Kleine klussen in de Grote Waal hebben groot effect

Via de Westfriese Uitdaging worden bedrijven gekoppeld aan vrijwilligersorganisaties die extra handen kunnen gebruiken. Bouwbedrijf Rinkel & Smit uit Wervershoof is zo’n bedrijf dat regelmatig een vrijwilligersklus oppakt. Jan-Willem Smit: ‘Zo’n vier of vijf keer per jaar doen we een projectje van een dag of twee. Mijn compagnon en ik gaan er zelf op af, we vinden het echt leuk om te doen.’ Al een jaar of vier zet het bouwbedrijf van Jan-Willem Smit zich af en toe in voor goede doelen. Onbetaald pakken ze dan een klus op waar die organisatie zelf de kennis of de kunde niet voor heeft. ‘We hebben bijvoorbeeld een kantoortje gemaakt bij een dierenopvang. Of kisten gemaakt voor een speel-o-theek in de bibliotheek. Voor ons is het een dag werk, soms twee, maar als je het gereedschap en de handigheid niet hebt, ben je er waarschijnlijk veel langer mee aan het studderen.’ Vanzelfsprekende zaak Voor Jan-Willem is het de gewoonste zaak van de wereld om af en toe vrijwilligerswerk te doen. ‘Het loopt prima met ons bedrijf, we hebben de tijd en de energie. Dan vind ik het vanzelfsprekend om je in te zetten voor andere mensen. Bovendien krijgen wij er ook een goed gevoel van. Die blije gezichten als de klus geklaard is doen me goed. We dragen iets positiefs bij aan de maatschappij, en ja, dat vind ik belangrijk.’ Staat als een huis In het najaar werd het bouwbedrijf gematcht via de Westfriese Beursvloer. De Westfriese Beursvloer is dé ontmoetingsplek voor non-profit organisaties en maatschappelijk betrokken bedrijven uit West-Friesland. Een uur lang wordt er actief gehandeld, terwijl de portemonnees gesloten blijven. De handel is namelijk gericht op vraag en aanbod van mensen, materiaal, kennis en klussen. De Westfriese Beursvloer is een initiatief van Vrijwilligerspunt in samenwerking met de Westfriese Uitdaging en vindt dit jaar op 25 november plaats. Tijdens de laatste Beursvloer had wijkcentrum De Bonte Veer in Enkhuizen hulp nodig bij het onderhoud van het restaurant. ‘De tafels waren wat wankel, de stoelen stonden niet meer stevig. Dus we hebben begin dit jaar alles nagelopen, overal de schroeven stevig aangedraaid en zo’n vijfhonderd viltjes geplakt onder de stoelpoten. Dat staat allemaal weer als een huis. In een paar uur waren we klaar, en de vrijwilligers daar dachten dat we er dagen werk aan zouden hebben.’ Niet gek dat mensen die die niet zo handig zijn als Jan Willem en zijn medewerkers, zo’n klus niet goed kunnen inschatten. ‘Daarom helpen we nu ook bij een ander project, de skeelerbaan in Medemblik. De vrijwilligers kunnen het werk wel doen, maar weten niet waar ze moeten beginnen en hoe ze het kunnen aanpakken. Daar helpen we niet door het werk uit handen te nemen, maar we geven advies hoe ze het werk zelf kunnen uitvoeren.’ Pluim De volgende klus? Dat weet Jan Willem nog niet. Wel is duidelijk: hij draagt het vrijwilligerswerk een warm hart toe. ‘De mensen die de Westfriese Beursvloer organiseren, mogen ook best eens een pluim krijgen. Het is belangrijk dat dit bestaat.’ Westfriese Beursvloer Op donderdag 25 november vindt de 12e Westfriese Beursvloer plaats op een nog nader te bepalen locatie. Organisaties en bedrijven kunnen zich hier aanmelden voor de Westfriese Beursvloer . Deelname is gratis! Meer informatie? Neem contact op met Brigitta Posch via [email protected] of bel 0229-216499. Foto: Jan-Willem Smit (links op de foto): ‘Iets positiefs bijdragen aan de maatschappij, dat vind ik belangrijk.’ Rechts staat zijn compagnon Rob Rinkel, in het midden de winnares van de Kaagloop, een sportevenement dat wordt gesponsord door het bouwbedrijf.

Fleur Neefjes begon al op haar twaalfde met vrijwilligerswerk. Nu, 15 jaar later, enthousiasmeert ze bij Jong Westfriesland in Actie van Vrijwilligerspunt jongeren om ook vrijwilligerswerk te gaan doen. “Veel jongeren kennen de waarde van vrijwilligerswerk niet. Vrijwilligerswerk heeft mij super veel gebracht en daarom zet ik me nu graag in om jongeren ook enthousiast te maken voor vrijwilligerswerk.” “Ja, ik was wel jong hoor, toen ik begon als vrijwilliger! Ik zat toen op handbal en werd door de handbalvereniging gevraagd of ik wilde fluiten. Er was namelijk een tekort aan vrijwillige scheidrechters. Samen met een vriendin hebben we een training gevolgd en ik heb gefloten, totdat ik stopte met handbal. Daarna heb ik vrijwilligerswerk gedaan op festivals in o.a. Bovenkarspel. Te gek was dat. Ik was een echte diehard: stond van 12 uur ’s middags tot laat in de avond achter de bar. We hadden een vast clubje, dus kenden elkaar na een aantal festivals goed. Geweldige tijd.” Kinderen Fleur heeft de studie Maatschappelijk Werk & Dienstverlening gedaan. “Die studie heb ik wel afgerond, maar ik wist niet zeker of dit wel was, waar ik in verder wilde. Ik ben toen gaan werken in de Kaasfabriek. Hoewel het heel leuk werk was, gaf dat me niet genoeg voldoening. Ik wilde er wat bij doen en ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik kwam terecht bij een stichting die zich inzette voor kinderen onder de armoedegrens. Ik zat in het bestuur en organiseerde uitjes voor de gezinnen en het jaarlijkse Sinterklaasfeest en hielp mee met het inzamelen van cadeaus voor de kids. En toen wist ik dat ik ook met kinderen wilde werken.” Suriname En die wens om te werken met kinderen, trok Fleur naar Suriname. “Drie maanden heb ik vrijwilligerswerk gedaan in Suriname. Dat heeft enorm veel indruk op me gemaakt. Ik was 22 jaar en stapte alleen op het vliegtuig naar een vreemd, ver land. Daar kwam ik terecht bij een kindertehuis, waar ik de ‘mamma’ van de kinderen ontlastte door de kinderen van school te halen, activiteiten te doen, of te helpen met huiswerk. Een mooie leerzame tijd. Maar ook verdrietig. Vooral dat ik wegging was super emotioneel. Het meisje dat me de eerste weken nog vuil aankeek, huilde het hardst. Daar ging weer iemand weg. Door al deze ervaringen in vrijwilligerswerk wist ik wel zeker wat ik wilde doen: werken met kinderen én activiteiten organiseren. Ik ben toen de opleiding Leasure en Event Management gaan doen. En die combinatie met mijn eerste studie, bleek een hele goede combinatie.” Jong Westfriesland in Actie Door vrijwilligerswerk heeft Fleur ontdekt wat ze echt wil doen. “Vrijwilligerswerk heeft mij heel veel gebracht. Ik weet nu waar mijn hart ligt. Maar ik heb ook in de jaren een netwerk opgebouwd. Daarnaast geeft vrijwilligerswerk me echt plezier. Je kunt doen wat je zelf leuk vindt, maar je helpt ook anderen. Vooral jongeren denken dat als je vrijwilligerswerk doet, je eraan vastzit. Dat is niet zo. Je kunt ook af en toe vrijwilligerswerk doen. En je kiest zelf wat je doet. Met Jong Westfriesland in Actie willen we jongeren laten zien dat je met vrijwilligerswerk niet alleen iets voor de maatschappij kunt betekenen. Je ontdekt ook je passie en talenten én je werkt aan je persoonlijke ontwikkeling. En ik kan het weten…”

Haar hele leven is ze al een boekenwurm. Dus toen Ans van Dijk een oproep zag van Samenvoorlezen, op zoek naar voorlezers, wist ze meteen: dat is iets voor mij. Inmiddels heeft ze de afgelopen jaren al zo’n vijftien kinderen voorgelezen. ‘En ik lees al die kinderboeken eerst zelf. Ik moet toch weten wat ik voorlees?’ De eerste keer voorlezen kan ze zich nog goed herinneren. Samen met de begeleider van het project belde ze aan bij een gezin uit Sudan. ‘Zij ging even praten met de ouders, ik ben gaan zitten op de bank en haalde de boekjes uit mijn tas. En vanaf dat punt loopt het vanzelf: de kinderen kiezen een boekje, ik sla het open en ons avontuur begint.’ Gek op lezen Het voorlezen zit Ans in het bloed. Ze is niet alleen voorlezer voor Samenvoorlezen, ze leest ook voor bij een kinderdagverblijf en sinds kort leest ze elke woensdagochtend een verhaaltje voor aan de kleintjes in de bibliotheek in Bovenkarspel. ‘Ik ben gek op lezen, anders begin je niet aan dit vrijwilligerswerk,’ zegt Ans. ‘Mensen die geen tijd hebben om te lezen? Daar snap ik niks van, daar heb ik altijd tijd voor. Ik lees alles wat los en vast zit, al van jongs af aan. Niet alleen romans, maar ook boeken over tuinieren en over reizen. En kinderboeken, want om het goed voor te lezen, moet ik een boek natuurlijk wel kennen.’ Voorleestrucs Inmiddels heeft Ans goeie voorleestrucs. Ze begint altijd met prentenboeken, liefst met zo weinig mogelijk tekst. ‘Dan kunnen vader en moeder in hun eigen taal ook met dat boekje aan de slag.’ Kleine kinderen hebben maar een korte aandachtspanne, dat weet Ans heel goed. ‘Een uur voorlezen is voor jonge kinderen gauw te lang. We doen dan ook spelletjes. Ik neem bijvoorbeeld memory-kaartjes mee, en dan vraag ik of ze de olifant willen pakken, of de kever. En zo oefenen we toch het Nederlands een beetje.’ En ze betrekt de kinderen bij het voorlezen, bijvoorbeeld door ze een rol te laten spelen bij het verhaal. Bij één boek heeft ze vingerpoppetjes, waar de kinderen tijdens het lezen mee kunnen spelen. Van de Gruffalo heeft ze een jubileumuitgave gekocht. ‘De kaft vouw je uit tot een theater, zo kun je het verhaal van de Gruffalo naspelen. Kinderen vinden het prachtig, dat heb ik bij het kinderdagverblijf uitgeprobeerd. Als ik zo’n mooi boek zie in de boekenwinkel, kan ik het niet laten liggen!’ Voor grotere kinderen kiest ze andere boeken. ‘Ik kijk naar het leesniveau, dat wordt ook op boeken aangegeven. Maar na leesniveau AVI 5 houdt dat een beetje op. Dan bepalen we gewoon samen welk boek leuk is om te lezen. Liever iets met grotere letters, dat leest makkelijker. Een meisje van tien, waar ik nu al jaren voorlees, wil beginnen aan het Dagboek van een Muts. Nog nooit van gehoord, maar het lijkt me erg leuk.’ Corona: slim zijn Door de corona-maatregelen moet Ans afstand houden van de grote kinderen die ze voorleest. Hoe moet dat nou, als je niet samen in het boek kunt bladeren? Daar heeft Ans iets op gevonden. ‘Ik leen bij de bibliotheek twee exemplaren van hetzelfde boek. Dan zitten we tegenover elkaar aan tafel, met voldoende afstand, en lezen we in hetzelfde boek. Lezen we toch samen, maar dan op afstand!’ Kinderen uit alle windstreken Ze was de afgelopen jaren voorlees-Ans voor kinderen uit alle windstreken. ‘Sri Lanka, Sudan, Turkije, Polen, Eritrea, Irak en Iran,’ somt ze op. Dat contact met andere culturen is voor Ans een bonus van haar werk. ‘Ik ben al eens bij mensen uitgenodigd om te blijven eten, heel bijzonder. Het leren kennen van andere culturen vind ik een verrijking.’ Dat niet iedereen dat zo ziet, vindt ze lastig. ‘Een gezin waar ik heb voorgelezen, is weggepest uit hun huis door mensen die niet wilden dat er buitenlanders woonden. Om heel verdrietig van te worden. De mensen waren doodsbang. Ze wonen nu ergens anders, het gaat goed met ze, maar ik schaam me ervoor dat dit in Nederland, bij mij in de buurt, gewoon kan gebeuren.’ Wie leest wie voor? Voorlezen is heel goed voor de taalontwikkeling, zeker voor kinderen die een andere moedertaal spreken. Zo heeft het voorlezen ook effect op grotere kinderen, en zelfs de ouders pikken er wat van op. ‘Eigenlijk is het niet echt voorlezen, maar samen lezen. Ik lees en de kinderen lezen met me mee. Daar steken ze veel van op. Een meisje waar ik al jaren voorlees, heeft nu een ‘goed’ op haar rapport voor Nederlands. Daar ben ik heel trots op. Een vriendinnetje van een van de voorleeskinderen zei: voorlezen is toch voor baby’s? Zeker niet, zei ik. We lezen toch samen? En later als ik oud ben, kunnen jullie mij voorlezen.’