Post | augustus 2024 | Doe es gewoon vrijwillig | 3 min lezen

Leo is al veertig jaar penningmeester

Als je al veertig jaar penningmeester bent van verschillende verenigingen, zoals Leo Smit, heb je allemaal ontwikkelingen meegemaakt: van kasboek naar computerprogramma en van een fietstas vol acceptgiro’s naar een paar muisklikken en klaar. “Maar nu is het tijd voor een nieuwe, jonge generatie om het stokje over te pakken.”

Als tennisliefhebber meldde Leo Smit zich in 1978 aan voor de gloednieuwe tennisclub Westerkogge in Avenhorn. “Wij waren hier net komen wonen en dit leek me een goede manier om mensen in mijn nieuwe woonplaats te leren kennen. We speelden toen nog in een lege schuur. Later kwamen er eigen tennisbanen, de vereniging groeide.”

Rekenen en narekenen

Lezers die jonger zijn dan pakweg dertig zullen zich verbazen over wat Leo vertelt. Toen hij penningmeester werd in 1981, werd de volledige boekhouding bijgehouden op papier. Geen computer, alleen een rekenmachine en grote schriften, waar Leo alle inkomsten en uitgaven in bijhield. “Ik werkte met zogenaamde doorschrijfboekhoudingen. Dat betekende rekenen, rekenen en nog een keer narekenen, want alles moest precies uitkomen. Uren was ik ermee bezig.”

Ook de ledenadministratie kwam op Leo’s bordje. “Ik vond op zolder nog een ouderwetse kaartenbak, zo hielden we toen de gegevens bij. Om de contributie te innen, stuurde ik elk jaar brieven uit naar de leden, met een acceptgiro erbij. Bij leden in De Goorn en Avenhorn stopte ik ze zelf in de brievenbus, dat was makkelijker en goedkoper.”

Op de computer

Toen hij halverwege jaren tachtig via zijn werk boekhoudprogramma’s op de computer leerde kennen, zag hij meteen wat voor verschil dat zou maken. Al snel ging Tennisclub Westerkogge ook over op de computer. Hoewel, die digitalisering bracht ook weer werk met zich mee. “Ik hou nu een administratie bij van onze leden voor de tennisbond, eentje voor onszelf en dan hebben we nog een computersysteem waarmee mensen toegang krijgen tot het tennispark en de kleedkamers, dat beheer ik ook.” Er komen steeds meer kleine klusjes bij de penningmeester terecht, merkt Leo. Het kost hem bijna geen tijd, want alle gegevens zitten toch in zijn computer. “Moet er iets verstuurd worden vanuit het bestuur, dan doe ik dat via de mail. En ik hou elke dag de mailboxen bij.”

Nerveus voor de kascommissie

De leukste klus als penningmeester vindt Leo het opstellen van de begroting. Een sluitende begroting, natuurlijk. “Dat is elk jaar weer even puzzelen. Ons ledenaantal loopt wat terug, de vereniging vergrijst, en we willen liefst de contributie houden zoals ‘ie nu is. Ook samenwerken met de kascommissie is leuk om te doen. In het begin was ik daar wat nerveus over, ze controleren toch wat je doet, maar daar ben ik nu wel overheen.”

De klus als penningmeester bevalt hem zo goed, dat hij ook bij zijn biljartvereniging de boeken bijhoudt. En toen de locatie waar de biljartvereniging speelt nog iemand zocht voor de administratie, stak Leo zijn vinger op. “Ik vind administratieve klussen gewoon heel leuk om te doen”, zegt hij. “Hoe kan het efficiënter? Dat zoek ik uit. En ik probeer subsidies te regelen voor de verenigingen, zoals nu voor de biljartclub.”

Nieuw bloed welkom

Helaas kan Leo zelf niet meer op de tennisbaan staan: zijn leeftijd en twee nieuwe heupen maken dat onmogelijk. “Daarom ben ik gaan biljarten, dat kan nog wél.” Dus hij denkt nu dat het misschien tijd wordt voor een nieuwe penningmeester om het werk op de tennisvereniging van hem over te nemen. “Tijd voor nieuw bloed in de club. Natuurlijk ben ik beschikbaar om mijn opvolger te helpen waar dat maar kan. Want als penningmeester kom je altijd van die klusjes tegen waarvan je je afvraagt: hoe hebben we dat vorige jaren ook alweer gedaan? Ik heb wel eens geprobeerd vast te leggen wat ik als penningmeester allemaal doe en weet, maar daar was geen beginnen aan. Liever leg ik het persoonlijk uit.” Blijft hij dan wel lid van tennisclub Westerkogge, als hij én niet meer tennist, én geen penningmeester meer is? “Ik ben erelid. En dat is een lidmaatschap voor het leven.”

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

Piet komt langs voor kleine klussen

| Doe es gewoon vrijwillig

Een muurtje witten, een schilderij ophangen of een lampje vervangen: allemaal kleine klusjes in huis waar vrijwilliger Piet de Vries voor langs komt. ‘Als ik mensen kan helpen, dan doe ik dat natuurlijk graag.’ Geen gereedschapskoffer, geen technisch inzicht of gewoon twee linkerhanden? Maakt niks uit, want klusvrijwilliger Piet de Vries helpt jong en oud met allerlei kleine klusjes in huis. Gordijnrails ophangen, een lampje vervangen of het onkruid wieden; Piet draait z’n hand er niet voor om. ‘Iemand vroeg me om een lampje op te hangen in de badkamer. Kom ik daar, blijkt er gewoon een peertje aan een kaal draadje te hangen. Levensgevaarlijk! Ja, dat heb ik meteen gefikst.’ Creatief type Piet was jaren conciërge op een school in Midwoud, waar hij ook lessen handvaardigheid gaf aan de kinderen. ‘De ene week figuurzagen, de andere week gingen we oude radio’s uit elkaar schroeven. Heel leerzaam om zo’n elektrisch apparaat te slopen en alle onderdelen te sorteren.’ Maar Piets technisch talent ontwikkelde zich ook toen hij dakkappelen ging monteren en lichtstraten plaatsen. ‘Volgens mijn vriendin komt dat door m’n sterrenbeeld, alle Kreeften zijn creatieve types. En dat klopt wel. Ik heb voor mezelf ook mooie kerstversiering gemaakt van spullen die ik her en der bij elkaar heb gescharreld en ik heb daarvan een mooie wanddecoratie gemaakt.’ Vier dagen witten Vaak genoeg komt Piet voor één klus bij iemand langs en pakt hij klus twee en drie gelijk even mee. ‘Iemand wilde een muurtje laten witten en toen ik kwam kijken, zag ik al: dat wordt niks. Ik heb haar voorgesteld om de hele kamer te rollen, inclusief plafond. Haar kinderen gingen ook helpen, die hebben de keuken opnieuw behangen. En toen merkte ik ook dat de tuinpoort klemde, heb ik die ook gerepareerd. Het was een flinke klus, we zijn vier dagen bezig geweest, maar dan is ook alles weer spic en span.’ Jonge god De laatste maanden kan Piet door wat medische omstandigheden minder vaak aan de slag als hij zou willen en grote klussen laat hij even aan zich voorbijgaan. ‘Laminaat leggen is bijvoorbeeld toch behoorlijk inspannend: opstaan, knielen en dan tussen alle meubels door manoeuvreren. Dan kan ik me wel een jonge god voelen, maar in de praktijk valt het tegen.’ Toch kan hij het niet laten. Laatst stond hij toch weer op de ladder. ‘Even een nieuw lampje indraaien bij een oudere meneer in huis, die had knipperlicht in zijn douche. Als ik mensen kan helpen, dan doe ik dat graag. Soms, als het veel werk is, voor een kleine vergoeding. En natuurlijk blijf ik dan ook even kletsen, want veel mensen zijn ook om een praatje verlegen. Want daar gaat het ook om hè? Sociaal contact met mensen is heel belangrijk.’

Lees meer

Guus brengt de administratie op orde

| Doe es gewoon vrijwillig

De rekeningen zijn niet betaald, de aanmaningen stapelen zich op en het overzicht op de financiën is helemaal zoek. Gelukkig kunnen dan via MEE & De Wering vrijwilligers zoals Guus Wessels worden ingeschakeld, die helpen om de boel weer op orde brengen. ‘Een extra potje vinden of besparen is soms het verschil tussen elke dag macaroni of af en toe een stukje vlees.’ Via de coördinator van MEE & De Wering komt Guus in contact met mensen die met de handen in het haar zitten, als het over hun administratie gaat. ‘De problemen zijn heel divers,’ zegt Guus. ‘Soms is door omstandigheden een deel van het inkomen weggevallen, maar de uitgaven blijven hetzelfde. Dan wordt het lastig om rond te komen. Ook zijn er mensen die eigenlijk voldoende inkomen hebben, maar toch houden ze aan het einde van hun salaris nog een stukje maand over. En er zijn mensen die zo diep in de schulden zitten, dat schuldhulpverlening de enige uitweg is. Wat de situatie ook is: ik help om overzicht te krijgen in de administratie, zodat het duidelijk wordt hoeveel binnen komt en wat eruit gaat, en waar dat aan wordt uitgegeven.’ Van jongs af aan Geen verrassing: zijn eigen administratie is altijd spic en span. ‘Het heeft altijd in me gezeten,’ zegt Guus. ‘Ik heb het altijd zo gedaan. Bovendien heb ik altijd gewerkt in de financiële dienstverlening, de laatste jaren als consultant. Dankzij mijn werkervaring, plus wat ik heb geleerd van het bijhouden van mijn eigen huishoudboekje, kan ik nu andere mensen helpen.’ Donderwolk Guus komt bij mensen thuis, bekijkt wat de problemen zijn en geeft tips en helpt om orde in de chaos te scheppen. Regelmatig komt hij weer langs, om te kijken hoe het gaat. Na een maand of drie is de boel meestal weer op orde. Merkt hij weerstand bij mensen, als hij ze komt helpen met de papieren? ‘Natuurlijk hangt zo’n administratieve chaos bij mensen als een donderwolk boven hun hoofd. Een donderwolk waar ze liever voor weg willen vluchten. Maar het verdwijnt niet vanzelf, en als de dreiging blijft, zijn ze eigenlijk allemaal blij met hulp.’ Maak het verschil Het vrijwilligerswerk als budgetcoach geeft Guus veel voldoening. ‘Toen ik stopte met werken vond ik dat best lastig. Ik ging van vijftig uur werken in de week naar een lege agenda, en dat gaf me na een tijd toch het gevoel dat ik niet meer iets bijdroeg aan de maatschappij. Met dit werk weet ik dat ik een verschil maak. Bij één man kwam boven water dat hij recht heeft op huurtoeslag, en dat scheelt elke maand een lekker bedrag, zeker bij een krappe beurs. Soms maakt overzicht over het budget nou nét het verschil tussen elke dag macaroni, of af en toe een stukje vlees.’ Budgetbuddy iets voor jou? Wil jij net als Guus anderen helpen hun financiële organisatie weer op orde te krijgen? Meld je dan aan als budgetbuddy via deze link .

Lees meer

Iedereen leeft op als Romy op bezoek komt

| Doe es gewoon vrijwillig

Het verhaal van Romy is het eerste verhaal van een vrijwilliger die we met je delen in dit Jaar van de Vrijwilliger. Romy doet namelijk al 'gewoon es vrijwillig'! Als bezoekvrijwilliger. Soms hebben mensen de hele dag nog niemand gesproken en de hele week geen bezoek gezien. En dan steekt Romy Spruit haar hoofd om de hoek van de deur: goeiemiddag! Ze bezoekt als vrijwilliger eenzame mensen. ‘Ik heb zo’n mazzel dat ik dit vrijwilligerswerk kan doen, want het is geweldig werk: afwisselend en heel zinvol.’ Als het weer het toelaat, gaan Romy en haar cliënt even een blokje om: naar het winkelcentrum, het park of gewoon een rondje door de wijk. ‘Paraplu mee, capuchon op, want door een beetje regen laten we ons niet afschrikken. Deze mevrouw zit anders de hele dag binnen, het is fijn om dan even een frisse neus te halen.’ En bij een andere cliënt drinkt ze gezellig koffie, de foto-albums op schoot. Of ze kijken samen of ze nog wat stukjes kunnen passen in de grote legpuzzel op tafel, of spelen een spelletje. ‘Allemaal afhankelijk van wat de mensen willen, daar pas ik me op aan. Het gaat voornamelijk om gezelschap en gezelligheid. Sommige mensen zien de hele week niemand behalve de thuiszorg en dan duren de dagen erg lang.’ Liefde voor de zorg Een jaar geleden kwam Romy dit vrijwilligerswerk op het spoor. ‘Helaas moest ik na twintig jaar stoppen als thuiszorgmedewerker. Dit vrijwilligerswerk sluit perfect aan, daar heb ik enorme mazzel mee. Ik hou zó van de zorg! Net als voorheen in mijn werk ga ik alleen op pad, ik bezoek de cliënten waar ik afspraken mee heb. De coördinator van Omring, die dit vrijwilligerswerk begeleidt, gaat met me mee als ik voor het eerst naar een nieuwe cliënt ga en we hebben ook tussentijdse evaluaties. Heel fijn, want er kunnen altijd situaties zijn waar je over wilt overleggen.’ Geen vrienden, geen familie Inmiddels bezoekt Romy drie verschillende cliënten regelmatig, dat kost haar ongeveer vier uur in de week. ‘Soms wat meer, want ik neem gewoon de tijd. Dus het loopt wel eens uit.’ En die cliënten zijn echt niet allemaal hoogbejaard. ‘Welnee, ik bezoek ook iemand die jonger is dan ikzelf. Iedereen kan in een situatie komen dat ze hulp nodig hebben of eenzaam zijn. Je zult maar alleen komen te staan, zonder vrienden of familie in je buurt.’ Afwisseling Wat maakt dit vrijwilligerswerk zo mooi? Romy haalt haar energie uit het werken met mensen. ‘Het is mooi om mensen steeds beter te leren kennen. Kijk, in het begin ben je toch een vreemde voor elkaar, maar na verloop van tijd groeit er een band. Het is heel afwisselend, elk mens is anders. En het is zinvol, dat merk ik aan alles: iedereen kijkt uit naar het bezoek, ze leven ervan op.’

Lees meer

Post | augustus 2024 | Doe es gewoon vrijwillig | 3 min lezen

Leo is al veertig jaar penningmeester