Fleur ontwikkelde zichzelf via MDT

Sem Veldhuizen (17) liep Maatschappelijke Stage (MaS) bij JCT the Future uit Andijk en is daar sinds 3 jaar vaste vrijwilliger. “Ik kwam hier zelf al vaak, omdat ik, net als veel jongeren die hier komen, moeite had met vrienden maken. Door mijn maatschappelijke stage en vrijwilligerswerk heb ik niet alleen zelf vrienden gemaakt, maar help ik ook andere jongeren die moeilijk connectie kunnen maken. Daar word ik echt vrolijk van.” JCT The Future organiseert activiteitenmiddagen en -avonden voor kinderen en jongeren uit Andijk en omstreken. Drie keer per week staan 's avonds de deuren open voor jongeren vanaf 12 jaar. Jongeren kunnen dan op een rustige, ongedwongen manier in contact komen met andere jongeren en chillen en gamen of een praatje maken met de vrijwilligers. Sem: “Dat zijn vooral kwetsbare jongeren. Bijvoorbeeld jongeren die speciaal onderwijs volgen, of moeite hebben met het leggen van sociale contacten. Maar ook jongeren die het thuis niet gemakkelijk hebben en een luisterend oor kunnen gebruiken.” Maatschappelijke Stage Toen Sem op het Clusius College (het huidige Vonk) zat, moest hij een Maatschappelijke Stage zoeken. Sem: “Maar waar?! Toen dacht ik aan The Future. Ik kwam daar zelf ook geregeld. Ik had moeite met het maken van vrienden. Hier kwamen ook jongeren uit Grootebroek, dus ik besloot hier toen naartoe te gaan. Ik voelde me gelijk op mijn gemak en merkte dat ik me gemakkelijker begon open te stellen, ook voor vriendschappen. Een vriend van me had hier ook stagegelopen, dus toen besloot ik Sandra Arendz, bestuurslid, te vragen of ik hier mijn MaS mocht doen. Sandra was gelijk enthousiast. Ik mocht helpen bij het organiseren van events en mocht achter de bar staan. Vooral dat vond ik heel leuk. Nog steeds. Ik ga namelijk graag het gesprek aan met de jongeren. Ik merk dat me dat ook goed afgaat. Ja, dat was vroeger wel anders! Ik ben vooral heel benieuwd naar waarom ze naar The Future komen en wat hun rugzakje is. Jongeren zijn vaak open naar mij toe. Ik ben denk ik makkelijk benaderbaar. Ik snap de jongeren, want ook ik heb me zo gevoeld als zij en ben natuurlijk zelf ook jong. Ze voelen dat ze mij kunnen vertrouwen en dat is ook zeker zo: wat zij ons vertellen, blijft tussen ons. En dat voelt veilig.” Vriendengroep Toen de MaS voorbij was, wilde Sem eigenlijk niet weg en vroeg Sandra of hij kon blijven als vaste vrijwilliger. “Sandra gaf aan heel blij met me te zijn en me graag als vrijwilliger te willen houden. Dat was dus snel geregeld, haha! Ik werk nu de ene week op dinsdagavond en de andere week op woensdagavond. De deuren gaan om 18.30 uur open en voor die tijd zet ik alles klaar: krukken van de bar, zitzakken op de grond, lekkers klaarzetten en alles gezellig maken. Ik vind het echt heel leuk. Het is mooi om te zien dat de jongeren die hier komen, en dat zijn vaak dezelfden, een vriendengroep zijn geworden die elkaar ook steunt. Komt er eentje boos binnen, dan weten de anderen hem of haar weer op te vrolijken. Ook ik ben niet altijd even goed gehumeurd, maar dan zorgen de jongeren er weer voor dat ook ik blij weer naar huis ga.” Extra hulp Het enthousiasme van Sem heeft ervoor gezorgd dat ook zijn moeder vrijwilliger is geworden. “Mijn moeder had niet veel te doen als ze vrij was van werk. Ik raadde haar aan om ook bij The Future te komen. En nu is zij bestuurslid. Zelfs mijn vader is betrokken bij The Future. Maar dan op een andere manier. Hij heeft een foodtruck en allerlei machines zoals een slushmachine. Dus als het warm is of er een event is, dan mag The Future die machine lenen en wordt de foodtruck neergezet. Goed geregeld, toch? Wat ik ook heb geregeld is dat mijn werkgever, ik werk voor Zeilmakerij van de Gruiter in Andijk, een reclamezeil heeft gesponsord. Het logo hangt nu groot aan het pand en hangt in de vlaggenmast.” Kom helpen Als het aan Sem ligt, moet iedereen vrijwilligerswerk doen. “Vrijwilligers zijn de sleutel van de maatschappij. Waarom moet je altijd iets voor geld doen en waarom niet gewoon omdat je het voor een ander wilt doen? Als je het alleen voor het geld doet, doe je het niet altijd omdat je het zo leuk vindt. Dat doe je wel als je vrijwilligerswerk doet. Behalve dat het leuk is, doe je er ook veel ervaring mee op. Heel waardevol. Laten we niet vechten met elkaar of ruzie maken, maar de vriendschappelijkheid weer terugbrengen. Als vrijwilliger bijvoorbeeld!”

Dineke Copier (62) kookt al vijf jaar bijna iedere laatste woensdag van de maand voor het aanschuifbuffet in Sociaal Cultureel Centrum de Schoof. “Iedereen is welkom. Het maakt niet uit of je jong bent, oud, geld hebt, of krap bij kas zit. Het aanschuifbuffet is voor iedereen die behoefte heeft aan gezelligheid, een praatje en een goede maaltijd.” Dineke is al 28 jaar vrijwilliger. “Ik heb vooral veel gewerkt met kinderen. Zo ben ik vrijwilliger bij de Speel-o-Theek geweest, heb ik een knutselgroepje opgezet en heb ik jaren, samen met mijn dochter, kinderen kookles gegeven. ‘De Kokkies”, heette dat kookclubje. Heel erg leuk, maar na een paar jaar werd de animo toch wat minder. Eigenlijk wilde ik ook wel iets anders en ik wilde meer met ouderen gaan werken. Toen werden we benaderd door de gemeente, die vroeg of we ook niet zoiets als De Kokkies konden opzetten voor ouderen. Zij zochten iets om kwetsbare ouderen weer meer te betrekken bij de maatschappij. En zo kwamen we zo’n vijf jaar geleden op het idee om één keer per maand het aanschuifbuffet te organiseren.” Vrijwilligersteam Een aanschuifbuffet maken en organiseren doe je niet even met z’n tweetjes en daarom is Dineke superblij met de vele vrijwilligers. “Er bestond al een soortgelijk initiatief vanuit de gemeente en die vrijwilligers besloten te blijven koken, maar dan voor het aanschuifbuffet. Ook stonden spontaan nieuwe vrijwilligers op die wilden meehelpen. Inmiddels zijn we met een team van zo’n 10 vrijwilligers die iedere maand het aanschuifbuffet mogelijk maken.” Zelf koken En dat flinke team is nodig, want wat begon met een handjevol mensen die meeaten, is inmiddels uitgegroeid tot een volle eetzaal. Dineke: “Er kunnen maximaal 40 mensen eten en het zit altijd vol. Iedere maand kiezen we een thema. Bijvoorbeeld Indonesisch, of juist lekker Hollands. We zijn met acht koks en iedereen kookt wat. We starten altijd met een voorgerecht: vaak een lekker soepje met een broodje met kruidenboter. Die soep maak ik meestal. Het hoofdgerecht is in buffetvorm met verschillende gerechten, zo kan iedereen zelf kiezen waar hij of zij trek in heeft. Het is wel altijd gezond, dus geen patat en gefrituurde vis. We eindigen met een lekker toetje.” Het aanschuifbuffet begint om 17.00 uur, maar de eerste vrijwilligers zijn al om 13.00 uur in de weer. “Die starten dan met koken hier in de keuken. Niet iedereen kookt hier overigens, sommigen bereiden alles thuis voor. Behalve koken, moet natuurlijk ook de eetzaal gezellig worden gemaakt en tafels worden gedekt. Er wordt iedere maand weer hard gewerkt door de vrijwilligers om alles weer een succes te maken. Twee keer per jaar maken we er een extra feestje van: met de Kerst organiseren we nog een bingo erbij en voor de zomervakantie doen we bbq. Met patat. Dan maken we een uitzondering…” Blije gezichten En dat het een succes is, dat laten de bezoekers iedere keer weer weten. Dineke: “Je ziet het meteen: ze lachen, genieten van het eten, een dikke smile op het gezicht. Je ziet iedere maand veel dezelfde gezichten, maar er vallen ook mensen af en er komen nieuwe bij. Het is fijn dat nog steeds mensen ons weten te vinden. Toen mijn dochter en ik hier vijf jaar geleden mee begonnen, moesten we nog een advertentie plaatsen in de lokale krantjes, maar nu is het vooral mond-op-mond reclame. Het mooiste vind ik om te zien als mensen voor het eerst komen, ze bij binnenkomst nog wat schuw en onwennig zijn, maar met een lach en al kletsend weer weggaan. Ze worden hier echt blij van. Zo zei een dame laatst “De stoelen zeggen ook niets, dus ik zit liever hier.” Dat is toch ook zo?! En samen eten, doet ook eten hè?! Er komt hier iedere maand een dame die slecht at, maar nu gaat ze steeds beter eten. Dat doet gezelligheid ook met je!” Het aanschuifbuffet is ook een plek waar vriendschappen ontstaan. “Ik zag laatst een heer die bij ons geregeld aanschuift, bij de biljartclub. Hij had van tafelgenoten gehoord over de biljartclub en vond dat zo leuk, dat hij nu ook hier in de Schoof iedere week komt biljarten. Er ontstaan dus ook nieuwe vriendschappen!” Trots “Eigenlijk gaan we iedere keer weer trots naar huis”, gaat Dineke enthousiast verder. “We zeggen altijd weer na afloop: het is ons maar weer mooi gelukt om voor 40 mensen te koken en weer 40 mensen blij te maken. En dat ze blij naar huis gaan, laten ze ook echt merken. We krijgen vaak lieve woorden, een aanraking of zelfs een knuffel. Dan ga je echt trots naar huis. Ik wil dit dan ook zeker nog 10 jaar doen. Ik ben dan wel niet zo’n hele goeie kok, maar ik vind het heel leuk en vooral dankbaar vrijwilligerswerk.” Schuif ook aan! Ook mee-eten met het aanschuifbuffet? Meld je aan bij De Schoof via [email protected] óf via 0228-581876. De kosten zijn 12,50 euro. Het aanschuifbuffet is iedere woensdagavond van 17.00 – 19.00 uur, behalve in de zomervakantie. De vrijwilligers met Dineke in het midden onderaan.

Stel je nou voor dat je niet meer kunt lopen. Geen stap meer, omdat je benen niet meewerken. Wat dan? Het leven van Jeanette Huizen staat van het ene op het andere moment stil, ze kan niks meer zelf en heeft overal hulp bij nodig. Eens per week komt vrijwilliger Demi, die zorgt voor een vrolijk moment in de ‘dikke ellende’, zoals Jeanette het noemt. Op de terugweg van de supermarkt naar huis zakte Jeanette in elkaar. Haar benen hadden geen kracht meer, ze kon geen stap meer zetten. “Gelukkig liep ik met mijn rollator, daar ben ik op gaan zitten”, vertelt ze. “Ik kon niet meer lopen. Zittend op mijn rollator ben ik thuisgekomen. En daarna is het nog een paar keer gebeurd. Vreemde mensen moesten me overeind helpen, dat is een akelige ervaring.” Kant-en-klaar Jeanette gaat ziekenhuis in, ziekenhuis uit, maar de oorzaak is nog onbekend. Terwijl haar artsen alle mogelijke moeite doen om uit te zoeken wat er aan de hand is, schakelt Jeanette praktische hulp in. “Ik woon alleen, ik moet het zelf regelen. Dus ik heb huishoudelijke hulp geregeld, laat kant-en-klaarmaaltijden bezorgen, de buren helpen me als ze kunnen en ik heb een ergotherapeut ingeschakeld. En ik heb Vrijwilligerspunt gebeld, omdat ik graag met een vrijwilliger wilde afspreken om bijvoorbeeld de boodschappen samen te doen.” Zo simpel kan het zijn Demi kwam bij Jeanette. Vanaf moment één was dat een gouden combinatie. “We spreken elke week af. Dan gaan we naar het winkelcentrum. Lekker een visje halen bij de visboer. Zo simpel kan het zijn.” Zo’n rondje door het winkelcentrum maakt voor Jeanette een groot verschil. “Je kunt je niet voorstellen hoe belangrijk het is om wat leuks te doen, zomaar. Het is voor mij even een ontsnapping uit die dikke ellende die mijn leven op dit moment is.” Jeanette is een optimistisch type, maar het valt niet mee om positief te blijven in deze onzekerheid. “Ik kom dingen tegen die ik nooit zou hebben verwacht. Want doordat ik nu in een rolstoel zit, ben ik voor alles van andere mensen afhankelijk. De huishoudelijke hulp is nu op vakantie, ik probeer thuis wat schoon te maken, maar dat lukt echt niet.” Gezocht: nieuwe Demi Elke week spreekt Jeanette met Demi af, ze kijkt er de hele week naar uit. Maar: Demi stopt met het vrijwilligerswerk. “Ze is aan het solliciteren naar een baan. Als ze betaald werk heeft, is er geen tijd meer.” Dat is heel jammer. “Ik kan gelukkig nog steeds genieten van kleine dingen, zoals mijn breiwerk, visite van de buurkat en de vogels in de tuin. En van de bezoekjes van Demi, want die uitstapjes maken een groot verschil. Dus ik hoop dat we snel een nieuwe vrijwilliger vinden, die net zo gezellig is als Demi.”