Navigatie overslaan
Vrijwilligerspunt Home
Account aanmakenLog in

Contact

  • Maelsonstraat 12, 1624 NP Hoorn, Nederland
  • info@vrijwilligerspunt.com
  • 0229-216499, WhatsApp: 06-10533987
  • Locatie Alkmaar
  • Bergerweg 1, 1815AC, Alkmaar
  • 072-5191600

Vrijwilligerspunt

  • Vacaturebank
  • Hulp Dichtbij
  • Trainingen & Workshops
  • Taalhuis
  • Voor jongeren
  • ANBI status

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring
  • Cookies

Powered by Deedmob tools (opent in een nieuw venster)
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | mei 2026 | 3 min lezen

Scheidsrechter Lars; “Als je het leuk lijkt, moet je het gewoon proberen”

Dat vijftienjarigen op het voetbalveld staan, is niet zo bijzonder. Dat ze een scheidsrechterspak dragen en een fluit hanteren, is minder alledaags. Voor Lars Hart uit Hoorn (15) is het de gewoonste zaak van de wereld. Lars is scheidsrechter bij zijn Always Forward: “Ik was gewoon benieuwd hoe moeilijk het eigenlijk is om beslissingen te nemen.”

Redactie: Paul Luiken NHD, Fotografie: Jonathan Mechanicus

Het begon vrij toevallig, vertelt Lars. “Na een wedstrijd sprak ik met de scheidsrechtercoördinator van de club. Die vroeg of ik het misschien leuk zou vinden om eens een wedstrijd te fluiten.” Lars was toen veertien. “Ik dacht: waarom niet? Ik voetbal zelf ook, het leek me interessant om te zien hoe het is aan de andere kant.”

Dat beviel. Inmiddels heeft hij de scheidsrechterscursus van de KNVB afgerond en fluit hij wedstrijden tot en met Onder 15, soms zelfs op hoofdklasseniveau. “Omdat Lars zelf voetbalt in Onder 16-3 blijft het meestal bij één wedstrijd per weekend. “Ik wil het wel blijven combineren met zelf voetballen.”

De eerste keer

“De eerste wedstrijd was even spannend. “Maar ik vond het vooral leuk. Daarna dacht ik: ik ga hier gewoon voor. De combinatie van sport en verantwoordelijkheid spreekt me aan. Je bent buiten, je hebt contact met mensen en het heeft natuurlijk met voetbal te maken.” Er komt er volgens Lars heel wat kijken bij een wedstrijd fluiten: “Regels kennen is één ding, maar je moet wel een wedstrijd kunnen aanvoelen. Weten wanneer je een kaart geeft, wanneer je een grensrechter kunt vertrouwen en wanneer je een beslissing moet nemen.” Vóór de wedstrijd legt Lars de grensrechters dan ook uit wat hij van ze verwacht. 

Zelfverzekerd zijn

Scheidsrechter zijn betekent ook: kunnen omgaan met commentaar op en langs het veld. “Ach, dat is adrenaline. Tijdens de wedstrijd kan iemand boos zijn, maar daarna zeggen ze vaak dat het toch wel een goede beslissing was. Meestal hoor ik gewoon: bedankt voor het fluiten. Je moet zelfverzekerd zijn. Als je onzeker overkomt, denken spelers: die scheidsrechter is bang, daar kunnen we wel wat bij proberen. Daarom mag alleen de aanvoerder met me in gesprek. Als anderen beginnen te praten, krijgen ze eerst een waarschuwing. Daarna kan het een gele kaart worden. Dat zijn gewoon de regels.”

Natuurlijk steekt Lars zo ook zelf het nodige op: “Je moet geen vooroordelen hebben. De grootste herrieschoppers kunnen op het veld heel rustig zijn en de stilste mensen kunnen soms heel onverwacht uit de hoek komen.”

Als het misgaat

Soms ontstaan er situaties waarin een scheidsrechter snel moet handelen. Lars maakte één keer een vechtpartij mee tijdens een jeugdwedstrijd. “Dan moet je eerst afstand nemen. Je wacht tot de coaches en spelers het oplossen en daarna praat je met de teams. En dan deel je eventueel kaarten uit. Je moet proberen te onthouden wie wat doet, er zijn geen camerabeelden.”

Talententraject

Bij Always Forward wordt Lars gezien als talent en volgt daarom een speciaal begeleidingstraject. Sommige wedstrijden worden gefilmd en teruggekeken met de coördinator. “Dan bespreken we wat er beter kan. Bijvoorbeeld over je looplijnen op het veld of hoe je een situatie aanpakt. Zij komen ook langs bij wedstrijden om later feedback te geven.”

Kritische volwassenen

De felste reacties komen volgens Lars vaak van volwassenen langs de lijn. “Die zijn meestal kritischer. Soms zeggen ze dingen die niet zo aardig zijn. In het begin dacht ik wel eens: hou gewoon je mond. Maar nu laat ik het van me afglijden. Ik sta hier in mijn vrije tijd. Ik had net zo goed thuis kunnen zitten.”

Onmisbaar

Volgens Lars wordt het belang van scheidsrechters vaak onderschat. Hij weet als voetballer zelf wat er gebeurt als er niemand is om te fluiten. “Dan wordt het een vader of moeder. Maar als die die de regels niet goed kent, gaan spelers sneller de grens opzoeken. Dat kan echt problemen geven.” Een scheidsrechter zorgt volgens Lars voor rust op het veld. “Ik begin meestal een beetje streng, maar als alles lekker loopt, hoeft dat niet meer. De mooiste wedstrijden zijn wedstrijden die soepel verlopen. Dat iedereen luistert en dat je alleen op het spel hoeft te letten.”

Gewoon doen

Voorlopig blijft Lars het fluiten combineren met school, voetbal en tennis. Eerst het eindexamen en daarna de bakkersopleiding in Heerhugowaard. Voor leeftijdgenoten die het fluiten overwegen heeft Lars een boodschap. “Als je het leuk lijkt, moet je het gewoon proberen. Je bent buiten, je ontmoet mensen en je doet iets voor de club. En nog belangrijker: zonder scheidsrechter is er gewoon geen wedstrijd.”

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Bram Tichem

Ik ben al een jaar of dertig actief als vrijwilliger bij de Kunstuitleen Alkmaar. Er stond een keer in de krant dat ze een dag in de week moesten sluiten door bezuinigingen. Ik was wel bekend met het galeriewezen en toen dacht ik dat is wel iets voor mij. Ik zat in de WAO, meldde me hieraan en ben er altijd gebleven. Van oorsprong ben ik leraar psychiatrisch-somatische verpleegkunde en ik heb leerling-verpleegkundigen opgeleid. Ik rolde via galeries van bekenden in de kunstwereld en heb bij de Open Universiteit een module over moderne kunst gedaan. Zo groeide mijn expertise en belangstelling. Van oorsprong ben ik leraar psychiatrisch-somatische verpleegkunde.. Ik ben al een jaar of dertig actief als vrijwilliger bij de Kunstuitleen Alkmaar. Er stond een keer in de krant dat ze een dag in de week moesten sluiten door bezuinigingen. Ik was wel bekend met het galeriewezen en toen dacht ik dat is wel iets voor mij. Ik zat in de WAO, meldde me hieraan en ben er altijd gebleven. Van oorsprong ben ik leraar psychiatrisch-somatische verpleegkunde en ik heb leerling-verpleegkundigen opgeleid. Ik rolde via galeries van bekenden in de kunstwereld en heb bij de Open Universiteit een module over moderne kunst gedaan. Zo groeide mijn expertise en belangstelling. De kunstuitleen is ooit begonnen in Amsterdam De Kunstuitleen is ooit begonnen in Amsterdam, waarbij met een bakfiets schilderijen bij mensen thuis werden langsgebracht. Nu zit de Kunstuitleen door heel Nederland. In Alkmaar hebben we ruim 600 leden, dat is best veel. Het is een leuke constructie dat je keuze hebt uit bijna 2.000 schilderijen die je kunt huren. Je betaalt abonnementsgeld en je spaart ook geld op een spaarkaart, waarmee je cadeautjes kun kopen. We organiseren ook veel met andere instanties, zoals exposities in het park. Er werken drie vaste krachten en een clubje van zo’n 4-5 vrijwilligers. "Het sociale element is voor mij heel belangrijk." Een van de redenen om dit werk te gaan doen was dat ik uit Den Bosch hier naartoe kwam. Ik werkte niet en via dit vrijwilligerswerk kreeg ik nieuwe contacten. Het sociale element is voor mij heel belangrijk. Het leuke van mijn werk bij de Kunstuitleen is dat ik veel mensen heb leren kennen die in de kunsten bezig zijn. Ik heb er ook privé mensen aan overgehouden die ik hier heb leren kennen. Ik doe dit werk al zo lang. Ik besteed ongeveer een dagdeel in de week aan de Kunstuitleen, soms is het wat meer. Naast dit werk ben ik ook nog Taalmaatje. Ik begeleid op dit moment een Egyptische jongeman die hier is komen wonen vanwege een huwelijk en die graag goed Nederlands wil leren. We ontmoeten elkaar een keer in de week voor een aantal uren. Dan praten we over van alles en nog wat of we gaan ergens naar toe, zoals naar zee in Castricum. Dit doe ik nu een jaar of 2-3. Het leukste vind ik dat hij dingen van je overneemt. Opeens hoorde ik hem zeggen “tjonge jonge het is toch wat”. Je hoort je eigen woorden terug, dat is grappig. "Ik wil gewoon leuk werk doen en dat vind ik hier." Ook nu ik met pensioen ben blijf ik het werk bij de Kunstuitleen doen. Het is voor het personeel belangrijk dat iemand de bar bemant tijdens een opening. Dan kunnen zij bezig zijn met hun werk en zorg ik dat de bar goed loopt. Ik heb geen ambitie dat ik nog iets wil bereiken, ik wil gewoon leuk werk doen en dat vind ik hier.   Het leukste wat ik heb meegemaakt is dat ik heb meegedaan met de Kunst aan Huis route, dan wordt er werk bij de mensen thuis geëxposeerd. Ik had toen schilderijen en keramiek. Er kwamen veel mensen langs en ik deed een verhaaltje over keramiek dat gemaakt werd door een mevrouw uit Texel, die nog ouderwets strandjutte voor hout voor een Raku gestookte oven, een veldoven, waarin ze de keramiek bakte. Dat legde ik uit aan een echtpaar dat langskwam. Naderhand kwam ik haar hier bij de Kunstuitleen tegen en ik dacht wat een bekend gezicht, maar dat was die kunstenares! Ze zei: “Ik heb nog nooit iemand zo goed horen uitleggen wat Raku gestookt aardewerk is. Maar wij gaan emigreren naar Spanje en ik heb deze grote bokaal over en die wil ik aan jou geven als je hem wil hebben.” En dat heb ik toen geaccepteerd. Als je vrijwilligerswerk gaat doen, realiseer je dan dat het niet vrijblijvend is. Er moet een bepaalde continuïteit in zitten. Maak goede afspraken over hoeveel uren je werkt en wat het takenpakket is. Dat is van belang.”   Interview: Jessica van Hooff   Bezoek de website van Kunstuitleen Alkmaar
Lees meer

Ronald Kapel

Ik ben Ronald Kapel, een 60-jarige die bij meerdere organisaties actief is als vrijwilliger. Mijn carrière begon in de offshore. Daarna ben ik als taxi- en privéchauffeur aan de slag gegaan en was ik instructeur bij Connexxion. Toen ik ziek werd heb ik mij om laten scholen naar hovenier, een makkelijke keuze aangezien ik graag in de tuin aan het werk ben. Helaas moest ik stoppen met werken en werd ik in 2016 volledig afgekeurd vanwege Niet Aangeboren Hersenletsel. Zoektocht naar geschikt vrijwilligerswerk Via WNK Personeelsdiensten ging ik als vrijwilliger aan de slag bij de plantsoenendienst in Heerhugowaard, dat was toch niet helemaal wat ik zocht. Productiewerk in de binnendienst bij dezelfde organisatie bleek ook geen goede match te zijn, de muren kwamen op mij af. Via Team Vrijwillig kwam ik in aanraking met een zorgboerderij. Dit was heel leuk werk, maar het feit dat de schapen in het door mij zorgvuldig aangelegde tuintje kwamen grazen was minder leuk. Opnieuw heb ik gezocht naar een leuke oproep en kwam er een tegen van Speelpark De Swaan. Ze zochten een hovenier en een klusser voor het park. Ik begon eerst met kleine klusjes, ondertussen ziet de baas mijn potentie en doe ik veel zelfstandig. Het is heerlijk om bezig te zijn in de natuur met mijn hobby. Dit maakt ook dat ik me een stuk fitter voel en niet zo fysiek uitgeteld ben als toen ik in 2016 werd afgekeurd. De complimenten die ik dan van de bezoekers ontvang over de goed onderhouden speeltoestellen en het mooie park doen mij dan extra goed. Inmiddels ben ik weer goedgekeurd om auto te rijden, zodoende ben ik ook terecht gekomen bij de HugoHopper. Ik rij op de lijndienst tussen Langedijk en Heerhugowaard, waar iedereen met een OV kaart kan instappen. Dit is leuk om te doen en de waardering vanuit de reizigers en de HugoHopper geeft mij veel voldoening. Partner in de zorg Omdat ik graag bezig blijf, wilde ik naast mijn vrijwilligerswerk bij De Swaan en HugoHopper nog andere dingen doen. Mijn vrouw werkt in de zorg dus besloot ik mij daarop te gaan richten. Via de website van Team Vrijwillig filterde ik op “zorg” en vond een functie als slaapwacht bij het hospice in Schoorl. Daar ben ik in de nacht aanwezig als tweede persoon naast de betaalde verpleegkundige. Als het nodig is kan ik ondersteunen bij zijn of haar werkzaamheden die in de dienst plaatsvinden, maar voornamelijk ben ik aanwezig voor de veiligheid van het personeel en de cliënten. Dit doe ik nu al twee jaar en het is mooi vrijwilligerswerk om te doen. De collega’s maar ook de cliënten waarderen het als ik er ben. Een leuk extraatje is dat ik ook uitgenodigd word voor de teamuitjes en kerstborrel. Tips voor (aankomende) vrijwilligers Door vrijwilligerswerk ben ik veel te weten gekomen over mezelf. Mijn tips voor jouw zoektocht naar vrijwilligerswerk: Kijk op de website van Team Vrijwillig en beperk je zoekopdracht niet al te veel; Zoek iets dat je zelf leuk vindt om te doen of wat je leuk lijkt, je kunt door vrijwilligerswerk uitproberen of het bij je past; Laat mensen in je omgeving weten dat je vrijwilligerswerk wil doen en wat je ongeveer zoekt; Geef ook goed aan waar jouw grenzen liggen, dat is heel belangrijk. Door de waardering die je krijgt wil je soms te veel doen en dan kan de balans tussen jouw vrijwilligerswerk en privé verstoord raken; Sluit het altijd goed af als je ergens stopt; Vrijwilligerswerk doorbrak voor mij de eenzaamheid, geeft me waardering en je bouwt sociale contacten op. Daar wil ik graag mee afsluiten! Bezoek de website van speeltuin. Speeltuin De Swaan De   "Vrijwilligerswerk geeft mij waardering" Bezoek de website van Speelpark De Swaan
Lees meer

Johnny Hagenaar

"HET MOOISTE ZOU ZIJN ALS MIJN VRIJWILLIGERSWERK NIET MEER NODIG IS" Mijn naam is Johnny Hagenaar, een 54-jarige vrijwilliger bij de Stichting Politieveteraan. We spreken met hem in de prachtige omgeving van Schoorl, waar hij en zijn team op de dinsdag- en woensdagochtend werken met (ex-)politiemensen met PTSS. Mentale blessure De dag begint voor mij en mijn collega vrijwilliger (vandaag Nico) met het ophalen bij de verzamel locatie van de deelnemers van dit mooie project. Met maximaal 6 deelnemers en 2 coördinatoren vertrekken we in het busje richting de Paardenweide. Dit is een locatie van Staatsbosbeheer diep verscholen in de Schoolse duinen en verboden voor onbevoegden. We doen we eerst een bakkie koffie met de groep en kijken hoe iedereen in zijn of haar vel zit. Afhankelijk van de energie in de groep gaan we op pad. Dat kan zijn met zijn allen snoeien in de natuur of we maken een wandeling of gaan foto’s maken. Alle huidige deelnemers hebben PTSS. Maar ik spreek liever over een mentale blessure, want als iemand een enorme burn-out heeft is deze ook van harte welkom. Prikkelarm Ik werk al 30 jaar bij de politie. De eerste 22 jaar in Rotterdam waar ik onder andere wijkagent was en sinds 8 jaar werk ik in Noord-Holland waarvan de laatste 2 jaar als rechercheur. In al die jaren heb ik helaas heel veel collega’s zien uitvallen met mentale klachten. Er werd dan gezegd: “neem maar een dagje vrij en dan gaat het wel weer”. Pas in 2013 werd PTSS als zodanig erkend binnen de politieorganisatie. Ik was al vrijwilliger bij Team Vitaal van de politie en PTSS-buddy van een collega met PTSS. Ik dacht wát heeft hij nu echt nodig. Volgens mij is dat lekker bezig zijn in een prikkelarme omgeving. Omdat ik zelf in Schoorl heb gewoond leek mij dat een perfecte plek. Toen ik bijna klaar was met mijn plan kwam ik in contact met Dick Kleijn, de founder van Stichting Politieveteraan die vertelde dat hij zo’n project al had draaien in een ander deel van Nederland. Na een goed gesprek heb ik mij aangesloten bij zijn stichting en nu zijn er 5 locaties in Nederland en er staan er nog 4 in de planning. Per week ben ik ongeveer 15-20 uur bezig. Naast het werk als coördinator op de dinsdag- en woensdagochtend ben ik ook degene die de intake doet met nieuwe deelnemers. Verder schrijf ik de blogs voor onze website. Onzichtbaar Anders dan bij een gebroken been zie je niet aan de buitenkant dat iemand PTSS heeft. Mensen schamen zich soms dat ze zich niet meer voor 100% kunnen inzetten zoals ze gewend zijn. Ik wil deze mensen iets bieden omdat sommigen de hele dag thuis zitten met de gordijnen dicht en ze geen sociaal netwerk meer hebben. Wij behandelen niet, maar zorgen ervoor dat het weer makkelijker wordt om de sociale vaardigheden in te zetten en in contact te komen met andere mensen. Het is belangrijk dat ik constant scherp ben tijdens mijn vrijwilligerswerk, want het kan zomaar gebeuren dat iemand zijn gereedschap neergooit en het bos in loopt. Mijn taak is dan om diegene weer terug te halen in het hier en nu. Om dit te kunnen doen krijgen alle coördinatoren een TRM-opleiding (Trauma Risico Management), bijscholing en intervisies met een psycholoog. Hij leert ons bijvoorbeeld welke vragen we kunnen stellen. Paarden en mieren Het meest trots ben ik op de paarden trail die hier in de duinen van Schoorl is. We kregen van Staatsbosbeheer het verzoek of we dit ruiterpad onder handen wilden nemen. Alles was zo overwoekerd dat je er niet eens kon lopen. Veel deelnemers hadden zoiets van dat gaat ons nooit lukken, dat is dan de PTSS die spreekt waardoor ze hun zelfvertrouwen verloren zijn. We zijn ongeveer 3 weken met zijn allen bezig geweest om het pad weer begaanbaar te maken. Af en toe met gevaar voor eigen leven, want we werden constant ‘aangevallen’ door enorme kolonies mieren. Toen we bijna aan het einde van het pad waren keken we achterom en daar kwam toen een groep paarden aan die met hun ruiters gebruik maakten van ons pad. Dat was echt prachtig en een enorme opsteker voor ons allemaal. Blik naar de toekomst Heel graag zou ik ook een plekje willen bieden aan andere hulpverleners die PTSS hebben. Bijvoorbeeld aan mensen van de brandweer of ambulance, eigenlijk iedereen die als hulpverlener werkt. We hebben nu 2 groepen en ik denk dat we voor de zomer een wachtlijst hebben. Ik wil iedereen graag helpen maar we moeten niet te hard groeien, want naast het ontbreken van de financiële middelen zijn er ook gediplomeerde coördinatoren nodig. Het mooiste zou zijn als ik niet meer nodig zou zijn als vrijwilliger bij dit project, dat we onszelf kunnen opheffen. Helaas is dat niet haalbaar, dus dan is mijn ambitie om zoveel mogelijk collega’s met een mentale blessure op te vangen en zo goed mogelijk te begeleiden naar een vervolg. Dat kan een ander revalidatietraject zijn, maar er zijn ook collega’s die weer aan het werk kunnen gaan.   TIPS! Als laatste heb ik nog een tip voor iedereen die er over nadenkt over vrijwilligerswerk. Je als vrijwilliger inzetten is fantastisch, maar probeer iets te doen met de kennis en kunde die je hebt. Ga geen kantoorwerk doen als je het liefst de hele dag buiten bent. Blijf dicht bij jezelf en doe iets dat je leuk vindt! Je als vrijwilliger inzetten is fantastisch, maar probeer iets te doen met de kennis en kunde die je hebt. Bezoek de website van Stichting Politie Veteraan
Lees meer