Post | maart 2026 | Doe es gewoon vrijwillig | 3 min lezen

Cassandra helpt kwetsbare jongeren vooruit

In de kapel van Dijk en Duin in Hoorn staat eens in de twee weken de frisdrank koud en liggen de chips klaar voor kwetsbare jongeren tussen 18 en 27 jaar. Geen grote woorden, geen verplicht programma. Gewoon een plek waar je mag binnenlopen en zijn wie je bent. Voor Cassandra Hoeksema (27) is dit inmiddels vertrouwd terrein. Als vrijwilliger en ervaringsdeskundige bij De Hoofdzaak ondersteunt ze deze doelgroep. “Het gaat er niet om dat alles gezellig is,” zegt ze. “Het gaat erom dat je niets hoeft te verbergen.”

Redactie Paul Luiken, NHD - Foto Marcel Rob, NHD

Cassandra oogt stoer. Haar armen zijn bedekt met tatoeages, zorgvuldig gekozen en sierlijk. Wie beter kijkt, ziet daaronder de fijne littekens van een verleden dat ze niet langer verstopt. “Voor mij zijn die tatoeages een symbool,” zegt ze. “Het krassen is gestopt omdat er iets mooiers voor in de plaats is gekomen.”

Haar weg naar acceptatie was lang. Cassandra groeide op in Hoorn en volgde opleidingen in de zorg. Ze werkte onder meer in de kinderopvang en met mensen met een licht verstandelijke beperking. Inmiddels zit ze in de ziektewet en richt ze zich op herstel. Wat haar drijft als vrijwilliger bij De Hoofdzaak, is haar eigen ervaring. “Ik heb verschillende trauma’s en PTSS,” vertelt ze. Ze zijn het gevolg van zeer ingrijpende ervaringen en de ernstige psychische gevolgen daarvan. “Daar schaam ik me niet meer voor. Juist daardoor kan ik anderen begrijpen.”

Herkenning

De Hoofdzaak is een organisatie voor jongeren en volwassenen met een psychische kwetsbaarheid. In Hoorn organiseren ze tweewekelijks een jongerenavond voor mensen tussen de 18 en 27 jaar. Er zijn altijd ervaringsdeskundigen aanwezig. Cassandra is er één van. “We doen spelletjes, we praten, of we zitten gewoon even samen. Als iemand niet lekker in z’n vel zit, dan zie je dat vaak meteen. En dan kun je laten zien dat je ze herkent.”

Herkenning is een sleutelwoord. Cassandra weet hoe het voelt om jarenlang alles alleen te dragen. “Ik heb mijn problemen heel lang voor mezelf gehouden. Ook omdat ik anderen niet wilde belasten,” zegt ze. “Ik dacht altijd: iedereen heeft zijn eigen ‘struggles’, dus waarom zou ik die van mij delen?” Inmiddels weet ze beter. “Door therapie heb ik geleerd dat het geen last is. Het is erkenning zoeken.”

Taboe

Dat is ook wat ze jongeren wil meegeven. “Het maakt niet uit wat je hebt meegemaakt. Voor de één is iets kleins al heel groot, voor de ander niet. Dat is geen wedstrijd.” Ze merkte hoe hardnekkig het taboe kan zijn. “Vanuit de omgeving hoor je soms: het valt wel mee, stel je niet aan. Maar zo werkt het niet. Iedereen ervaart pijn anders.” Bij De Hoofdzaak ziet ze allerlei jongeren binnenkomen. Sommigen komen elke keer, anderen schuiven één keer aan. “De één wil niet thuis zijn, de ander zoekt afleiding. Wat ze gemeen hebben, is dat ze kwetsbaar zijn. Er is geen druk. Je hoeft nergens aan mee te doen. Als je alleen wilt zitten, is dat ook goed.”

Maskers

Cassandra’s rol gaat verder dan gastvrouw zijn. “Als je vaker komt, ga je patronen herkennen. Iemand zegt dat het goed gaat, maar je ziet het aan de toon of aan het gezicht dat dat niet zo is. Ik heb zelf heel lang maskers gedragen. Sociaal wenselijke antwoorden gegeven. Dat herken je bij anderen.” Wat het vrijwilligerswerk haar brengt, is minstens zo belangrijk. “Het geeft me voldoening,” zegt ze. “Ik mag er voor anderen zijn, maar ik mag ook mezelf zijn.” Ze merkt dat herkenning twee kanten op werkt. “Als iemand iets vertelt en ik denk: dit herken ik, dan voel ik me zelf ook minder alleen.”

Naast de jongerenavonden start Cassandra op korte termijn met het volgen van cursussen bij De Hoofdzaak. Onlangs deelde ze samen met andere ervaringsdeskundigen haar herstelverhaal bij het Talland College in Hoorn. “Ik wil dat jongeren zich niet hoeven te schamen voor hun problemen,” zegt ze. “Er zijn zoveel jongeren met een rugzak, maar ze durven er niet over te praten.”

Missie

Het doorbreken van dat taboe voelt voor haar als een missie. “Het is oké dat het niet altijd goed gaat,” benadrukt ze. “Als ik dat had geweten toen ik jonger was, had dat veel gescheeld.” In de toekomst wil ze haar ervaring mogelijk ook beroepsmatig inzetten. “In een kliniek, of ergens anders. Dat ga ik nog uitzoeken. Eerst verder herstellen.” Ze gelooft dat het vinden van rust uiteindelijk haalbaar is. “Sinds ik zelfstandig woon met ondersteuning, merk ik dat ik steeds meer ruimte in mijn hoofd krijg.” Haar littekens zijn er nog, maar ze bepalen haar niet meer. “Wat mij is overkomen, is heftig,” zegt ze. “Maar ik kies ervoor om het om te zetten in iets wat anderen kan helpen. Dat geeft betekenis. En hoop.”

Deel blogpost

Gerelateerde blogposts

Iedereen doet mee bij de Baanbreker

| Doe es gewoon vrijwillig

Dankzij zo’n tachtig vrijwilligers biedt de Baanbreker in Enkhuizen elke werkdag een werkplek, inloop en kunstzinnig atelier voor mensen die dat nodig hebben. ‘Stoppen onze vrijwilligers ermee, dan kunnen wij de tent wel sluiten’, zegt leidinggevende Debbie van Dokkum. Eigenlijk hebben Corrinna Grupstra en Debbie van Dokkum, respectievelijk coördinator en leidinggevende, niet zoveel tijd voor een interview. Het is hartstikke druk, ze zijn bezig met de jaarlijkse kerstpakkettenactie. ‘Die pakketten gaan naar kwetsbare inwoners van Stede Broec, Enkhuizen en Drechterland. We stellen de pakketjes samen uit de kerstpakketten die Enkhuizers ons geven. We kopen zelf ook nog wat in en soms doneren mensen geen kerstpakket, maar een tas boodschappen. Houdbare levensmiddelen zoals pasta, rijst, specerijen en kruidenmixen, maar ook iets extra’s voor de kerst, zoals chocolade of snoepjes, allemaal van harte welkom!’ Kop koffie en een boterham De kerstpakketten zijn inmiddels een begrip in Enkhuizen. Maar er gebeurt veel meer aan de Harpstraat. Op dit adres is ook de dagbesteding voor kwetsbare mensen, staat de deur open voor iedereen die wil aanschuiven voor een kop koffie en een boterham en kunnen dak- en thuislozen terecht voor een warme maaltijd, een bak koffie en wat praktische voorzieningen, zoals een douche en een wasmachine. Debbie: ‘Gemiddeld maken daar zo’n dertig mensen per dag gebruik van, toch een grote groep. We bieden allemaal activiteiten aan, onder andere werk in het keramiekatelier, een cadeauwinkel, een houtwerkplaats, repaircafé en een handwerkgroep.’ Schilderkunst ‘We zijn blij dat we tachtig vrijwilligers hebben die ons kunnen helpen’, zegt Corrinna. ‘We hebben bijvoorbeeld een kunstatelier, maar ik weet helemaal niks van kunst. Gelukkig kan ik die dagbesteding samen met een vrijwilliger geven, zij weet alles over technieken en creativiteit.’ Ook zijn er vrijwilligers die de warme maaltijd koken, helpen als chauffeur of bij andere dagactiviteiten. ‘Dat zijn soms mensen die tijdelijk tussen twee banen in zitten of opbouwen naar betaald werk’, zegt Corrinna. ‘En voor andere mensen is het vrijwilligerswerk ook een manier om weer eens onder de mensen te komen. Dan snijdt het mes aan twee kanten.’ Debbie: ‘Ik ben ze heel dankbaar. Als onze vrijwilligers er vandaag allemaal mee stoppen, kunnen we direct de tent wel sluiten. Even een blokje om De vrijwilligers zorgen juist voor dat beetje extra bij de Baanbreker. Debbie: ‘Gisteren heeft een vrijwilliger samen met deelnemers de locatie gezellig in kerstsferen versierd. Ze nemen de tijd om rustig met iemand een kop koffie te drinken en even te kletsen, of een rondje te wandelen. Dingen waar we als betaalde krachten niet altijd aan toekomen, helaas.’ Nieuwe vrijwilligers zijn van harte welkom, benadrukt Corrinna. ‘Bijvoorbeeld koks, chauffeurs of mensen voor de houtwerkplaats kunnen we goed gebruiken. Sommige mensen vinden het leuk om meer met onze deelnemers bezig te zijn, anderen blijven liever wat meer op de achtergrond. Affiniteit met de doelgroep is belangrijk, een VOG (verklaring omtrent gedrag, red.) is een must. En verder kunnen we voor iedereen die wil komen helpen, wel een passende leuke klus vinden.’

Lees meer

Naar school in het weekend is hartstikke leuk

| Doe es gewoon vrijwillig

Kinderen uit groep 7 en 8 die vrijwillig in het weekend naar school gaan, hoe kan dat? De Weekendschool in Enkhuizen geeft eens in de twee weken interactieve, spannende en inspirerende lessen, die ervoor zorgen dat de leerlingen meer zien van de wereld en hun vervolgopleiding beter kunnen kiezen. Aan het einde van de lagere school moet je kiezen: ga je naar het vmbo, wil je naar de havo of het vwo? Of heb je zin om aan een beroepsopleiding te beginnen? Niet makkelijk, zeker niet als je elf of twaalf bent. ‘Op de Weekendschool nodigen we mensen met een bijzonder beroep uit om hun ervaringen te delen’, zegt Chantal de Gast, directeur van de Weekendscholen in West-Friesland. ‘Op die manier krijgen kinderen een beter idee welke beroepen er allemaal zijn.’ De weekendschool in Enkhuizen is gehuisvest in de RSG Enkhuizen, de bijeenkomsten zijn eens in de twee weken op zondag. Achter de schermen Van bouwvakker tot burgemeester, alle beroepen komen voorbij op de Weekendschool. ‘De burgemeester van Enkhuizen heeft ons uitgenodigd om met de hele klas langs te komen op het stadhuis. We gaan daar ook met de leerlingen een raadsvergadering houden,’ vertelt Marieke van Horst, coördinator van de Weekendschool in Enkhuizen. ‘Ook een tai chi master staat op het programma, iemand komt vertellen over werken in het ziekenhuis en we gaan achter de schermen kijken bij Van der Valk.’ Zo krijgen de kinderen een beter idee wat er allemaal mogelijk is op de arbeidsmarkt. Bovendien laten de gastsprekers zien dat maar weinig carrières volgens planning verlopen. Neem nou de loopbaan van coördinator Marieke: ‘Ik ben begonnen op de mode-academie omdat ik modefotograaf wilde worden,’ vertelt ze. ‘Toen ging ik iets in HR doen, en nu werk ik bij de Weekendschool. Zo zie je maar: je hoeft niet altijd precies te weten wat je wilt gaan doen, als je maar doet wat je leuk vindt.’ Groter zelfvertrouwen Zelfontwikkeling staat ook op het schoolprogramma. ‘Veel kinderen kunnen wel een zetje gebruiken,’ vertelt Chantal. ‘We willen ze laten weten dat ze veel meer kunnen dan ze denken. Als hun zelfvertrouwen groeit, zullen ze ook durven kiezen voor opleidingen en loopbanen die niet in hun directe omgeving voorkomen. Je hoeft niet hetzelfde beroep te kiezen als je vader of moeder, je hoeft niet naar de school te gaan waar je grote broer of zus ook op zit. Gewoon je eigen keuzes maken, gebaseerd op je eigen interesses en mogelijkheden, daar kom je veel verder mee.’ Allemaal meedoen De eerste aanmeldingen voor de Weekendschool komen al binnen, er is plek voor maximaal dertig leerlingen. ‘Aanmelden is vrijwillig en gratis, maar niet vrijblijvend’, legt Marieke uit. ‘We hebben maar voor een beperkt aantal kinderen plek, dus we verwachten wel dat je bij de bijeenkomsten aanwezig bent en niet afhaakt.’ Ook mensen die het leuk lijkt om een ochtend op de school te vertellen over hun beroep kunnen zich melden bij Chantal of Marieke. Vrijwilligers En de nieuwe Weekendschool zoekt nog vrijwilligers die de schooldagen in goede banen willen leiden. Ervaring met onderwijs is geen vereiste, affiniteit en geduld met kinderen wel. ‘We gaan van de Weekendschool iets hartstikke leuks maken’, zegt Marieke. ‘Het worden gezellige, ongedwongen zondagochtenden. Zodat de kinderen met veel plezier een extra dagje naar school gaan.’

Lees meer

Buurtgezinnen helpen gezinnen in de knel

| Doe es gewoon vrijwillig

Loopt het om een of andere reden niet lekker thuis? Dan kan Buurtgezinnen uitkomst bieden. Het is een nieuw initiatief in Enkhuizen, waarbij gezinnen die vastlopen, kunnen rekenen op hulp van gezinnen in de buurt. ‘Eigenlijk gaan we weer terug naar vroeger, toen buren en familieleden in de buurt een helpende hand konden toesteken,’ zegt coördinator Melissa Deenstra. Er kunnen allemaal redenen zijn waarom een gezin even niet lekker draait. De relatie van de ouders staat onder spanning, bijvoorbeeld. Of een van de kinderen heeft een intensieve zorgvraag, waardoor de andere kinderen in het gezin een beetje ondersneeuwen. In zo’n situatie kun je als gezin hulp inroepen van Buurtgezinnen. ‘Je kunt het vergelijken met de hulp van buren, zoals dat vroeger ging. Toen was het doodnormaal om de buurtkinderen op te vangen als het thuis niet zo lekker ging,’ vertelt coördinator Melissa Deenstra. ‘Tegenwoordig lijkt de samenleving meer individualistisch, de drempel om hulp te vragen aan de buren is hoger. Buurtgezinnen doorbreekt dat. Gezinnen die hulp nodig hebben, kunnen zich bij ons melden. Wij zoeken dan een gezin in de buurt dat af en toe kan bijspringen.’ Schuif een stoel bij Buurtgezinnen is een nieuw initiatief in Enkhuizen, maar niet in Nederland. Inmiddels loopt het project al in honderd gemeenten en dat aantal groeit snel. In Enkhuizen hebben zich nu vier gezinnen gemeld die hulp kunnen gebruiken, vertelt Melissa. ‘Gelukkig zijn er ook steungezinnen die zich aanbieden. Nieuwe aanmeldingen zijn altijd welkom.’ Dat hoeven niet altijd ouderwetse gezinnen te zijn, alleenstaande moeders, opa’s en oma’s of enthousiaste puberouders kunnen zich ook aanmelden, als ze maar affiniteit met kinderen en opvoeden hebben. Wat verwacht Buurtgezinnen van zo’n steungezin? ‘De hulp is laagdrempelig. Als steungezin ga je geen ingewikkelde gesprekken voeren met ouders en kinderen, je hoeft de kinderen niet op te voeden en ook niet elke keer allerlei activiteiten te organiseren. Een kind draait gewoon mee in het gezin. Gaan jullie met de hele ploeg naar Ballorig, dan is dat gezellig. Maar samen naar de supermarkt is ook prima. Schuif een stoel bij, zet een bordje extra op tafel, dat is het.’ Vrijwilligerswerk met z’n allen Buurtgezinnen is vrijwilligerswerk waar een heel gezin tegelijk aan meedoet. ‘Vaak is er eentje in het gezin die het voortouw neemt,’ merkt Melissa. ‘Maar het hele gezin doet mee, je doet dit echt samen. Bij het matchen van gezinnen kijken we naar de leeftijd van de kinderen in het gezin, het is leuk als dat aansluit. Een samenwerking tussen de gezinnen begint met een proefperiode van twee maanden. Daarna gaan we elk half jaar evalueren. Zo houden we in de gaten: past het allemaal nog goed. Na twee jaar besluiten we: gaan we dit voortzetten of gaan we wat veranderen? De situatie kan natuurlijk veranderen, zowel bij het steungezin als het vraaggezin. En als kinderen groter worden, verandert hun interesse ook.’ Het doel van Buurtgezinnen: verdere hulpverlening voorkomen. ‘We merken dat het werkt. Door hulpvaardige mensen in de buurt hoeft geen andere hulpverlening te worden ingeschakeld. Toch mooi als je daaraan kunt bijdragen?’

Lees meer