Het is voorlezen, maar nog zoveel meer

Zwaan met een gebroken vleugel? Zwerfkatjes op de parkeerplaats? Gewonde hond langs de autoweg? De Dierenambulance Hoorn e.o. gaat erop af! Een team van ruim dertig vrijwilligers is paraat om dieren te helpen. Voorzitter Fred Perrier: ‘Eigenlijk is iedereen geschikt om op de dierenambulance te werken. Als je maar van dieren houdt, en je wat wilt leren.’ Note van de redactie: Fred Perrier is inmiddels geen voorzitter meer Twee dierenambulances scheuren dag en nacht, zeven dagen per week, door West-Friesland om dieren te helpen. Gewonde dieren, zwerfdieren, dieren die naar de dierenarts moeten en soms ook dode dieren: de dierenambulance is er voor ze allemaal. ‘Gelukkig hebben we die twee ambulances in bruikleen gekregen van Stichting Dierenlot, want die dingen zijn peperduur. Voor de rest draait onze organisatie uitsluitend op vrijwilligers. We zijn afhankelijk van donaties en giften.’ De hort op Het voorjaar hangt in de lucht en dat is voor Fred en andere vrijwilligers een drukke tijd. ‘Helaas hebben we veel verkeersslachtoffers, negen van de tien keer katten. In het voorjaar gaan ongecastreerde katers en ongesteriliseerde poezen de hort op, de liefde achterna. Ze gaan verder van huis en ze zijn onvoorzichtig, ze hebben alleen maar oog voor elkaar. Dat loopt vaak niet goed af. Het ophalen van aangereden dieren is een minder prettige kant van ons werk, waar nieuwe vrijwilligers aan moeten wennen. Ook voor mij, en ik werk nu veertien jaar op de ambulance, kan het nog lastig zijn. Gelukkig zitten we altijd met z’n tweeën op een ambulance, dus je kunt elkaar steunen en er met elkaar over praten, zodat je niet met een rotgevoel naar huis gaat.’ Kale vogel Alles fladdert en bloeit, en Fred staat soms met de meest vreemde kale vogeltjes in zijn handen. ‘Kleine vogeltjes vallen uit het nest, soms worden ze uit het nest gegooid. Die brengen we snel naar de Bonte Piet, waar ze er alles aan doen om ze in leven te houden. Regelmatig hebben we meerkoeten in de wagen, en zelfs voor de zoveelste meerkoet spannen ze zich in bij de Bonte Piet.’ Vechtende zwanen Wat de raarste dieren zijn die hij wel eens heeft opgehaald? ‘Dat wordt altijd gevraagd als we een presentatie geven op school. Een grote leguaan, dat was toch wel bijzonder. En laatst moesten we ergens een kleinere hagedis ophalen, uit India. Een paar keer moesten we een slang vangen. Maar ook vechtende zwanen uit elkaar halen is indrukwekkend. Zwanen hebben vaste broedplekken, als er dan vreemde zwanen in hun territorium komen, worden dat heftige gevechten. Daar moeten wij dan tussen springen, om de indringers naar een andere plek te brengen. Best lastig: welke zwanen horen bij elkaar?’ Collega’s gezocht Werken op de dierenambulance is spannend en dankbaar werk. Fred zoekt nieuwe collega’s, die zich willen inzetten voor dieren die hulp nodig hebben. ‘Iedereen die een redelijke conditie heeft, nieuwe dingen wil leren en van dieren houdt, is van harte welkom. De fijne kneepjes leer je terwijl je hier werkt, inzet en enthousiasme zijn het belangrijkste.’ Iets voor jou? Ook ‘es gewoon vrijwillig doen’, bijvoorbeeld als vrijwilliger Dierenambulance? Neem contact op met Vrijwilligerspunt Westfriesland via [email protected] of bel 0229-216499.

Tientallen EHBO-ers heeft zijn vereniging al opgeleid, Mark Waterman (rechts op de foto) is als voorzitter van EHBO Stede Broec een gedreven ambassadeur van eerste hulp. ‘Ik denk dat ik echt iedereen enthousiast kan maken over EHBO.’ Evenementen, markten, braderieën: bij de meeste evenementen staat ergens een grote EHBO-tent. En die tent wordt bevolkt door vrijwillige EHBO-ers, die zich inzetten bij zo’n evenement zodat iedereen gezond en gezellig mee kan doen. Meestal grote evenementen, maar als je het EHBO-voorzitter Mark Waterman vraagt, is ook bij kleine evenementen een eerstehulppost nodig. ‘Denk maar aan een buurtfeest met een springkussen. Er stuitert zó een kind af, en weten de aanwezigen dan wat ze moeten doen? Of een klein sporttoernooi, waarbij de scheidsrechter of een coach ook de EHBO doet. Maar ja, die heeft twee petten op, kan niet overal tegelijk zijn. Kijk, je bent als organisator wel verantwoordelijk voor die activiteit, dus regel dan ook de eerste hulp. Je wilt echt niet dat er iets mis gaat.’ Iedereen leert reanimeren Jaren geleden werd hij gegrepen door EHBO na een akelige ervaring. ‘Ik werkte als koerier. Toen ik pakjes aan het bezorgen was in Purmerend, zag ik iemand bij een bushalte zo in elkaar zakken. En ik wist niet wat ik moest doen.’ Dat machteloze gevoel wilde hij nooit meer ervaren, hij ging direct een cursus volgen. Het verklaart ook zijn gedrevenheid voor project Hartslagnu.nl, waarbij de EHBO-vereniging iedereen leert reanimeren en een AED gebruiken. ‘We geven als vereniging gemiddeld twee keer per jaar een basiscursus EHBO waar iedereen aan mee kan doen, in groepjes van maximaal acht mensen. Dan haal je een officieel EHBO-diploma van het Oranje Kruis en kun je ook worden ingezet als EHBO-er, als je dat wilt. Ik denk dat ik echt iedereen enthousiast kan maken voor EHBO, zelfs de stoerste kerels zet ik aan het denken. Eigenlijk met het verhaal over wat mij is overkomen. Ik vraag ze: als er iemand gewond raakt, weet je dan wat je moet doen?’ Stil zitten? Niks voor Mark Hij heeft enorm veel energie, is altijd bezig. Lastig dat door corona-maatregelen alle evenementen werden afgelast, want toen zat Mark ineens thuis met een lege agenda. ‘We zouden dit jaar op het nationale bevrijdingsfestival in Wageningen staan met onze ploeg. Ik vond het een enorme eer: een lokale vereniging, op dat grote nationale festival! Maar helaas, dat ging niet door.’ Mark ging gewoon ander vrijwilligerswerk doen, want stil op de bank zitten is niks voor hem. Tuinieren, hand- en spandiensten, hij is overal voor in. Mark: ‘Het is gewoon fijn om andere mensen te kunnen helpen. En gelukkig trekt het werk alweer aan: sportdagen op school, helpen bij teststraten. Twee fanatieke gekken van onze vereniging staan een paar dagen per week bij een bedrijf om het personeel te temperaturen. Zo hebben we onze begroting dit jaar toch rond gekregen.’ Geen storm in de tent Wat is het mooiste evenement voor een EHBO-er? Een groot evenement, zoals het EK Wielrennen in Alkmaar of dance event Cube Outdoor in Bovenkarspel, zegt Mark. ‘Dan ben ik echt trots dat wij daar als EHBO-ploeg rondlopen en er mede met andere verenigingen, voor zorgen dat het voor bezoekers goed verloopt.’ Is het leuk als er veel werk is? Blaren doorprikken bij de vierdaagse, veel valpartijen bij zo’n wielerronde? Liever niet, als je het hem vraagt. ‘Loopt het storm in de EHBO-tent, dan is er met het evenement wat mis. Het is voor ons geslaagd als de vrijwilligers rustig een rondje kunnen lopen, bij wijze van spreken. Het mooie van ons werk is het respect van bezoekers, de saamhorigheid tussen de vrijwilligers. Als er dan iemand in de EHBO-tent komt die je snel kunt oplappen zodat hij of zij toch een fijne dag heeft, dan doen we het geweldig.’ EHBO-vlog In juli 2019 maakten we een vlog over het werk van Mark en zijn collega's tijdens evenementen. We bezochten toen het Cube Outdoor Festival in Bovenkarspel. Helaas zit er voorlopig nog niet zo'n evenement in i.v.m. corona, maar als het weer mag zorgen de toppers van de EHBO dat alle partygangers volop kunnen genieten. Kijk je mee hoe dat dat in z'n werk gaat?

Helpen bij opruimen, een rondje wandelen, even kletsen: daar komt Susanne Boon voor over de vloer. Ze helpt als bezoekvrijwilliger mensen die het om welke reden dan ook niet in hun eentje redden. ‘We hebben allemaal wel eens een periode dat het niet lukt. Dan is het fijn als iemand je even wil helpen.’ Susanne gooide na jaren in het bedrijfsleven het roer om, ze ging de opleiding Social Work doen. Daar horen stages bij en zo rolde ze via MEE & de Wering in het vrijwilligerswerk. ‘Bepaalde dingen die ik uit de boeken ken, zoals gesprekstechnieken, komen in de praktijk voorbij. Heel leerzaam. Maar ik vind het voornamelijk heel leuk. En ook al zou ik met mijn opleiding stoppen, of ik zou totaal ander werk gaan doen, dan zou ik toch als vrijwilliger mensen blijven bezoeken, zeker weten.’ Wat kan weg, wat bewaren we? Met de meeste mensen die ze bezoekt, ontstaat een band. Hoe doet Susanne dat? ‘Ik kan niet zeggen dat ik zoveel bijzonders doe, eigenlijk. Ik help bijvoorbeeld iemand die net is verhuisd bij het uitpakken van verhuisdozen. Dat is voor haar een hele klus, zeker als ze het alleen moet doen. Dus halen we elke keer als ik er ben een doos leeg en ruimen we de spullen op. Zij bepaalt: wat kan weg, wat wil ze bewaren? Lastig hoor, om spullen weg te gooien waar je herinneringen aan hebt. Maar als we weer een doos hebben aangepakt, is de opluchting ook groot.’ Veerkracht weer vinden Ook bezoekt Susanne een vrouw met een chronische ziekte. Lastig te accepteren, dus daar praten ze met elkaar over. ‘Ik luister vooral. Ik laat mensen hun verhaal doen, dat is belangrijk. Het gaat om kleine dingetjes. Samen even een boodschap doen, bijvoorbeeld. Zij vindt het moeilijk om te accepteren dat ze ziek is, zeker op haar leeftijd, ze is begin veertig. Dan is het ook moeilijk om te aanvaarden dat je hulp nodig hebt, bijvoorbeeld met aanpassingen in huis. Maar zo langzamerhand hervindt ze haar veerkracht en ziet ze dat bijvoorbeeld een booster haar bewegingsvrijheid geeft.’ Gelijkwaardig helpen Susanne wil met mensen werken, dat weet ze zeker. ‘Dit vrijwilligerswerk heeft dat alleen maar nog duidelijker gemaakt. Ik zie het zo: we hebben allemaal wel eens een periode dat het niet lukt. Iedereen kan ziek worden, of in de schulden raken, of andere tegenslag meemaken. Dan heb je iemand nodig die je even helpt. Mensen redden zichzelf prima, maar ik help ze een handje. Gelijkwaardig en laagdrempelig, want daar draait het om.’