Met haar tuinhelden houdt Esther alles groen

Interview? Foto’s? Dat hoeft voor Appie Azzouzi niet zo. Zijn initiatief Waal Handjes is er niet voor de show, legt hij uit. ‘Wij doen ons werk, helpen mensen in de wijk, en als zij tevreden zijn en wij ook, dan is het goed. Daar hoeven we geen applaus voor.’ Maar Appie en zijn groep jongeren zijn nou eenmaal genomineerd voor de Vrijwilligersprijs, dus even meekijken mag best. Initiatief Waal Handjes in Grote Waal is genomineerd voor Vrijwilligersorganisatie van het Jaar 2021 van Hoorn. We lopen door de wijk en de jongens wijzen overal aan wat ze hebben aangepakt en opgeknapt. De hekjes in de Siriusstraat, en de straat erachter, zijn opgeknapt door het team van Appie. In de stromende regen, vertelt een buurvrouw die naar buiten komt. ‘Het hele team ging hier aan de slag. Nieuwe tuinhekken hebben ze neergezet en ze haalden tegels uit de tuin om daar planten te zetten.’ Ze is heel tevreden over het werk van de Waal Handjes. ‘Het regende dat het goot, ze waren allemaal zeiknat. Maar ze gingen gewoon door. We zijn niet van suiker, hoorde ik ze zeggen.’ Appie knikt tevreden als hij het hoort. ‘Een hek neerzetten hadden de jongens nog nooit gedaan. Maakt niet uit, je leert het vanzelf. Staat een paal scheef, dan halen we die eruit en proberen we het opnieuw. Zo komt de handigheid vanzelf.’ Grote klussen, kleine klussen Het begon allemaal met een brief van de burgemeester. Mourad, een van de jongeren, vertelt: ‘Vorig jaar maart, toen corona begon, stuurde de Hoornse burgemeester een brief naar iedereen. Wie hulp nodig had, kon zich melden. Wij hebben die brief uitgeprint en hier in de Grote Waal huis-aan-huis rondgebracht. Aanbellen, brief geven, vertellen wat we wilden doen. Eerst dachten mensen dat we iets wilden verkopen, maar als ze begrepen wat we kwamen doen, konden ze onze hulp goed gebruiken.’ En een kopje koffie De wijk had belangstelling, het team werd gebeld voor allerlei klussen. In een jaar tijd klaarden ze bijna honderd klussen op meer dan 150 adressen. Een lampje monteren, boodschappen halen, muurtje behangen, noem maar op: ze komen. Gio hielp voor het eerst mee bij een verhuizing. ‘Een oudere meneer verhuisde naar een verzorgingstehuis, alles in zijn huis moest worden opgeruimd. Dat hebben we met z’n vijven gedaan.’ Een flinke klus, maar Gio is blij dat hij er iemand mee kon helpen. Mourad vult aan: ‘Veel mensen wonen alleen en voelen zich eenzaam. Die vinden het ook fijn als we tussen het klussen door een kopje koffie drinken en een praatje maken.’ Schop Muren met graffiti worden overgeverfd, hegjes geknipt, bloembollen geplant en onkruid gesnoeid, zelfs als de tuin net een jungle is. ‘In het begin had ik niet altijd zin om mee te helpen’, zegt Ainsley. ‘Ik ben een paar keer zomaar vertrokken, dan had ik het wel bekeken. Tot Appie een keer flink boos werd, hij vertelde me goed de waarheid. Die schop onder m’n kont had ik nodig. Voorheen hing ik de hele dag op de bank te gamen, nu ga ik mee om die klussen te doen. Hoe hij dat voor elkaar krijgt? Ik denk omdat hij zich niet boven de groep stelt, maar hij werkt gewoon mee. Hij is één van ons.’ ‘We helpen onszelf’ Zo langzamerhand is de groep 112-jongeren, zoals ze worden genoemd, veranderd in een stel vakkundige klusjesmannen. Maar dat is niet eens de voornaamste winst van het project, vertelt Mo, een van de deelnemers. ‘Wij helpen de mensen in de buurt, Appie helpt ons door ons te motiveren. En we helpen eigenlijk onszelf, door mee te doen.’ Stem op Waal Handjes Vind jij dat Waal Handjes moet worden verkozen tot Vrijwilligersorganisatie Hoorn 2021? Breng dan via vrijwilligersprijshoorn.nl je stem uit! Stemmen kan tot en met 9 december.

Elke woensdag zorgt een team vrijwilligers voor het onderhoud van de historische begraafplaats aan het Keern. Eén van die vrijwilligers is er bijna elke dag te vinden, en dat is Jan Laan. Door omstandigheden een man van weinig woorden, maar wel met groene vingers en een indrukwekkend verhaal. De begraafplaats was ernstig verwaarloosd toen Jan er voor het eerst kwam. ‘Het onkruid stond een meter hoog,’ zegt hij. Een hopeloze zaak? Niet voor Jan, hij ging met een groep vrijwilligers aan de slag. ‘Het onderhoud was slecht, er waren graven vernield en de huisjes waar gereedschap in wordt bewaard, waren beklad met graffiti. En als het er zo’n rommel is, wordt het steeds erger.’ Auto-ongeluk Jan heeft veel kennis van tuinieren. In Zwaagdijk-Oost legde hij een prachtige siertuin aan van 3.800 m2 waar jaarlijks zo'n 450 bezoekers uit binnen- en buitenland van konden genieten. Hij laat de foto’s zien, dat gaat makkelijker dan uitleggen. Want Jan heeft afasie, na een auto-ongeluk dertig jaar geleden. Een automobilist reed door rood en Jans leven veranderde volkomen. ‘Ik werkte als assistent controller bij een groot zaadbedrijf. Door de afasie kon ik mijn werk niet meer doen. De kennis is nog aanwezig, maar ik liep vast door mijn beperkte taalgebruik. Einde verhaal.’ Opsluiten Hoe moet je je uiten, als praten niet meer goed lukt? ‘Ik heb les gehad op de Wackers Kunstacademie in Amsterdam, om te proberen of dat zou werken. Helaas, dat werd het niet. Nu ben ik nog af en toe op de academie te vinden als model bij de teken- en beeldhouwlessen. Het is moeilijk om te communiceren door die afasie. Daarom sluiten sommige, vooral oudere, afasiepatiënten zich een beetje op. Het lukt mij redelijk om dat niet te doen: ik wil contact houden met anderen.’ Groene vingers De begraafplaats profiteert van het tuintalent van Jan. Elke woensdagochtend werkt hij daar met het team vrijwilligers aan het onderhoud en hij is er bijna elke dag wel even te vinden. ‘Werken in de tuin gaat goed. Ik kan alles doen en taal speelt niet zo’n grote rol. Ik ben ook vrijwilliger in het tuinproject van Wonen Plus. En ik ben penningmeester van Zwemvereniging De Bron in Grootebroek.’ Moeten de organisaties speciaal iets regelen voor Jan, ergens rekening mee houden? ‘Het duurt bij mij langer om woorden goed te interpreteren. Daardoor spreek ik in een soort telegramstijl en ik heb vaak moeite om te begrijpen wat er tegen me gezegd wordt. Ik doe mijn best om iedereen te begrijpen. Maar daar heb ik in een gesprek wel tijd voor nodig!’ Wil jij ook ‘es gewoon vrijwillig doen’? Meld je dan gelijk aan via de campagnepagina .

Lukt het niet om de eindjes aan elkaar te knopen en is de administratie een grote chaos, dan kan Stand-By helpen. Vrijwillige planmaatjes brengen orde in de administratieve chaos en leren mensen budgetteren. Coördinator Maria van Nuland: ‘Mensen met schulden trekken zich vaak terug. Is die administratie op orde, dan kunnen ze weer meedoen.’ Stand-By is genomineerd als Vrijwilligersorganisatie van het Jaar 2021 van Hoorn. Iedereen kan in de financiële problemen komen, benadrukken Maria van Nuland en Antoinette Roovers, de coördinatoren van het project Stand-By van Stichting Netwerk. Maria somt op: ‘Mensen die na een scheiding blijven zitten met een restschuld of juist met hoge woonlasten, mensen die niet weten hoe ze de administratie moeten organiseren, nieuwkomers die de weg in ons overgeorganiseerde land nog niet goed kennen, zelfs mensen die gewoon een baan hebben en toch niet rondkomen: we zien het allemaal voorbijkomen.’ En allemaal kunnen ze rekenen op hulp van een Planmaatje, een vrijwilliger die komt helpen de administratie op orde te brengen en inzicht brengt in de financiële situatie. Ordners en mapjes Nadat ze hun training hebben afgerond, gaan de Planmaatjes met ordners en mapjes, en een gedegen plan langs bij de mensen die hulp nodig hebben. ‘Die zijn bij Stand-by aangemeld via 1.Hoorn, schuldhulpverlening, huisartsen of wijkinformatiepunt. Elk jaar helpen we ongeveer vijftig mensen die verdrinken in hun administratie.’ De organisatie werd opgezet in 2013 in de Kersenboogerd, maar de dertig vrijwilligers bereiken ondertussen mensen in heel Hoorn. De twee coördinatoren koppelen vrijwillige Planmaatjes aan mensen die hulp nodig hebben. ‘Elk Planmaatje werkt op z’n eigen manier,’ zegt Antoinette. ‘Dus we zoeken een match, zodat mensen elkaar echt kunnen helpen. Al onze planmaatjes zijn anders, maar ze hebben wel iets gemeenschappelijk: het zijn allemaal sociaal bevlogen mensen.’ Chaos in je hoofd Het doel van het project? ‘Uiteindelijk willen we de participatie van mensen bevorderen,’ zegt Antoinette. ‘Mensen met schulden trekken zich terug. Zij hebben geen zin in een cursus en geen energie voor vrijwilligerswerk, want de chaos in de administratie veroorzaakt ook chaos in je hoofd. Daarom beginnen we daar, bij die financiën.’ Een Planmaatje komt wekelijks langs, ongeveer een half jaar lang, totdat mensen zelf de boel weer onder controle hebben. ‘Meestal spreken ze bij mensen thuis af, want daar komt alle post en zijn alle gegevens beschikbaar.’ Goedkope zak patat De vrijwilligers kijken verder dan hun neus lang is, legt Maria uit. ‘Ze denken buiten de hokjes. Zo kwamen we over de vloer bij een gezin met een paar jongens die geen fiets hadden om naar de middelbare school te gaan. Via een organisatie die fietsen opknapt, speciaal voor dit doel, was dat dus snel geregeld. Soms vinden mensen het lastig om gezond te koken, want een zak patat is goedkoper dan een salade. Dan kunnen we een cursus budgetkoken adviseren. Een mevrouw was door die toestanden met haar administratie zo gestrest, dat ze graag op yoga wilde om tot rust te komen. Nou, dan regelen we dat.’ Fris en fruitig Staat alles weer op de rit, dan hebben mensen de kans om wat terug te doen. Maria: ‘We vragen ze dan om een wederdienst, bijvoorbeeld vrijwilligerswerk bij de kledingbank of iets anders via Netwerk. En soms stromen mensen door naar een baan, of naar andere activiteiten.’ Wanneer is het doel van Stand-By bereikt? Antoinette: ‘Als we zien dat mensen weer vooruit kunnen, dat ze weer met zelfvertrouwen en toekomstperspectief aan de samenleving kunnen deelnemen. Dat geeft veel voldoening.’ Stem op Stand-by Vind jij dat Stand-by moet worden verkozen tot Vrijwilligersorganisatie Hoorn 2021? Breng dan via vrijwilligersprijshoorn.nl je stem uit! Stemmen kan tot en met 9 december.