Foto’s als spiegel van je leven

Een uit het nest gevallen ekster, een verzwakte reiger of een egel met schurft, ze krijgen allemaal liefde en zorg bij vogel- en egelopvang De Bonte Piet. Vrijwilliger Marlies Testroote zorgt een dag per week als vrijwilliger voor alles wat daar fladdert, piept en kwaakt. ‘We zien de Nederlandse natuur van heel dichtbij, dat is prachtig. ’ Als meisje had Marlies altijd al dieren onder haar hoede. Een vogelnestje dat uit de boom tuimelde, en jahoor, dan zorgde kleine Marlies voor die jonge vogeltjes. ‘Het heeft altijd in me gezeten, ik was van jongs af aan al met dieren begaan. Daarom vind ik dit vrijwilligerswerk ook zo mooi. We staan hier dichtbij de Nederlandse natuur, we zien alle dieren wel zo’n beetje binnenkomen. Van egeltjes en jonge eendjes tot grote zwanen en roofvogels, en alles ertussen, het heeft hier allemaal wel eens in een hok gezeten.’ Roeren met de snavel Bij De Bonte Piet werkt een groep van ongeveer vijftig vrijwilligers, en nieuw bloed is altijd welkom. De klussen: voeren, medische zorg geven aan de dieren en schoonmaken, veel schoonmaken. ‘Voor elk dier moeten we verzinnen hoe we ze het beste kunnen voeren. Een lepelaar kun je bijvoorbeeld geen schaaltje vogelvoer geven, die is gewend om met zijn snavel door het water te roeren om zijn voedsel te pakken. Dus hebben we een grote plastic kuip gevuld met water, en daar zijn eten in gedaan. Ging perfect. Eenden zijn makkelijk te voeren, ijsvogels juist heel lastig. Die willen verse visjes opduiken, en dat kunnen we niet nabootsen.’ Poep De medische kant van het verzorgen van dieren spreekt Marlies het meeste aan. ‘Ik heb een medische achtergrond, dus daarmee ben ik wel vertrouwd , hoewel mensen natuurlijk heel anders zijn dan dieren. Ik kijk graag met de dierenarts mee en ik ben altijd geïnteresseerd in die kant van de dierenzorg. Maar ik moet ook eerlijk zijn over ons vrijwilligerswerk: we zijn veel tijd kwijt met schoonmaken van de dierenverblijven. Mensen die vies zijn van poep gaan het hier niet naar hun zin hebben, want die beesten maken er een grote bende van.’ Eerste vliegles De Bonte Piet heeft het druk en het wordt steeds drukker. ‘Het afgelopen jaar wandelen mensen vaker buiten, ze hebben meer aandacht voor de natuur. Dan valt ze sneller iets op: een eend met een rare vleugel of een gewonde vleermuis in de schuur. Vorig jaar hebben we ruim vierduizend dieren geholpen.’ Terwijl we praten wordt een jonge ekster binnengebracht, in een kartonnen doosje. Hij kijkt helder uit zijn ogen en hij ziet er gezond uit, maar hij had een ongelukkige plek uitgekozen om na zijn eerste vliegles te landen: in een tuin omsingeld door hongerige huiskatten. Marlies: ‘We schrijven ‘m in en geven hem een plekje. Als hij groot genoeg is, laten we hem weer vrij.’ Egels in een slaapzak De egels hebben een speciale plek in het hart van Marlies. ‘Normaal gesproken vangen we ze alleen in het najaar en de winter op, maar nu krijgen we het hele jaar egels binnen. Het waren er afgelopen jaar twee keer zoveel als het jaar daarvoor. Sommige hebben longworm, een ziekte die ze krijgen via de hondenpoep van besmette huisdieren. Zo’n beest is dan doodziek en erg benauwd. En soms zijn ze door een kat of hond te pakken genomen, of ze hebben schurft.’ In een boekenkast met vakken liggen, elk in hun eigen badstof slaapzakje, een stuk of twintig egels te slapen. In het najaar start het adoptieprogramma van De Bonte Piet weer. ‘Mensen geven dan een egel een naam en ontvangen regelmatig updates hoe het met ‘hun’ egel gaat. Is het beestje sterk genoeg, dan mag hij in de eigen tuin worden uitgezet, als die tenminste egelvriendelijk is. Via die adopties krijgen we weer wat geld, want alles in deze opvang wordt gedaan door vrijwilligers en twee beheerders, en van het geld dat we krijgen kunnen we materialen en voer kopen.’ Vrij laten Wat is het mooiste aspect van haar vrijwilligerswerk? ‘Dieren weer vrijlaten, zonder twijfel. Het zijn wilde dieren en dat moet zo blijven. We knuffelen niet met ze, we maken ze niet tam. Een wild dier komt hier voorbij, en uiteindelijk laten we het weer vrij.’ Wil je ook 'es gewoon vrijwillig doen'? Meld je aan via het aanmeldformulier op deze pagina .

Eens per week springt Merel Stroet op de fiets om een kopje koffie te drinken bij haar bezoekbuddy. ‘Soms kijken we een film, soms kletsen we even, soms gaan we naar buiten. Het maakt niet uit, het gaat om een gezellige middag.’ Merel nam even een tussenjaar om te werken in de horeca, zodat ze kon bedenken welke kant ze op zou gaan met haar opleiding. Maar toen kwam corona, dus haar plan viel in het water. ‘Ik heb me meteen aangemeld om vrijwilligerswerk te gaan doen,’ vertelt ze. ‘Anders ga ik me vervelen. En met vrijwilligerswerk maak ik iemand anders ook blij.’ Via het Oranje Fonds werd ze gekoppeld aan Eric-Jan, een man van in de vijftig met niet-aangeboren hersenletsel. ‘De eerste keer ging ik samen met de begeleider van de vrijwilligersorganisatie bij hem langs, om kennis te maken. We kunnen het goed met elkaar vinden, dus nu ga ik ongeveer eens per week even bij hem langs voor een bakkie koffie.’ Genoeg te bespreken Het leeftijdsverschil tussen de twee is groot, maar dat maakt niet uit. ‘We hebben genoeg om te bespreken, bijvoorbeeld over reizen die hij heeft gemaakt en over alle dingen die hij nu nog doet. Hij geeft bijvoorbeeld computerles, dus daar hebben we het over. Of we doen een puzzel, soms buiten. En soms kijken we een film of spelen we een spelletje. Ik ben ook blij dat er steeds meer horeca opengaat, dan kunnen we weer een keertje koffiedrinken in de stad of ergens naartoe.’ Goede filmtips Eric-Jan had van tevoren niet zo’n beeld van een bezoekvrijwilliger, maar met Merel klikt het goed. ‘Ze vertelde bij de kennismaking over films die ze mooi vindt. Marvel-films, daar hou ik niet zo van. Maar ik had nog een aantal filmtips die zij niet had gezien, dus die hebben we samen bekeken. En die vond ze hartstikke goed. Kijk, dan ziet zij ook een keer een goeie film, mijn goede smaak dring ik haar dan op. Gelukkig kan zij er ook om lachen, als ik dat zeg.’ Inspirerend Dit is relaxt, laagdrempelig vrijwilligerswerk, volgens Merel. ‘We hebben geen diepe gesprekken, het moet gewoon een gezellige middag zijn. Toch leer ik er veel van. Ik vind het inspirerend hoe hij, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt en de beperkingen van het hersenletsel, zoveel onderneemt. Je moet zelf iets van je leven maken, dat laat hij me wel zien.’ Wil jij ook ‘es gewoon vrijwillig doen’? Meld je aan via de campagnepagina !

Er was eens, lang geleden, in een land hier ver vandaan, een wondertuin waar herinneringen veranderen in verhalen, en de vertellingen weer herinneringen worden. Hoewel, die tuin is hier niet ver vandaan, maar gewoon in Hem. En lang geleden is ook niet waar, de tuin bestaat in het hier en nu. ‘Voorlezen is heerlijk, waarom zou dat alleen voor kinderen zijn?’, vindt Marijcke Faas van de Verteltuin. De kiem voor de Verteltuin werd gezaaid in de jeugd van Marijcke. ‘Ik herinner me dat ik werd voorgelezen, vroeger, als klein meisje. Een beeld van een bolderkar, een mannetje en de maan, meer weet ik niet van het verhaal. Maar het gevoel dat het voorlezen me gaf, staat me helder voor de geest. Ik voelde me gelukkig en geborgen, het voorlezen gaf me een gevoel van veiligheid. Zo ontstond het idee voor de Verteltuin: een plek waar volwassenen mooie verhalen krijgen voorgelezen.’ Voor grote mensen Marijcke moest tegen de nodige vooroordelen opboksen toen ze het idee voor haar tuin ging delen. ‘Voorlezen? Dat is toch voor kleine kinderen? Maar mijn voorleesvoorstellingen zijn echt bedoeld voor grote mensen. Het is heerlijk om te worden voorgelezen, en waarom mogen alleen kinderen ervan genieten?’ Toegegeven: een vertelvoorstelling begint vaak met een kinderverhaal. Iets eenvoudigs, om er even in te komen. ‘Veel kinderverhalen zijn helemaal niet kinderachtig. Ik lees graag het verhaal voor van de uil die tranenthee gaat trekken. Dat verhaal vertelt me dat je een tijd verdrietig kunt zijn, maar dat je er ook voor kunt kiezen om daarna niet meer verdrietig te zijn.’ Daarna komen korte verhalen van Herman Pieter de Boer, Annie MG Schmidt of Guy de Maupassant aan de beurt, of andere schrijvers, afhankelijk van het publiek. Intuïtief weet Marijcke altijd de juiste verhalen uit te kiezen. Natuur barst uit elkaar De Verteltuin zit in een prachtige ronde kas, in een groot park achter het woonhuis van Marijcke, aan de Hemmerbuurt. De kersenboom bloeit, de walnotenboom bot uit, en bij het watertje gaan misschien ijsvogels broeden of jagen: de natuur barst er zo’n beetje uit z’n voegen. Het onderhoud van die anderhalve hectare natuur wordt helemaal gedaan door Marijcke, met behulp van vrijwilligers. Zo zijn de bestuursleden van de stichting vrijwilligers, net als de mensen die helpen bij het onderhoud van het park. ‘Door kleine subsidiepotjes en een initiatief als NLdoet kan ik toch af en toe planten kopen, of materialen om klussen in het park uit te voeren. Er is hier altijd van alles te doen. Nu zijn de hoge ramen van de kas toe aan een schoonmaakbeurt, maar dat kan ik niet alleen. Iemand moet de ladder even vasthouden, of erop durven balanceren!’ Stille tuin Door de corona-maatregelen was het stil in de tuin, maar daar komt snel verandering in. ‘In mei kan ik weer op kleine schaal voorstellingen geven.’ Goed nieuws, want Marijcke heeft de mensen gemist. ‘Zo’n stille periode brengt van alles, maar ik ben blij als ik weer mijn verhalen en mijn verteltuin kan delen met mensen.’