Marijke schept orde in de financiële chaos

Het Wilhelminaplantsoen in Enkhuizen is meestal rustig, groen en leeg. Maar dat is begin juli helemaal anders, want dan wordt daar het huttendorp 2026 gehouden. Ruim driehonderd kinderen bouwen hun droomhuis, begeleid door zo’n tachtig vrijwilligers. Maud Koelman (16), een van die begeleiders: ‘Tijdens het huttendorp ben ik een totaal ander persoon.’ Maud is gek op kinderen. En al jarenlang enthousiast over huttendorp. Eerst als deelnemer, maar toen ze werd gevraagd als vrijwillig begeleider, hoefde ze niet lang na te denken. ‘Ik riep meteen heel hard ja! Fantastisch toch?’ Het Huttendorp begint op maandag, maar de begeleiders zijn op zaterdag al aan het timmeren. Dan bouwen ze vier grote hutten, die een belangrijke rol spelen in het huttendorp, vertelt Maud. ‘Het zijn de burgemeesterswoningen. Elke groep heeft z’n eigen burgemeester, die toezicht houdt op de begeleiding en op de deelnemers. Als er een probleem is dat we niet in de groep kunnen oplossen, kunnen we bij de burgemeester aankloppen. Bijvoorbeeld als er wordt gepest, dan melden we dat als begeleiding bij de burgemeester. Zo kunnen we snel en goed ingrijpen, want we willen dat het voor iedereen een mooi huttendorp is.’ Veel energie De kinderen beginnen op maandag met timmeren, en meestal staan aan het einde van de dag de eerste hutten al in het park te pronken. ‘Vooral in het begin is er veel energie, het is toch ook geweldig om van hout zelf een mooie hut te kunnen timmeren? Als er een verdieping op een hut moet komen, checkt de begeleiding of de structuur stevig genoeg is. Als wij er met z’n drieën op kunnen staan, mag er verder worden gebouwd.’ Veiligheid staat voorop, dat weet Maud maar al te goed. ‘Het is echt gereedschap en echte spijkers, dus we leren de kinderen ook dat ze daar zorgvuldig mee om moeten gaan. Ik ben zelf een paar keer in een spijker getrapt, dat doet goed zeer. Op het terrein is een EHBO-tent en we letten er allemaal goed op dat de hamers gebruikt worden om spijkers in de hut te slaan, niet om mee op de andere kinderen te timmeren.’ Hutten bewonderen De bouwwerkzaamheden worden afgewisseld met allemaal spelletjes en knutselactiviteiten. Op woensdag zijn alle ouders uitgenodigd om de bouwwerken van hun kinderen te bewonderen. Kinderen die daar zin in hebben, kunnen dan ook een optreden geven voor alle bezoekers. ‘Elke avond blijven een paar begeleiders slapen, zo weten we zeker dat er niemand de bouwwerken gaat stukmaken als iedereen naar huis is. Ik hoop dat ik over een paar jaar ook een keer ’s nachts over het huttendorp kan waken, dat lijkt me geweldig.’ Moe maar voldaan Daarna zit het er weer op, de hutten worden afgebroken en de kinderen gaan naar huis. Het team vrijwilligers blijft dan moe, maar voldaan achter. ‘Vorig jaar was ik zo ontzettend moe, dat ik door de andere begeleiders naar huis werd gestuurd’, vertelt Maud. ‘Dit jaar ga ik het anders aanpakken, ook af en toe even rust nemen. Hoewel dat best moeilijk is met al die kinderen om je heen. Ze willen allemaal aandacht, ze willen advies, ze willen waardering van je. Ik word er heel blij van. Tijdens huttendorp lijk ik een andere versie van Maud, ik ben socialer en meer open.’ Meedoen? Heb je ook zin om mee te doen met het huttendorp? Extra vrijwilligers zijn altijd welkom. En de eisen zijn simpel, zegt Maud. ‘Je moet van kinderen houden en goed met ze om kunnen gaan. Verder wijst het zichzelf. De sfeer in de groep vrijwilligers is heel leuk. We sluiten af met een barbecue voor iedereen die heeft meegeholpen. En ja, daar gaan ook wel wat stukken hout uit het huttendorp op het vuur.’ Stichting Welzijnswerk Enkhuizen / Welwonen faciliteren de organisatie en alle vrijwilligers worden aangestuurd door het jongerenwerk Enkhuizen.

“Hee Niels, waarom kunnen we geen Champions League meer kijken!?”, klinkt het quasi-verbolgen vanaf het terras van Tennis en padelvereniging De Hulk, aan het uiterste puntje van de Grote Waal in Hoorn. “Werd te duur. Wij moeten ook op de kleintjes letten!” Aan het woord is Niels van Dijk, 28 jaar, getrouwd, vader van een dochter en sinds enkele maanden voorzitter van De Hulk. “Jong? Misschien. Maar ik kom al mijn hele leven bij de vereniging. Ik ben er een beetje ingezogen. Mijn ouders gingen hier tennissen toen ze in de wijk kwamen wonen, mijn zusje ook, mijn moeder kwam in de jeugdcommissie. Dan gaat het vanzelf.” Redactie: Paul Luiken (NHD), fotografie Marc Rob Eerst combineerde Niels tennis met voetballen bij Zwaluwen en Forward. Maar op een gegeven moment werd het een beetje veel en koos hij voor het racket. "Ik had een leuke groep, speelde competitie, werd kampioen. Maar wat ik vooral mooi aan tennis vind: na een wedstrijd ga je zitten met je tegenstander. Je bent fanatiek, je wil winnen, maar het moet wel gezellig blijven. Bij de vereniging hanteren wij de leus: ‘sportiviteit en gezelligheid in één slag’. Dat past wel bij mij.” Dartbord Het verklaart ook waarom hij bleef hangen toen de jeugdjaren voorbij waren. Eerst als speler, daarna ook als vrijwilliger. 'Er was ooit behoefte aan een dartbord. Nou, dat mocht ik regelen, van het bestuur. Maar ‘doe dan gelijk vier borden. En organiseer meteen een toernooitje’, zeiden ze.” In 2022 werd hij seniorencoördinator, de schakel tussen bestuur en commissies. 'Dan zit je er al meteen middenin. Je ziet hoe de hazen lopen. En dan volgt de stap naar het voorzitterschap. De vorige voorzitter, Arthur Henar, had al aangegeven dat hij wilde stoppen zodra de club ‘af’ was: padelbanen aangelegd, kantine vernieuwd. ‘Dan kan er een strik omheen’, zei hij.” 'Mijn naam viel al vroeg, als beoogde nieuwe voorzitter. Ze zeiden: jij kent de club, jij weet wie wat doet. Tijdens de ledenvergadering werd ik unaniem voorgedragen. Dat gaf echt een kick. Het vertrouwen dat daaruit sprak. Dat mijn vaste tennismaatje Rob Groot aangaf dat hij dan wel penningmeester wilde worden, gaf het laatste zetje.” Minder brandjes blussen 'Of ik het anders doe? Mwoah, misschien dat we met dit wat jongere bestuur iets meer met de tijd meegaan. Kijk, mensen hebben het drukker. Vrijwilligers hebben minder tijd dan vroeger. Dus moet je anders organiseren. Minder vergaderen, minder blijven hangen in kleine problemen. We kwamen eerst eens in de zes weken bij elkaar en dan ging het vaak over lopende dingetjes. Dat hebben we nu veranderd. Minder vaak, compacter, meer focus op visie. Niet alleen brandjes blussen, maar ook kijken waar we naartoe willen.” Die manier van denken herkent hij zelf ook uit zijn werk bij de Koninklijke Marine in Den Helder, als burger. Eerst in de logistiek, inmiddels in portfoliomanagement. "Overzicht houden over projecten, zorgen dat je niet in de details blijft hangen. Dat doe ik hier ook. Tegelijk moet je het wel in perspectief zien. Het blijft een vereniging. Ik denk dat de charme verdwijnt als je het te bedrijfsmatig maakt of te professioneel. Dat hoeft van mij niet. Ik krijg er genoeg voor terug. Als iedereen bij zo’n vergadering zijn hand opsteekt en zegt: we hebben vertrouwen in je. Dat is onbetaalbaar.” "Door onze huidige manier van werken in mijn vrijwilligerswerk prima te combineren met mijn gezin. Alles is veel sneller geregeld. Een paar keer bellen, wat appjes en het is opgelost. Bovendien is er goed contact met andere verenigingen. Via de KNLTB en andere clubs hoor je hoe zij dingen doen. Iedereen heeft dezelfde problemen: te weinig vrijwilligers, aanwas jeugd, dat soort dingen. Dan kun je samen oplossingen zoeken.” Goodiebags Zo heeft het padellen bij De Hulk voor nieuwe aanwas gezorgd, vooral onder jongvolwassenen. "De jeugd onder de twintig blijft nog wat achter, helaas. We proberen daar wel wat aan te doen; met een open dag bijvoorbeeld. We dachten: als er dertig kinderen komen, is het mooi. Uiteindelijk waren het er 85. We gaven ze ‘goodiebags’ mee met een proeflidmaatschap. De opbrengst: tien nieuwe aanmeldingen. En ook nog twintig volwassenen. Maar daarna begint het pas. Dan moeten wij ze zien te houden.” In de week van 27 juli vindt het traditionele clubtoernooi plaats. ,,Het gezelligste toernooi van de regio”, meent Niels. Vorig jaar stond hij in de finale. "Nou ja, bijna. Mijn vrouw maakte me die ochtend wakker: ‘het gaat gebeuren!’ Onze dochter Suus werd dus geboren op de finaledag. Die finale zegde ik natuurlijk met plezier af. En weet je wat nou zo grappig is: mijn voorganger maakte precies hetzelfde mee, bijna veertig jaar geleden.” Niels lacht: "Blijkbaar hoort dat bij de functie.”

SailWise in Enkhuizen organiseert van maart tot oktober actieve watersportvakanties voor mensen met een beperking. Vrijwilligers spelen daarin een sleutelrol: zij gaan mee op reis, helpen waar nodig en zorgen dat deelnemers een week lang onbezorgd kunnen genieten. Dat een weekje meebeleven ook drastische gevolgen kan hebben voor vrijwilligers, blijkt wel uit het verhaal van Ronan Brink (23) uit Oostwoud. Redactie: Paul Luiken (NHD), Fotograaf: Marcel Rob “Nou, ik ben hier eigenlijk een beetje toevallig terechtgekomen”, vertelt Ronan. “Job, de broer van een goede vriend van mij, werkt hier. Ik sprak met zijn moeder over mijn toekomst en ze zei: dit is echt iets voor jou. Je moet eens een kijkje gaan nemen.” Ronan meldde zich aan als vrijwilliger, net iets te laat in het seizoen. “Dat was eind september 2024. Ondertussen zocht ik een stageplek en toen zag ik ineens dat SailWise een stage aanbood. Dat was wel heel toevallig. Ik studeerde Business Studies in Alkmaar en ik zocht iets waar ik niet alleen marketing deed, maar van alles: communicatie, HR, organiseren. Dat kon hier. Dus ik heb een half jaar stage gelopen. Beurzen georganiseerd, social media gedaan, van alles.” Robinson Crusoe-eiland Toch was hij nog niet mee geweest op reis. “Collega’s zeiden: moet je dat niet gewoon eens doen? Dus ik ging mee met een jongerenweek op het eiland Robinson Crusoe in de Loosdrechtse Plassen. De groep bestond uit jongeren van 18 tot 29 jaar met verschillende beperkingen. Alles door elkaar. Mensen in een rolstoel, mensen die niet kunnen praten, mensen met een lichte verstandelijke beperking. In het begin vond ik het best spannend. Je komt opeens terecht in een groep jongeren met allerlei beperkingen. Dan denk je: hoe moet ik hiermee omgaan? Maar na twee dagen klikte het. Dan weet je wie iedereen is en ontstaat er een soort kampgevoel.” Zorgtaken “Ik zag wel een beetje op tegen de zorgtaken. Ik had helemaal geen ervaring in het omgaan met mensen met een beperking. Ik denk dat veel jongeren dat spannend vinden; iemand helpen met douchen of naar het toilet… Dat lijkt heel groot. Maar als je het eenmaal doet, valt het echt mee. Voor deze mensen is het de normaalste zaak van de wereld. Waarom zou jij dan moeilijk doen? Trouwens, andere vrijwilligers helpen je daarbij. Dan denk je al snel: oh, is dit alles?” Wat hem vooral bijbleef, was de sfeer. “Het voelt als een soort kamp. Overdag zeilen, ’s avonds met z’n allen eten, spelletjes doen. Voor deelnemers is het echt vakantie, maar voor mij net zo goed. Terwijl je eigenlijk gewoon aan het werk bent.” Openbaring Voor Ronan werd het weekje zeilen een openbaring. ,,Die week veranderde mijn kijk op de toekomst. Ik kreeg heel veel waardering voor hoe dergelijke mensen in het leven staan. Hoe gelukkig ze zijn. Je ziet ineens hoe normaal iedereen eigenlijk is. Dat heeft bij mij echt iets losgemaakt en ik heb besloten in de zorg te gaan werken. Ik heb dan wel economie gedaan, maar deed dat vooral omdat het me goed af ging. Ik dacht nooit: dit is mijn eindbestemming. Na deze ervaring dacht ik: dit wil ik. Ik wil social work opleiding gaan doen want ik wil begeleider worden, dus het maatschappelijk werk in. Dat geeft veel meer voldoening. Mijn omgeving begreep het meteen. Mijn moeder, vrienden, mijn vriendin, ze zeiden allemaal: dit past veel beter bij jou!” Doorbraak Dat SailWise uitstekend bij Ronan past, is nog zacht uitgedrukt: vanaf half mei gaat hij er 32 uur per week op kantoor aan de slag. “Marketing en communicatie, zo’n beetje wat ik in mijn stage ook deed. En natuurlijk ga ik deze zomer weer mee als vrijwilliger.” Of hij anderen zou aanraden om zich aan te melden? “Ja, 100% zeker. We hebben altijd vrijwilligers nodig. Het is leuk en je krijgt er heel veel voor terug. Het is echt iets wat je bijblijft. Voor mij was het een doorbraak.”