch inzicht.’ Fred rijdt elke week op zijn motor richting Medemblik, en hij heeft geen moment spijt van zijn keuze. 'Dit is precies wat ik zocht. De machines, de verhalen, de mensen, het past helemaal bij mij.' Voor wie ook op zoek is naar vrijwilligerswerk dat écht bij hem of haar past: Vrijwilligerspunt helpt je op weg.

In augustus is het zover, en eerstejaars basisschooljuf Amber Boesveld (22) kan haast niet wachten. Al tientallen jaren organiseert Stichting Netwerk het Hoornse Huttendorp. Amber is er al sinds haar dertiende bij als vrijwilliger. "Eerst vijf jaar als groepsleidster en de laatste twee jaar als ‘koningin’ van een van de vijf ‘landen’ van het Huttendorp." Redactie Paul Luiken (NHD) Amber rolde in het vrijwilligerswerk via haar broer. "Hij zat al bij het Huttendorp en toen ik oud genoeg was, heeft hij me ingeschreven. Ik gaf turnles en ontdekte toen al dat ik iets met kinderen wilde doen. Huttendorp was voor mij een manier om te kijken of dat echt bij me paste.” Leidingweekend Die eerste keer maakte indruk. "Als dertienjarige kom je binnen tussen zo’n 180 vrijwilligers. Dat is best indrukwekkend. Maar ik werd goed opgevangen. Zoals iedere nieuwe vrijwilliger hier goed wordt opgevangen. Tijdens het leidingweekend wordt de basis gelegd. Op zaterdag leer je elkaar kennen en doe je een zeskamp. Op zondag zijn er workshops, bijvoorbeeld over hoe je met kinderen omgaat of wat je doet als er iets misgaat. Want voor die kinderen ben je straks eventjes een plaatsvervangende ouder, bij ze thuis ben je het gesprek aan tafel. Dat brengt nogal wat verantwoordelijkheid met zich mee." De populariteit van het huttendorp blijft groeien. "De inschrijvingen voor het Huttendorp begin april gingen zo hard, binnen no time zaten we vol en hadden we ook een volle wachtlijst: in totaal zo’n 850 kinderen. Dat zegt genoeg. Ook qua vrijwilligers loopt het storm. "Het Huttendorp is een begrip. Daar wil je gewoon deel van uitmaken. Omdat het overdag met de kinderen een groot feest is, maar ’s avonds organiseren we met de vrijwilligers ook van alles. Lasergamen, spelletjes, zwemmen in de Waterhoorn. De meesten van ons logeren dan in Manifesto, lekker dichtbij." Koningin De promotie van groepslid naar koningin was een hele stap. "Het is wel vrijwilligerswerk, maar ik heb toch echt moeten solliciteren. Ik zocht een nieuwe uitdaging. Niet langer alleen met kinderen werken, maar nu ook leiding geven aan vrijwilligers. In de gesprekken ging het veel over hoe je een groep aanstuurt en hoe je iedereen meeneemt. Die ervaring neem ik ook mee in mijn baan als juf op Groep 5 van de Jozefschool in Blokker." Het vrijwilligerswerk vraagt veel tijd. "Je bent ongeveer tien dagen heel intensief bezig, van opbouwen tot afbreken. Dat is een groot deel van je vakantie. En omdat ik ook een deel van het programma organiseer, ben ik er nog wel meer tijd aan kwijt. Maar je krijgt er zo ontzettend veel voor terug: vriendschappen, gezelligheid en een week die je niet vergeet. We zeggen altijd: je krijgt geen geld, maar wel een hele grote vriendengroep. Je ziet elkaar ook buiten het huttendorp. Het is echt een community." Ieder kind is gelijk Wat Amber het meest aan het hart ligt, zijn de kinderen zelf. "Je hebt kinderen uit allerlei wijken en scholen. Vijf dagen zijn alle kinderen gelijk. In die dagen worden het echt vrienden. Dat vind ik het mooiste om te zien. Je bent belangrijk voor ze. Je bent een week lang een vast gezicht. Kinderen herkennen je later op straat, soms jaren later nog. Dan roepen ze: hé, jij bent van Geel!" Volgens Amber vervagen verschillen tijdens het huttendorp. "Iedereen bouwt met hetzelfde materiaal. Als iemand iets niet heeft, lossen we dat op. Iedereen hoort erbij." Het hoogtepunt komt aan het einde van de week. "Op vrijdag doen we nog één keer de yell met alle kinderen. Die leren ze aan het begin van de week. Dan sta je daar en hoor je ze keihard schreeuwen, terwijl hun ouders ze opwachten. Dat is echt een kippenvelmomentje. Het moment dat je beseft wat je samen hebt gedaan. Je hebt in een week iets hebt opgebouwd. Dat maakt het afscheid altijd een beetje emotioneel."

Marieke en Hidde Meisner vormen het kloppend bestuurshart van het Hoorns Harmonie Orkest. Zij is secretaris, hij voorzitter. En dat terwijl ze pas 25 en 24 jaar oud zijn. "Muziek kregen we thuis met de paplepel ingegoten”, begint Marieke Meisner. "Onze ouders speelden allebei al bij het orkest, net als mijn broertje, zusjes en opa en oma. Het hoorde er bij ons thuis gewoon altijd bij.” Redactie: Paul Luiken (NHD), fotografie Marcel Rob (NHD) Marieke speelt dwarsfluit. Hidde koos voor de trompet. "Via onze ouders Jeroen en Suzanne zijn we bij het orkest terechtgekomen”, vertelt hij, "die hebben elkaar daar zelfs leren kennen.” Bestuurlijke verantwoordelijkheid Het Hoorns Harmonie Orkest bestaat dit jaar zestig jaar en telt zo’n dertig leden. De jongste muzikant is 19, de oudste tachtig-plus. Marieke: "We hebben zelfs leden die al zestig jaar lid zijn. Die hebben de oprichting nog meegemaakt.” Broer en zus werken beiden in het basisonderwijs. Muziek doen ze ernaast, al mag je dat begrip ruim nemen. Want behalve spelen, dragen broer en zus ook bestuurlijke verantwoordelijkheid. Zo is Marieke sinds 2022 secretaris van het orkest. "Dat begon klein”, legt Marieke uit. "Muziekbladen vouwen, helpen bij dingen regelen. Mijn vader zat ook in het bestuur, dus we kregen daar veel van mee. En op een gegeven moment zei vroeg hij: 'kun jij af en toe wat mailtjes sturen?' Zo ben ik eigenlijk gewoon in de rol van secretaris gegroeid.” Notenkraker Marieke verzorgt als secretaris de communicatie binnen de vereniging. "Ik hou leden op de hoogte, maak agenda’s, notuleer en help bij het organiseren van concerten. We hebben ook een eigen gebouw, de Notenkraker in Hoorn, daar komt ook nog van alles bij kijken.” Bij Hidde was de sprong groter. Toen vader Jeroen vorig jaar als voorzitter stopte, werd de leden gevraagd wie hem wilde opvolgen. Toen daar geen antwoord op kwam, mochten de leden namen opschrijven van mensen die wellicht in aanmerking kwamen. "Uiteindelijk kwam mijn naam naar voren”, zegt hij. Marieke: "Dat ging dus heel democratisch, hoor. Iedereen mocht namen opschrijven.” Hidde: "Geen vriendjespolitiek, of zo”. Leren door te doen Voorzitter op je 24ste, dat is nogal wat. Hidde: "Je bent verantwoordelijk voor een vereniging, onderhoudt contacten met de gemeente en locaties waar je optreedt en probeert richting te geven. Of dat makkelijk gaat? Nou, ik merk echt wel dat ik nog dingen moet leren. Maar dat kan alleen door het te doen. Soms loopt iets niet zoals je had bedacht. Dan moet je flexibel zijn. Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Mijn vader is een soort klankbord. En Marieke ook. Als ik ergens over twijfel, bel ik haar gewoon.” Sociale club Wat het orkest volgens hen bijzonder maakt, is vooral de sfeer. "Het draait niet alleen om perfect spelen”, zegt Marieke. "Natuurlijk wil je mooie muziek maken, maar het gaat ook om gezelligheid en sociale samenhang.” Hidde: "Het is gewoon een hele sociale club. Iedereen helpt mee. De een maakt schoon, de ander zet koffie, weer anderen organiseren activiteiten.” Dat alles samenkomt, spelen én organiseren, merken ze vooral tijdens grote concerten. Het HHO & Friends-concert in april in de Oosterkerk staat beiden vers in het geheugen. "Daar speelden we samen met gastmuzikanten in ons eigen orkest, een brassband, een koor én zangers uit een band. Met zo’n zeventig muzikanten op één podium”, vertelt Hidde. "Onderweg waren er best wat struikelblokken. Niet alles ging lukte meteen. Je bent bezig met repetities, afspraken, muzikanten, dingen die geregeld moeten worden. Dan denk je soms: komt dit allemaal wel goed?” Juist daarom voelde het concert voor hem als een soort beloning. "Tijdens de laatste repetitie vóór het concert vielen ineens alle puzzelstukjes op hun plek. Toen dacht ik: yes, het is gelukt. We zijn er.” Harry Potter Marieke haakt in: "Voor een concert heb je altijd wel een beetje spanning. Heb ik iedereen wel benaderd? Is alles geregeld? Maar als je dan ziet dat het publiek geniet en alles samenkomt, dan ben je echt trots.” Hidde: "Dat is het mooie van zo’n vereniging. Je werkt er met elkaar maanden naartoe. En uiteindelijk zit iedereen daar: jong, oud, muzikanten, vrijwilligers, publiek. Dan zie je ineens waar je het voor doet. In november volgt het volgende grote project: het jubileumconcert van het zestigjarige orkest. Het thema wordt magie, met onder meer muziek uit Harry Potter.” Wat ze leeftijdgenoten willen meegeven die vrijwilligerswerk overwegen, of zelfs een bestuursfunctie? Hidde: „Het lijkt spannender dan het is. Je staat er nooit alleen voor, je doet het samen." "En je haalt er veel voldoening uit”, vult Marieke aan. "Je zorgt er met elkaar voor dat mensen plezier kunnen maken. Dat is gewoon mooi om te zien, dat jij daar een bijdrage aan hebt kunnen leveren.”

Het Wilhelminaplantsoen in Enkhuizen is meestal rustig, groen en leeg. Maar dat is begin juli helemaal anders, want dan wordt daar het huttendorp 2026 gehouden. Ruim driehonderd kinderen bouwen hun droomhuis, begeleid door zo’n tachtig vrijwilligers. Maud Koelman (16), een van die begeleiders: ‘Tijdens het huttendorp ben ik een totaal ander persoon.’ Maud is gek op kinderen. En al jarenlang enthousiast over huttendorp. Eerst als deelnemer, maar toen ze werd gevraagd als vrijwillig begeleider, hoefde ze niet lang na te denken. ‘Ik riep meteen heel hard ja! Fantastisch toch?’ Het Huttendorp begint op maandag, maar de begeleiders zijn op zaterdag al aan het timmeren. Dan bouwen ze vier grote hutten, die een belangrijke rol spelen in het huttendorp, vertelt Maud. ‘Het zijn de burgemeesterswoningen. Elke groep heeft z’n eigen burgemeester, die toezicht houdt op de begeleiding en op de deelnemers. Als er een probleem is dat we niet in de groep kunnen oplossen, kunnen we bij de burgemeester aankloppen. Bijvoorbeeld als er wordt gepest, dan melden we dat als begeleiding bij de burgemeester. Zo kunnen we snel en goed ingrijpen, want we willen dat het voor iedereen een mooi huttendorp is.’ Veel energie De kinderen beginnen op maandag met timmeren, en meestal staan aan het einde van de dag de eerste hutten al in het park te pronken. ‘Vooral in het begin is er veel energie, het is toch ook geweldig om van hout zelf een mooie hut te kunnen timmeren? Als er een verdieping op een hut moet komen, checkt de begeleiding of de structuur stevig genoeg is. Als wij er met z’n drieën op kunnen staan, mag er verder worden gebouwd.’ Veiligheid staat voorop, dat weet Maud maar al te goed. ‘Het is echt gereedschap en echte spijkers, dus we leren de kinderen ook dat ze daar zorgvuldig mee om moeten gaan. Ik ben zelf een paar keer in een spijker getrapt, dat doet goed zeer. Op het terrein is een EHBO-tent en we letten er allemaal goed op dat de hamers gebruikt worden om spijkers in de hut te slaan, niet om mee op de andere kinderen te timmeren.’ Hutten bewonderen De bouwwerkzaamheden worden afgewisseld met allemaal spelletjes en knutselactiviteiten. Op woensdag zijn alle ouders uitgenodigd om de bouwwerken van hun kinderen te bewonderen. Kinderen die daar zin in hebben, kunnen dan ook een optreden geven voor alle bezoekers. ‘Elke avond blijven een paar begeleiders slapen, zo weten we zeker dat er niemand de bouwwerken gaat stukmaken als iedereen naar huis is. Ik hoop dat ik over een paar jaar ook een keer ’s nachts over het huttendorp kan waken, dat lijkt me geweldig.’ Moe maar voldaan Daarna zit het er weer op, de hutten worden afgebroken en de kinderen gaan naar huis. Het team vrijwilligers blijft dan moe, maar voldaan achter. ‘Vorig jaar was ik zo ontzettend moe, dat ik door de andere begeleiders naar huis werd gestuurd’, vertelt Maud. ‘Dit jaar ga ik het anders aanpakken, ook af en toe even rust nemen. Hoewel dat best moeilijk is met al die kinderen om je heen. Ze willen allemaal aandacht, ze willen advies, ze willen waardering van je. Ik word er heel blij van. Tijdens huttendorp lijk ik een andere versie van Maud, ik ben socialer en meer open.’ Meedoen? Heb je ook zin om mee te doen met het huttendorp? Extra vrijwilligers zijn altijd welkom. En de eisen zijn simpel, zegt Maud. ‘Je moet van kinderen houden en goed met ze om kunnen gaan. Verder wijst het zichzelf. De sfeer in de groep vrijwilligers is heel leuk. We sluiten af met een barbecue voor iedereen die heeft meegeholpen. En ja, daar gaan ook wel wat stukken hout uit het huttendorp op het vuur.’ Stichting Welzijnswerk Enkhuizen / Welwonen faciliteren de organisatie en alle vrijwilligers worden aangestuurd door het jongerenwerk Enkhuizen.

“Hee Niels, waarom kunnen we geen Champions League meer kijken!?”, klinkt het quasi-verbolgen vanaf het terras van Tennis en padelvereniging De Hulk, aan het uiterste puntje van de Grote Waal in Hoorn. “Werd te duur. Wij moeten ook op de kleintjes letten!” Aan het woord is Niels van Dijk, 28 jaar, getrouwd, vader van een dochter en sinds enkele maanden voorzitter van De Hulk. “Jong? Misschien. Maar ik kom al mijn hele leven bij de vereniging. Ik ben er een beetje ingezogen. Mijn ouders gingen hier tennissen toen ze in de wijk kwamen wonen, mijn zusje ook, mijn moeder kwam in de jeugdcommissie. Dan gaat het vanzelf.” Redactie: Paul Luiken (NHD), fotografie Marc Rob Eerst combineerde Niels tennis met voetballen bij Zwaluwen en Forward. Maar op een gegeven moment werd het een beetje veel en koos hij voor het racket. "Ik had een leuke groep, speelde competitie, werd kampioen. Maar wat ik vooral mooi aan tennis vind: na een wedstrijd ga je zitten met je tegenstander. Je bent fanatiek, je wil winnen, maar het moet wel gezellig blijven. Bij de vereniging hanteren wij de leus: ‘sportiviteit en gezelligheid in één slag’. Dat past wel bij mij.” Dartbord Het verklaart ook waarom hij bleef hangen toen de jeugdjaren voorbij waren. Eerst als speler, daarna ook als vrijwilliger. 'Er was ooit behoefte aan een dartbord. Nou, dat mocht ik regelen, van het bestuur. Maar ‘doe dan gelijk vier borden. En organiseer meteen een toernooitje’, zeiden ze.” In 2022 werd hij seniorencoördinator, de schakel tussen bestuur en commissies. 'Dan zit je er al meteen middenin. Je ziet hoe de hazen lopen. En dan volgt de stap naar het voorzitterschap. De vorige voorzitter, Arthur Henar, had al aangegeven dat hij wilde stoppen zodra de club ‘af’ was: padelbanen aangelegd, kantine vernieuwd. ‘Dan kan er een strik omheen’, zei hij.” 'Mijn naam viel al vroeg, als beoogde nieuwe voorzitter. Ze zeiden: jij kent de club, jij weet wie wat doet. Tijdens de ledenvergadering werd ik unaniem voorgedragen. Dat gaf echt een kick. Het vertrouwen dat daaruit sprak. Dat mijn vaste tennismaatje Rob Groot aangaf dat hij dan wel penningmeester wilde worden, gaf het laatste zetje.” Minder brandjes blussen 'Of ik het anders doe? Mwoah, misschien dat we met dit wat jongere bestuur iets meer met de tijd meegaan. Kijk, mensen hebben het drukker. Vrijwilligers hebben minder tijd dan vroeger. Dus moet je anders organiseren. Minder vergaderen, minder blijven hangen in kleine problemen. We kwamen eerst eens in de zes weken bij elkaar en dan ging het vaak over lopende dingetjes. Dat hebben we nu veranderd. Minder vaak, compacter, meer focus op visie. Niet alleen brandjes blussen, maar ook kijken waar we naartoe willen.” Die manier van denken herkent hij zelf ook uit zijn werk bij de Koninklijke Marine in Den Helder, als burger. Eerst in de logistiek, inmiddels in portfoliomanagement. "Overzicht houden over projecten, zorgen dat je niet in de details blijft hangen. Dat doe ik hier ook. Tegelijk moet je het wel in perspectief zien. Het blijft een vereniging. Ik denk dat de charme verdwijnt als je het te bedrijfsmatig maakt of te professioneel. Dat hoeft van mij niet. Ik krijg er genoeg voor terug. Als iedereen bij zo’n vergadering zijn hand opsteekt en zegt: we hebben vertrouwen in je. Dat is onbetaalbaar.” "Door onze huidige manier van werken in mijn vrijwilligerswerk prima te combineren met mijn gezin. Alles is veel sneller geregeld. Een paar keer bellen, wat appjes en het is opgelost. Bovendien is er goed contact met andere verenigingen. Via de KNLTB en andere clubs hoor je hoe zij dingen doen. Iedereen heeft dezelfde problemen: te weinig vrijwilligers, aanwas jeugd, dat soort dingen. Dan kun je samen oplossingen zoeken.” Goodiebags Zo heeft het padellen bij De Hulk voor nieuwe aanwas gezorgd, vooral onder jongvolwassenen. "De jeugd onder de twintig blijft nog wat achter, helaas. We proberen daar wel wat aan te doen; met een open dag bijvoorbeeld. We dachten: als er dertig kinderen komen, is het mooi. Uiteindelijk waren het er 85. We gaven ze ‘goodiebags’ mee met een proeflidmaatschap. De opbrengst: tien nieuwe aanmeldingen. En ook nog twintig volwassenen. Maar daarna begint het pas. Dan moeten wij ze zien te houden.” In de week van 27 juli vindt het traditionele clubtoernooi plaats. ,,Het gezelligste toernooi van de regio”, meent Niels. Vorig jaar stond hij in de finale. "Nou ja, bijna. Mijn vrouw maakte me die ochtend wakker: ‘het gaat gebeuren!’ Onze dochter Suus werd dus geboren op de finaledag. Die finale zegde ik natuurlijk met plezier af. En weet je wat nou zo grappig is: mijn voorganger maakte precies hetzelfde mee, bijna veertig jaar geleden.” Niels lacht: "Blijkbaar hoort dat bij de functie.”