Ik doe es gewoon vrijwillig

SailWise in Enkhuizen organiseert van maart tot oktober actieve watersportvakanties voor mensen met een beperking. Vrijwilligers spelen daarin een sleutelrol: zij gaan mee op reis, helpen waar nodig en zorgen dat deelnemers een week lang onbezorgd kunnen genieten. Dat een weekje meebeleven ook drastische gevolgen kan hebben voor vrijwilligers, blijkt wel uit het verhaal van Ronan Brink (23) uit Oostwoud. Redactie: Paul Luiken (NHD), Fotograaf: Marcel Rob “Nou, ik ben hier eigenlijk een beetje toevallig terechtgekomen”, vertelt Ronan. “Job, de broer van een goede vriend van mij, werkt hier. Ik sprak met zijn moeder over mijn toekomst en ze zei: dit is echt iets voor jou. Je moet eens een kijkje gaan nemen.” Ronan meldde zich aan als vrijwilliger, net iets te laat in het seizoen. “Dat was eind september 2024. Ondertussen zocht ik een stageplek en toen zag ik ineens dat SailWise een stage aanbood. Dat was wel heel toevallig. Ik studeerde Business Studies in Alkmaar en ik zocht iets waar ik niet alleen marketing deed, maar van alles: communicatie, HR, organiseren. Dat kon hier. Dus ik heb een half jaar stage gelopen. Beurzen georganiseerd, social media gedaan, van alles.” Robinson Crusoe-eiland Toch was hij nog niet mee geweest op reis. “Collega’s zeiden: moet je dat niet gewoon eens doen? Dus ik ging mee met een jongerenweek op het eiland Robinson Crusoe in de Loosdrechtse Plassen. De groep bestond uit jongeren van 18 tot 29 jaar met verschillende beperkingen. Alles door elkaar. Mensen in een rolstoel, mensen die niet kunnen praten, mensen met een lichte verstandelijke beperking. In het begin vond ik het best spannend. Je komt opeens terecht in een groep jongeren met allerlei beperkingen. Dan denk je: hoe moet ik hiermee omgaan? Maar na twee dagen klikte het. Dan weet je wie iedereen is en ontstaat er een soort kampgevoel.” Zorgtaken “Ik zag wel een beetje op tegen de zorgtaken. Ik had helemaal geen ervaring in het omgaan met mensen met een beperking. Ik denk dat veel jongeren dat spannend vinden; iemand helpen met douchen of naar het toilet… Dat lijkt heel groot. Maar als je het eenmaal doet, valt het echt mee. Voor deze mensen is het de normaalste zaak van de wereld. Waarom zou jij dan moeilijk doen? Trouwens, andere vrijwilligers helpen je daarbij. Dan denk je al snel: oh, is dit alles?” Wat hem vooral bijbleef, was de sfeer. “Het voelt als een soort kamp. Overdag zeilen, ’s avonds met z’n allen eten, spelletjes doen. Voor deelnemers is het echt vakantie, maar voor mij net zo goed. Terwijl je eigenlijk gewoon aan het werk bent.” Openbaring Voor Ronan werd het weekje zeilen een openbaring. ,,Die week veranderde mijn kijk op de toekomst. Ik kreeg heel veel waardering voor hoe dergelijke mensen in het leven staan. Hoe gelukkig ze zijn. Je ziet ineens hoe normaal iedereen eigenlijk is. Dat heeft bij mij echt iets losgemaakt en ik heb besloten in de zorg te gaan werken. Ik heb dan wel economie gedaan, maar deed dat vooral omdat het me goed af ging. Ik dacht nooit: dit is mijn eindbestemming. Na deze ervaring dacht ik: dit wil ik. Ik wil social work opleiding gaan doen want ik wil begeleider worden, dus het maatschappelijk werk in. Dat geeft veel meer voldoening. Mijn omgeving begreep het meteen. Mijn moeder, vrienden, mijn vriendin, ze zeiden allemaal: dit past veel beter bij jou!” Doorbraak Dat SailWise uitstekend bij Ronan past, is nog zacht uitgedrukt: vanaf half mei gaat hij er 32 uur per week op kantoor aan de slag. “Marketing en communicatie, zo’n beetje wat ik in mijn stage ook deed. En natuurlijk ga ik deze zomer weer mee als vrijwilliger.” Of hij anderen zou aanraden om zich aan te melden? “Ja, 100% zeker. We hebben altijd vrijwilligers nodig. Het is leuk en je krijgt er heel veel voor terug. Het is echt iets wat je bijblijft. Voor mij was het een doorbraak.”

Twee jaar geleden liep Gianni Chialastri (27) vooral mee. Inmiddels vormt hij samen met Theo Viset de muzikale programmering van de Hoornse Stadsfeesten. „Theo heeft het hele festival gewoon in zijn hoofd”, zegt Gianni. „Dat vind ik echt bijzonder. Ik leer elke dag van deze ‘Mister Stadsfeesten’.” Redactie: Paul Luiken (NHD), fotograaf: Marcel Rob Gianni ("Een kwart Italiaans”) woont sinds vier jaar in Hoorn, nadat hij voor de liefde vanuit Heemskerk, via Amsterdam, deze kant op kwam. Zijn route naar een carrière was allesbehalve rechtlijnig. "Op school had ik het lastig als iets me niet interesseerde. Dan kon ik me er gewoon niet toe zetten. Ik heb daarna van alles geprobeerd en ontdekte gaandeweg waar mijn energie zit: entertainment.” Via de illusionist Nathan David rolde hij de theaterwereld in. "We deden shows, ook voor bedrijven en later mocht ik zelfs op tournee met de illusionist Hans Klok tijdens de Face the Future-tour. Daar merkte ik hoe mooi het is om iets neer te zetten voor publiek. Daar wil ik in verder.” Muziek speelde sowieso altijd een rol. "Mijn vader geeft muziekles, mijn moeder werkte met muziek in de zorg. Zelf maak ik vanaf mijn 16 e al muziek. Mijn vorige bandje Film kun je vinden op Spotify en ik heb ook twee keer zelf op de Stadsfeesten gestaan.” Van binnenuit De stap naar de Stadsfeesten kwam via een omweg. "Via mijn toenmalige vriendin leerde ik Theo Viset kennen. Op een gegeven moment vroeg hij: is programmeren iets voor jou? We zijn gaan praten en zo ben ik erin gerold.” Het eerste jaar keek hij vooral mee, inmiddels draait Gianni volwaardig mee in de programmering. "We doen het nu echt samen. Hij heeft natuurlijk die enorme ervaring, maar ik krijg steeds meer taken. Dan zegt hij: pak jij deze locatie op, regel jij het contact met de artiesten. Zo leer je het vak van binnenuit.” "Programmeren is echt veel meer dan een paar bands kiezen. Dit jaar hebben we ongeveer tweehonderd aanmeldingen. Die beluister je allemaal. Niet op basis van je eigen smaak, daar heb je niet zoveel aan. Je kijkt naar het totaal: wat past bij een locatie, wat willen we uitstralen, wat is er nieuw in Hoorn, wat werkt voor het publiek? Daarbij spelen ook praktische beperkingen een rol. Een band kan nog zo goed zijn, maar als de vraagprijs te hoog is, wordt het lastig. Het is een gratis festival, dus je moet ook naar het budget kijken. Dat maakt het soms best lastig kiezen.” Kijken naar wat werkt De mogelijkheden in de stad zelf vormen een belangrijke factor bij die afwegingen. "Je kunt niet overal alles neerzetten. Sommige plekken zijn klein, andere vragen juist om iets groots. Je moet echt kijken naar wat werkt op een locatie.” Soms leidt dat tot nieuwe ideeën. "Ik had bijvoorbeeld het idee om in de Noorderkerk met meerdere podia te werken, zodat je sneller kunt wisselen tussen artiesten. Theo zei: mooi plan, ga maar uitwerken. Dat is wel gaaf, dat je die ruimte krijgt.” Tijdens het festivalweekend gaat het werk gewoon door. "Je staat drie dagen ‘aan’. Artiesten opvangen, problemen oplossen, kijken of alles loopt zoals je bedacht hebt. En ondertussen let je op wat beter kan. We maken het hele weekend notities voor het volgende jaar.” Die verantwoordelijkheid voelt hij ook. "Als jij een band boekt, wil je dat het goed gaat. Als er iets misgaat, probeer je dat op te lossen of goed te maken. Dat hoort er ook bij.” Voor Gianni zit de beloning in het proces en het resultaat: "Je leert ontzettend veel. En het is bijzonder om iets te maken waar zoveel mensen op afkomen. Dat het dan werkt, dat mensen het naar hun zin hebben, daar doe je het voor. Ik heb zelf al eens kleinere events georganiseerd en dan ga ik ook heel ver in de details. Dingen toevoegen die misschien niet per se nodig zijn, maar wel het verschil maken. Dat het voor de artiest net even professioneler voelt.” Voorlopig blijft hij zich inzetten voor de Hoornse Stadsfeesten. "Ik vind het echt een eer om dit te mogen doen. Zeker met iemand als Theo naast me. Hij roept al jarenlang dat hij wil afbouwen, maar voorlopig leer ik nog elke dag van hem.”

Sven Post (28) uit Hoorn is vrijwilliger bij de Hoornse watertaxi. In het weekend werkt hij op het water, doordeweeks in de contentmarketing. Sven werd varend tourgids via zijn vader Ed: "Ik ging een paar keer mee om te kijken of ik het leuk vond.” Dat bleek. Ook vanwege zijn interesse voor geschiedenis: "Ik heb thuis allerlei boeken liggen over Hoorn, de Slag op de Zuiderzee, dat soort dingen. Dat sloot er mooi op aan.” Redactie: Paul Luiken (NHD), fotograaf: Jonathan Mechanicus Sinds 2024 vaart Sven zelfstandig als varend verteller op een bakdekker; een historische boot waar zo’n dertien mensen op kunnen. ,"Het lijkt simpel: varen en vertellen”, zegt hij. "Maar dat is het niet. De bakdekker is groot en log. Als je wind tegen hebt, moet je hem goed leggen, anders kan niemand je verstaan.” Drijvende baksteen De kunst van het aanleggen. "Dat was wel even wennen. Het is echt een drijvende baksteen", zegt hij. "Een sloep reageert direct. Maar dit schip is veel zwaarder, terwijl je ook nog met stroming en wind te maken hebt. Maar na een tijdje krijg je er handigheid in. Je leert trucjes. Bijvoorbeeld: eerst een lijn vastmaken en dan insturen, zodat de achterkant vanzelf tegen de kade komt.” Naast het varen is er het vertellen. Daar zat in het begin de meeste spanning. "Ik vind vertellen leuk, maar spreken in het openbaar vond ik wel spannend. Mijn eerste keer was meteen voor een grote groep uit een verzorgingshuis, met meerdere boten tegelijk. Dat was wel even aanpoten.” Barbarijse zeerovers "In het begin vertelde ik het vaste basisverhaal, een verhaal dat we klaar hebben liggen. Maar na een tijdje liet ik dat een beetje los. Ik vind het leuk om dingen uit boeken te halen en daar mijn eigen draai aan te geven. Sven vertelt vol enthousiasme over het ontstaan van Hoorn, over handel, over de Slag op de Zuiderzee. Maar ook kleine, menselijke verhalen: "Dan vertel ik bijvoorbeeld dat het Venidse vernoemd is naar Venetië. Of dat er vroeger een oud vrouwtje langs de haven ging om geld op te halen om zeelieden vrij te kopen die door Barbarijse zeerovers waren gekidnapt.” Soms weet iemand aan boord zelf ook veel te vertellen. "Dan laat ik dat gewoon gebeuren. Tenzij het echt niet klopt, je wilt wel dat mensen met het juiste verhaal naar huis gaan.” Varen en vertellen Sven ziet zijn medewerking aan de watertaxi puur als vrijwilligerswerk. "Ik doe het echt omdat ik het leuk vind. Je krijgt soms fooi, maar dat is niet belangrijk. Het gaat mij om het varen en het vertellen. Als ik klaar ben ga ik weer naar huis, simpel. Een eigen boot lijkt me niks, al dat onderhoud. Maar op deze manier is het perfect.” De watertaxi is meer dan alleen rondjes varen met een gids. "We doen ook ritjes. Naar het stadsstrand, naar Oranje Buiten. Of soms iets verder, zoals naar Volendam varen met een groep. Dan zet je mensen af, zij gaan een dagje weg en wij gaan een visje halen.” In de zomer is het druk: "In april begint het seizoen en dat loopt door tot oktober. Dan sta je elk weekend op de boot.” Dat wordt ook opgemerkt door zijn omgeving: "Alweer op vakantie geweest, vroegen collega’s dan. Maar van dat varen krijg je nou eenmaal een bruine kop; bij mooi weer blijf je smeren.” Sfeer op het water "Wat ik mooi vind op het water, is de sfeer onderling. De mensen zijn anders. Vriendelijk, geduldig. Mensen helpen elkaar. Toch heel anders dan automobilisten.” Die hulpvaardigheid heeft hij nu zelf ook: "Al in het begin kreeg ik te maken met iemand op het water met een boot waarvan de motor kapot was. Op een compleet windstille dag. Dan vaar je daarheen en sleep je zo’n iemand naar de haven. Dat doe je gewoon. Dat hoort erbij.” Die verantwoordelijkheid hoort bij het werk, ook al is het nog zo vrijwillig: "Jij bent de schipper van de boot. Mensen stellen vertrouwen in je en dat moet je waarmaken. Zeker als het weer omslaat: we kwamen een keer terug van Enkhuizen en ineens ging het hard waaien. Met kleine kinderen aan boord. Dan moet iemand de leiding nemen, anders raken de mensen in paniek. Voor die verantwoordelijkheid schrik ik niet terug.” Sven geniet van zijn job. "Het is gewoon mooi om te doen. Varen, verhalen vertellen, mensen iets meegeven over de stad. Het is echt een hobby. Ik zie me voorlopig niet stoppen.”

Dat vijftienjarigen op het voetbalveld staan, is niet zo bijzonder. Dat ze een scheidsrechterspak dragen en een fluit hanteren, is minder alledaags. Voor Lars Hart uit Hoorn (15) is het de gewoonste zaak van de wereld. Lars is scheidsrechter bij zijn Always Forward: “Ik was gewoon benieuwd hoe moeilijk het eigenlijk is om beslissingen te nemen.” Redactie: Paul Luiken NHD, Fotografie: Jonathan Mechanicus Het begon vrij toevallig, vertelt Lars. “Na een wedstrijd sprak ik met de scheidsrechtercoördinator van de club. Die vroeg of ik het misschien leuk zou vinden om eens een wedstrijd te fluiten.” Lars was toen veertien. “Ik dacht: waarom niet? Ik voetbal zelf ook, het leek me interessant om te zien hoe het is aan de andere kant.” Dat beviel. Inmiddels heeft hij de scheidsrechterscursus van de KNVB afgerond en fluit hij wedstrijden tot en met Onder 15, soms zelfs op hoofdklasseniveau. “Omdat Lars zelf voetbalt in Onder 16-3 blijft het meestal bij één wedstrijd per weekend. “Ik wil het wel blijven combineren met zelf voetballen.” De eerste keer “De eerste wedstrijd was even spannend. “Maar ik vond het vooral leuk. Daarna dacht ik: ik ga hier gewoon voor. De combinatie van sport en verantwoordelijkheid spreekt me aan. Je bent buiten, je hebt contact met mensen en het heeft natuurlijk met voetbal te maken.” Er komt er volgens Lars heel wat kijken bij een wedstrijd fluiten: “Regels kennen is één ding, maar je moet wel een wedstrijd kunnen aanvoelen. Weten wanneer je een kaart geeft, wanneer je een grensrechter kunt vertrouwen en wanneer je een beslissing moet nemen.” Vóór de wedstrijd legt Lars de grensrechters dan ook uit wat hij van ze verwacht. Zelfverzekerd zijn Scheidsrechter zijn betekent ook: kunnen omgaan met commentaar op en langs het veld. “Ach, dat is adrenaline. Tijdens de wedstrijd kan iemand boos zijn, maar daarna zeggen ze vaak dat het toch wel een goede beslissing was. Meestal hoor ik gewoon: bedankt voor het fluiten. Je moet zelfverzekerd zijn. Als je onzeker overkomt, denken spelers: die scheidsrechter is bang, daar kunnen we wel wat bij proberen. Daarom mag alleen de aanvoerder met me in gesprek. Als anderen beginnen te praten, krijgen ze eerst een waarschuwing. Daarna kan het een gele kaart worden. Dat zijn gewoon de regels.” Natuurlijk steekt Lars zo ook zelf het nodige op: “Je moet geen vooroordelen hebben. De grootste herrieschoppers kunnen op het veld heel rustig zijn en de stilste mensen kunnen soms heel onverwacht uit de hoek komen.” Als het misgaat Soms ontstaan er situaties waarin een scheidsrechter snel moet handelen. Lars maakte één keer een vechtpartij mee tijdens een jeugdwedstrijd. “Dan moet je eerst afstand nemen. Je wacht tot de coaches en spelers het oplossen en daarna praat je met de teams. En dan deel je eventueel kaarten uit. Je moet proberen te onthouden wie wat doet, er zijn geen camerabeelden.” Talententraject Bij Always Forward wordt Lars gezien als talent en volgt daarom een speciaal begeleidingstraject. Sommige wedstrijden worden gefilmd en teruggekeken met de coördinator. “Dan bespreken we wat er beter kan. Bijvoorbeeld over je looplijnen op het veld of hoe je een situatie aanpakt. Zij komen ook langs bij wedstrijden om later feedback te geven.” Kritische volwassenen De felste reacties komen volgens Lars vaak van volwassenen langs de lijn. “Die zijn meestal kritischer. Soms zeggen ze dingen die niet zo aardig zijn. In het begin dacht ik wel eens: hou gewoon je mond. Maar nu laat ik het van me afglijden. Ik sta hier in mijn vrije tijd. Ik had net zo goed thuis kunnen zitten.” Onmisbaar Volgens Lars wordt het belang van scheidsrechters vaak onderschat. Hij weet als voetballer zelf wat er gebeurt als er niemand is om te fluiten. “Dan wordt het een vader of moeder. Maar als die die de regels niet goed kent, gaan spelers sneller de grens opzoeken. Dat kan echt problemen geven.” Een scheidsrechter zorgt volgens Lars voor rust op het veld. “Ik begin meestal een beetje streng, maar als alles lekker loopt, hoeft dat niet meer. De mooiste wedstrijden zijn wedstrijden die soepel verlopen. Dat iedereen luistert en dat je alleen op het spel hoeft te letten.” Gewoon doen Voorlopig blijft Lars het fluiten combineren met school, voetbal en tennis. Eerst het eindexamen en daarna de bakkersopleiding in Heerhugowaard. Voor leeftijdgenoten die het fluiten overwegen heeft Lars een boodschap. “Als je het leuk lijkt, moet je het gewoon proberen. Je bent buiten, je ontmoet mensen en je doet iets voor de club. En nog belangrijker: zonder scheidsrechter is er gewoon geen wedstrijd.”

Overwoekert zevenblad alle andere bodembedekkers? Heeft de klimop de schutting beklommen? En nemen de paardenbloemen en het mos je gazon over? Erik Romkes helpt als tuinvrijwilliger mensen die hun tuin niet meer de baas kunnen. Voor priegelige bloemenperkjes moet je niet bij hem aankloppen, geef hem maar een klus waarbij hij flink kan buffelen. Voor het vinden van geschikt vrijwilligerswerk nam Erik Romkes even de tijd. Hij houdt van schaken, dus misschien zou hij potjes kunnen schaken met mensen in een verzorgingshuis? Uiteindelijk nam hij contact op met Vrijwilligerspunt en vond zo vrijwilligerswerk dat bij hem past. ‘Ik zat eigenlijk niet te wachten op een vaste afspraak elke week, nu ik door mijn pensioen de tijd aan mezelf had’, zegt hij. ‘Losse klussen passen beter bij me. Maar een schilderklus, wat ik eerst heb geprobeerd, was het ook niet helemaal. Ik hou niet zo van schilderen, bleek al snel. Hoewel mensen blij waren met mijn werk, vind ik dat ik er zelf ook lol aan mag beleven.’ Toen adviseerde Vrijwilligerspunt om tuinvrijwilliger te worden. Bij zijn eerste tuinklus voelde hij meteen: dit is het. Hij werd losgelaten in een tuin die al jaren was verwaarloosd. ‘Ik kon er als een blind paard tekeer gaan. De groene bak zat tot de rand vol met onkruid en afgesnoeide takken. En de mensen waren ontzettend blij dat hun tuin er beter uitzag.’ Welkom in de jungle Laat Erik maar flink buffelen, dat heeft hij het liefst. Verwaarloosde tuinen, een echte jungle, daar kan hij zijn hart ophalen. ‘Het zijn vaak oudere mensen waar het huis binnen keurig is. Maar de tuin lukt niet meer, door gezondheidsklachten of een gebrek aan energie’, vertelt hij. ‘Natuurlijk heb ik altijd tijd om tussendoor een kop koffie te drinken. Dan kletsen we over de familie, we bladeren door oude fotoalbums. Ik vind het fijn om de verhalen van vroeger te horen.’ En daarna gaat Erik weer tekeer in de tuin. Snoeien, struiken eruit trekken, onkruid wegmaaien, het kan hem niet te gek. Onder zijn handen zie je de tuin opknappen. En na een paar dagen is de klus geklaard. ‘Bij sommige mensen kom ik na een paar maanden weer terug. Want het onkruid blijft gewoon groeien.’ Geen groene vingers Hij nam al zeker vijftien tuinen onder handen, tot groot genoegen van de tuineigenaren. Wat zo gek is: Erik heeft totaal geen groene vingers. ‘Soms vragen mensen me: wat moet ik hier planten, wat moet ik met deze struik doen, wat adviseer je? Ik heb geen idee. Ze moeten me aanwijzen waar de hortensia’s staan, anders trek ik die er ook uit. Ik ben goed voor het grove werk. Laatst kwam ineens onder de wilde struiken een beeld tevoorschijn. Verrek, dat stond daar inderdaad, zei de eigenaar. Waren ze helemaal vergeten, het was ook niet meer te zien. Maar toen ik vertrok, stond het te pronken in de zon. Dik tevreden reed ik naar huis.’ Tuinvrijwilliger misschien iets voor jou? Kijk op www.vrijwilligerspunt.com/tuinvrijwilliger voor alle vacatures.

Loop op een doordeweekse avond de zaal van TTV Stede Broec in Grootebroek binnen en je ziet hem vrijwel zeker staan. Eerst training geven, daarna zelf trainen. Op vrijdag competitie spelen. Clinics op scholen. Voor Jordy Oudt (20) is tafeltennis geen hobby meer, maar een tweede thuis. En als vrijwilliger bij de jeugdafdeling probeert hij kinderen meer mee te geven dan alleen een goede forehand. Redactie: Paul Luiken (NHD) Fotografie: Marcel Rob (NHD) Jordy Oudt komt uit Hoogkarspel en speelt sinds zijn achtste bij de club. Wat begon omdat twee vrienden hem meenamen, groeide uit tot een serieuze sportcarrière in de jeugd. “Binnen twee jaar stond ik in finales van jeugdtoernooien. Ik heb internationale toernooien gespeeld en zat bij de bondstrainingen van Noord-Holland. Ik draaide echt in de top van mijn leeftijd mee.” Assistent Waarom tafeltennis? “Ik heb astma en wist vroeger niet goed welke sport bij me paste. Op school werd altijd getafeltennist en mijn beste vrienden zeiden: ga mee. Vanaf moment één voelde ik me hier op mijn plek. Dat gevoel is eigenlijk nooit meer weggegaan.” Toen hij de overstap maakte naar de senioren, ontstond er een gat bij de jeugdtraining. Een trainer stopte en Jordy werd gevraagd als assistent. “Ik dacht: ik probeer het gewoon. Ik was net zeventien, dus wat kon er misgaan? Ik begon met de warming-up, nam een paar kinderen apart die wat extra uitdaging nodig hadden of juist wat stimulans. En eigenlijk voelde het meteen logisch.” Vrijwilligerswerk Jordy is eerstejaars aan de Ipabo in Amsterdam, de opleiding tot basisschoolleerkracht. “Ik wilde eerst geschiedenisdocent worden, maar merkte dat ik het werken met jongere kinderen veel leuker vind.” In zijn tussenjaar gaf hij via de club clinics op basisscholen en middelbare scholen. “Toen dacht ik: dit is het. Dit vind ik echt mooi om te doen.” Vrijwilligerswerk zit bovendien in het gezin. “Bij ons thuis is het heel normaal dat je iets voor een ander doet.” Voor Jordy is het dus vanzelfsprekend geworden. “Ik kan op dinsdagavond thuis gaan zitten, maar ik kan ook hier iets betekenen voor kinderen. Dan kies ik liever daarvoor.” Mentaliteit Inmiddels telt de jeugdafdeling zo’n dertig kinderen, verdeeld over drie niveaugroepen. Jordy traint vooral de gevorderde en competitieve jeugd. Daarnaast begeleidt hij teams tijdens thuiswedstrijden. “Ik roep wel eens ‘kom op’ langs de zijlijn,” zegt hij, “maar nooit provocerend. Voor mij hoeft niet alles gewonnen te worden. Als ze met plezier spelen en sportief blijven, heb ik al gewonnen.” Tafeltennis is volgens hem een veeleisende sport. “Het is een combinatie van techniek, conditie, nadenken en vooral mentaliteit. Als je niet lekker in je vel zit, speel je eigenlijk twee tegen één. Je moet een sterke geest hebben.” Bijsturen Juist dat mentale aspect probeert hij over te brengen op zijn pupillen. “Sommige kinderen hebben autisme of ADHD. Dat merk je. Geduld is bij tafeltennis belangrijk. Een rally kan lang duren. Dan moet je als coach weten wanneer je moet bijsturen en wanneer je het moet laten.” Jordy benadrukt dat labels nooit leidend zijn. “Het gaat erom dat ze zich hier veilig voelen. Dat ze plezier hebben.” Wat hem daarbij helpt, is zijn eigen verleden achter de tafel. “Ik was vroeger echt een driftkikker. Van mijn tiende tot mijn zestiende was ik vaak boos. Ik gooide batjes, sloeg ze kapot. Die boosheid vrat me op. Je denkt dat je altijd moet winnen. Maar dat kan niet.” Langzaam leerde hij zijn emoties te beheersen. “Het is groei. Accepteren dat je niet alles kunt winnen. Trots zijn op wat je wél goed doet.” Die les gebruikt hij nu als trainer. “Als een kind er met de pet naar gooit, ga ik niet boos doen. Dat werkt averechts. Vaak zit er iets achter. Moe, een rotdag op school, teleurstelling. Dan praat je even samen.” Omgaan met verlies Hij ziet zichzelf soms terug in de kinderen. “Dat helpt. Ik weet hoe het voelt om jezelf op te vreten achter de tafel.” Daarom legt hij de nadruk op zelfvertrouwen. “Trots zijn op jezelf is belangrijker dan winnen. Dat werkt door in alles.” Dat merkt hij ook buiten de zaal. “Ik zit met de zus van een van de jongens op school. Zij vertelde dat haar broertje thuis veel rustiger is geworden sinds hij weer plezier heeft in tafeltennis.” Jordy glimlacht als hij het vertelt. “Dan denk ik: daar doe je het voor.” Naast zijn studie en werk bij de supermarkt blijft hij uren maken in de zaal. “Het vraagt veel tijd, ja. Maar het voelt niet als moeten. Het is een stukje van mij geworden.” Wat hij kinderen uiteindelijk wil meegeven, gaat verder dan sport: “Dat ze durven. Dat ze leren omgaan met verlies. Dat ze plezier hebben in bewegen. Sport is belangrijk voor je geestelijke ontwikkeling. En als ik daar als vrijwilliger een klein beetje invloed op kan hebben, dan is dat gewoon heel mooi.”