Salina laat haar handen wapperen

Op een bedrijventerrein in Heerhugowaard, tussen autobedrijven en keukenwinkels, staat een loods die van buiten weinig verraadt. Maar achter die deuren schuilt een wereld van rompertjes, kruiken en knuffels: hier worden pakketten van Stichting Babyspullen gemaakt. Dick de Boer is een van de logistieke vrijwilligers van de stichting, die orde schept en overzicht houdt in de bergen knuffels, babypakjes en luiers. Niet elk gezin heeft de luxe om te gaan babyshoppen, soms is er simpelweg niets. ‘Een op de 35 kinderen in Nederland komt ter wereld in armoede’, vertelt Dick de Boer. Dan komt Stichting Babyspullen in actie: elke baby die wordt aangemeld krijgt van de stichting een grote doos vol met babyspullen. Niet alleen kleertjes, maar ook speelgoed en boekjes, en praktische spullen zoals een matras voor een babybedje, beddengoed en badspullen. Allemaal geregeld en ingepakt door een team van 150 vrijwilligers van de stichting. ‘De spullen worden aangeboden door particulieren op tweehonderd inzamelpunten’, vertelt Dick de Boer. ‘Op dertig dagbestedingscentra worden de zakken vol spullen uit heel Nederland, voor ons gesorteerd. Alles wat vies of stuk is, gaat weg, maar de rest wordt naar Heerhugowaard gebracht.’ Terwijl we staan te praten in de bedrijfsloods, gaat de bel. Ja hoor, weer tassen vol met roze en blauwe kleertjes en spullen. ‘Het is ongelofelijk wat we allemaal binnenkrijgen. We krijgen ook veel nieuwe spullen, of zo goed als nieuw. Ook zijn er bedrijven, zoals Etos of Zwitsal, die ons weten te vinden als ze kleding of babyspullen hebben die ze niet meer willen verkopen.’ Alles sorteren Aan de voorkant van de grote loods worden de ontvangen spullen uitgezocht: jongenskleertjes per maat bij elkaar, meisjeskleertjes bij elkaar, de andere spullen per soort in grote kratten. ‘Die kratten hebben een barcode die we kunnen scannen, zodat we precies weten wat er op voorraad is en vooral: waar het staat’,’ zegt Dick. ‘We verwerken hier zoveel spullen, als we dat niet bijhouden wordt het een chaos.’ Logistieke vrijwilligers zoals Dick zorgen voor de ontvangst van de spullen. Hij pakt de nieuwe gedoneerde spullen uit, stapelt de spullen over in kratten en registreert ze in het logistieke systeem. Leuk vrijwilligerswerk, zegt hij. ‘Mijn vrouw werkte hier al en toen ik een klusje zocht, heeft zij me overgehaald om ook hier te komen helpen. Eerlijk gezegd kon ik me ook niet voorstellen dat er in Nederland kinderen geboren worden in gezinnen die gewoon echt niets hebben, geen geld en ook geen netwerk om ze te helpen.’ Knuffel bovenop En toch is dat zo. Elke week worden nieuwe gezinnen via kraamzorg, huisarts, verloskundige of andere hulpverleners aangemeld bij de stichting. En elke week verlaten ruim honderd pakketten de loods van Stichting Babyspullen, op weg naar een gezin waar een baby wordt verwacht. Karin is een van de vrijwilligers die de pakketten vult. ‘Elk gezin krijgt ongeveer hetzelfde’, legt ze uit. Ze zet een grote doos op een kar en rijdt ermee langs de stelling waar alle producten in kratten zijn uitgestald. Een lakenpakket, vier hydrofieldoeken, twee rompertjes met lange mouwen… en aan de rand van de doos bungelt een geel knuffelkuiken. ‘Ik vind het leuk om de dozen zo in te pakken, dat ze er meteen leuk uitzien als je ze opendoet. Dus de knuffel leg ik straks bovenop.’ Welkom Aan het einde van de dag staan er weer ruim twintig dozen te wachten op DHL, gevuld met zorg, aandacht en een beetje liefde. Dick en zijn collega-vrijwilligers sluiten de loods af, tevreden dat er weer baby’s een warm welkom krijgen. Dick: ‘Het idee dat ergens een jong gezin het pakket uitpakt en blij is met de spullen voor hun kindje, dáár doen we het voor.’

Na een jaar volledige inzet voor het milieu, de dieren en de inwoners van Koggenland draagt kinderburgemeester Dex Beemsterboer (11 jaar) zijn werk over aan een opvolger. ‘Het is goed dat kinderen zich ook uitspreken, niet alleen volwassenen’, zegt hij. ‘Kinderen kijken met een andere blik naar de wereld.’ Hij zegt het eerlijk: toen hij begon als kinderburgemeester van gemeente Koggenland wist hij niet precies wat het allemaal zou inhouden. Dex: ‘De vorige kinderburgemeester gaf een presentatie op mijn school in Obdam. Zij vertelde vooral over de projecten die ze met de kinderraad had gedaan in het afgelopen jaar. Dat sprak me meteen aan, daarom heb ik me aangemeld voor de kinderraad. Maar dat er nog zoveel bij kwam kijken, wist ik niet.’ Niet verlegen Want hij werd als kinderburgemeester ook uitgenodigd om bijvoorbeeld een technologiezaal in de nieuwe bibliotheek te openen. Om een sport- en spelmiddag in een verzorgingstehuis op te luisteren. En om op de nieuwjaarsreceptie van de gemeenteprijzen uit te reiken aan de Koggenlanders van het Jaar. ‘En op de Dodenherdenking heb ik een gedicht voorgedragen. Dat vond ik wel spannend, je wilt je natuurlijk niet verspreken. Het was allemaal wel erg leuk, ook het praten met mensen en handjes schudden. Je moet niet verlegen zijn als je kinderburgemeester wilt worden, dat heb ik wel gemerkt.’ Samen alles zelf doen Dex heeft zich, samen met de kinderraad, afgelopen jaar ook ingezet voor de dieren. Ieder jaar werkt de kinderraad aan een project. Dit jaar koos de kinderraad het thema dieren. Met een fancy fair, met allemaal leuke spelletjes, hebben ze geld opgehaald voor Wildopvang De Bonte Piet en Dierenambulance Hoorn. ‘Alles hebben we zelf bedacht en geregeld, van het ontwerp en de verspreiding van de flyers tot het meehelpen bij het schminken. Daarom waren we extra trots dat we een mooie cheque konden overhandigen aan onze twee goede doelen.’ De kinderburgemeester had ook wat nieuwe ideeën voor de gemeente Koggenland. Speeltuinen voor grotere kinderen, bijvoorbeeld. ‘Veel speeltuintjes zijn voor kleine kinderen. Voor kinderen van mijn leeftijd is dat niet leuk. Wij willen liever een groter klimtoestel of een tokkelbaan. En als we toch bezig zijn: waarom zijn er geen speeltuinen voor grote mensen? Iedereen moet toch meer bewegen om gezond te blijven?’ Extra leuke schooldag Maar kinderburgemeesters doen echt wel meer dan lintjes doorknippen en gedichten voordragen, vertelt hij. ‘Eens per jaar wordt een dag speciaal voor kinderburgemeesters georganiseerd in Den Haag. Daar kwam ik meer dan honderd collega’s tegen. Er werden workshops georganiseerd, bijvoorbeeld over veiligheid, over slimme keuzes maken of over omgaan met geld. Het leek op een schooldag, maar dan extra leuk.’ In Nederland hebben 160 gemeentes een kinderburgemeester, en dat worden er steeds meer. Een goede zaak, volgens Dex. ‘Het is goed dat kinderen zich ook kunnen uitspreken, niet alleen volwassenen. Wij kijken toch op een andere manier naar de wereld. Het is goed als onze mening wordt gehoord.’ Einde van een jaar In tegenstelling tot de grote-mensen-burgemeester blijft een kinderburgemeester maximaal een jaar aan. Dex neemt dus afscheid van zijn taak als junior burgervader. Jammer, vindt hij. ‘Ik heb heel veel geleerd. Maar goed, ik zit nu in groep 8 en de kinderburgemeester is altijd iemand uit groep 7. Elk jaar komt er een nieuwe kinderraad, die dan ook weer een nieuwe kinderburgemeester uitkiezen.’ Nu hij heeft geproefd aan het werken voor de gemeente, denkt hij aan een loopbaan in het gemeentebestuur of de politiek? Dex weet het nog niet. ‘Acteur lijkt me ook leuk. Of chefkok.’

Paarse en rode salvia, nog wat herfstbollen, Oost-Indische kers: zelfs aan het einde van het tuinseizoen groeit en bloeit er nog van alles in de tuin van Esther Ritman. Jammer genoeg groeit het onkruid ook goed op vruchtbare klei achter de dijk van Venhuizen. Gelukkig, ze krijgt hulp van twee tuinhelden om haar tuin goed bij te houden. ‘Een confetti-tuin’ noemen haar vrienden de tuin van Esther. Weinig gras of tegels, maar vooral groen en veel bloemen, die bijna het hele jaar voor kleur zorgen. “Toen ik het huis negen jaar geleden kocht, was de tuin wat donkerder door sparren, maar de contouren en de structuur was er al. Ik ben lekker aan de slag gegaan met veel bloemen en bloeiende planten. Licht en kleur wilde ik creëren. En ik doe het allemaal zelf.” Elke dag tuinieren Tijdens covid moest Esther, net als zoveel mensen, meer thuis werken. De tuin had de tijd van z’n leven. “Ik heb een nieuw bloemenperk aangelegd, achterin, en nog meer nieuwe bloemen geplant. Veel werk? Absoluut, ik denk dat ik elke dag in de tuin zou kunnen werken en dan is het nog niet af.” Maar elke dag tuinieren zit er helaas niet in. Esther werkt tegenwoordig als uitvaartondernemer en ze is schrijver van levensboeken. Haar werk heeft pieken en dalen, soms is het juist druk als de tuin veel aandacht vraagt. “Afgelopen voorjaar zag ik dat de haagwinde m’n bloemenperk aan het wurgen was, nadat ik daar een paar weken niet had gewerkt. Ik besloot om daar dan maar een zithoek te maken, met de stenen die ik nog had. Maar hoe kon ik dat in mijn eentje doen? En hoe moest ik de rest bijhouden? Ik heb artrose in mijn handen, dus knijpende bewegingen of het bedienen van zware apparaten gaat niet altijd. Soms doet werken in de tuin teveel pijn.” Ninja in het onkruid Via Vrijwilligerspunt Westrfriesland vond ze twee tuinvrijwilligers, ze noemt ze haar ‘tuinpatser’ en ‘tuinninja’. “Michel kwam bij me langs en liep een rondje met me door de tuin. Hij zag dat ik al een frees had gehuurd om dat overwoekerde bloemperk aan te pakken. ‘Dat ga ik voor je doen’, zei hij. De week erna heeft hij dat gedaan. Een zandlaag erop, ik heb er later een tuinkleed op gelegd, en ik was in elk geval van dat onkruid af. Hij heeft nog geen tijd gehad om de klinkers erin te leggen, want hij heeft het ook druk. Wie weet word ik zelf nog creatief.” En haar tweede tuinvrijwilliger is een echte tuinninja. “Bij de kennismaking gingen haar handen al naar het onkruid”, zegt Esther. ‘”Thea heeft dat gewoon in zich. We hebben samen de mooie planten in de tuin gezet die ik van mijn zus had gekregen toen ze ging verhuizen. En ze is regelmatig langs geweest om onkruid te wieden. Het liefst werk ik met haar mee, als dat uitkomt en de artrose geen roet in het eten gooit. Dan praten we tijdens het werk over de planten en de andere tuinen waar Thea werkt. We wisselen ook planten uit, heel leuk.” Samen aan de slag De lente en de zomer zijn drukke tijden voor mensen met een tuin, maar inmiddels gaan we richting winter en wordt alles wat kaler en stiller. Nee hoor, niet bij Esther. “Zelfs nu bloeit er nog van alles”, vertelt ze. “En als ik, zoals afgelopen weken, druk ben geweest met mijn werk, mis ik mijn tuin echt. Ik voel dat ik het nodig heb om buiten bezig te zijn, mijn handen in de aarde te steken. Gelukkig komt Thea vanmiddag. Er is nog heel wat te doen, dus fijn dat we weer lekker samen aan de slag gaan.” Hulp Dichtbij Wil jij ook tuinvrijwilliger worden? Kijk op de vacaturepagina van onze afdeling Hulp Dichtbij en meld je aan als vrijwilliger. Bellen kan ook: 0229-216499 of stuur een mail naar hulpdichtbij@vrijwilligerspunt.com .