Voorlezer Mieke was zeer welkom

Dreigt er burenruzie, maar hou je het liever gezellig in de straat? Dan schakel je De Bemiddelingskamer in. Janneke en Marian zijn vrijwilligers bij De Bemiddelingskamer. Zij brengen buren met elkaar in gesprek, om te voorkomen dat ruzies escaleren. “Ze hoeven geen beste vrienden te worden, als ze maar met elkaar in gesprek blijven.” Iedereen denkt gelijk aan de Rijdende Rechter als het over burenruzies gaat. Mensen die elkaar de huid vol schelden op de televisie, tot de rechter met zijn hamer op tafel slaat en zegt hoe het zit. De schutting mag blijven staan, de boom wordt omgezaagd en de kinderen mogen niet meer stampen op de trap, dat is zijn uitspraak en daar moet iedereen het mee doen. Zo werkt De Bemiddelingskamer dus niet, leggen Marian en Janneke uit. “Wij komen het liefst in een eerder stadium in actie. Als mensen al volop ruzie maken, is het moeilijk om een oplossing te vinden”, zegt Janneke. “Wij blijven neutraal, geven niemand gelijk of ongelijk. Het gaat erom dat de buren met elkaar in gesprek komen.” Elke kant van het verhaal Burenruzies maken nogal wat los, merkt het tweetal. Als een van de buren contact met De Bemiddelingskamer opneemt, bijvoorbeeld op aanraden van de woningbouwvereniging of de gemeente, gaan ze met z’n tweeën naar de aanmelder toe. Janneke: “We laten iemand z’n verhaal doen. We luisteren heel goed en we benadrukken dat wij geen partij kiezen. In het relaas zoeken we naar het gevoel en het verlangen wat eronder zit. Mensen zijn boos, verdrietig, bang soms. Daar is ruimte voor.” Na het verhaal van de eerste buur, lopen ze direct naar de andere buur. “We maken geen afspraak vooraf, we bellen gewoon aan. Dat pakt meestal goed uit. We geven aan dat we hun kant van het verhaal willen horen. Komt het echt niet uit, dan komen we later terug.” Op neutraal terrein Zijn de bemiddelaars bij beide partijen geweest, dan vragen ze: staan jullie open voor een bemiddelingsgesprek? Vaak willen mensen dat wel, zegt Marian. “Op neutraal terrein gaan we met elkaar in gesprek, in een buurthuis of een café. Wij zorgen tijdens dat gesprek dat iedereen zijn verhaal kan doen, dat emoties de ruimte krijgen en dat het verlangen van beide buren op tafel komt. Vaak komt dit overeen. Iedereen wil natuurlijk prettig wonen. Aan het einde van zo’n gesprek maken de buren afspraken met elkaar. Daarmee is de kou meestal uit de lucht. Voor de buren is het goed om te weten dat de bemiddelaars niks noteren of registreren. “We hebben geen dossiers, we maken geen verslag. Dus wat er tussen de buren wordt afgesproken, of juist niet, blijft tussen ons. Geen andere instantie heeft daar iets mee te maken. Als de buren het prettig vinden, kunnen ze daar ter plekke wel zelf de afspraken noteren.” Goed luisteren Om een goede bemiddelaar te zijn, moet je geïnteresseerd zijn in mensen. Goed kunnen luisteren is ook een voorwaarde, vragen stellen en vooral: doorvragen. En je eigen oordeel uitzetten, niet direct uitspreken wat je ergens van denkt of vindt. “Je wordt niet direct op buren afgestuurd”, zegt Janneke. “Nieuwe bemiddelaars krijgen eerst een training van drie dagen. Daar leren ze hoe ze neutraal blijven, welke gesprekstechnieken je kunt toepassen en hoe we ons werk het beste doen.” Janneke en Marian werken soms samen, maar vaker gaan ze met een andere bemiddelaar op pad. Dat kan net zo goed werken, vertellen ze. “Soms vind je dan makkelijker aansluiting bij de mensen waar je mee praat.” En de combinatie met een baan is goed te regelen. “Sommige mensen werken wat meer, sommige wat minder. Je kunt zelf aangeven hoeveel tijd je beschikbaar bent.” Mooi gesprek Soms is buurtbemiddeling niet het juiste instrument om problemen op te lossen. Er spelen andere problemen, of soms ziet de andere buur het niet zitten. Maar dat betekent niet dat alle inspanning voor niks was, zegt Janneke. “Mensen hebben hun verhaal kunnen doen. Soms is dat al voldoende. Je merkt toch dat iedereen z’n eigen waarheid heeft. Maar misschien dat mensen denken: ik zet toch m’n muziek wat zachter. Dan is er toch iets veranderd.” Ook de buurtbemiddelaars gaan dan niet teleurgesteld weg. “Welnee, vaak hebben we toch een mooi gesprek kunnen voeren”, zegt Janneke. “We hebben iets kunnen betekenen, al is het maar iets kleins. Zo dragen we ons steentje bij aan een betere woon- en leefomgeving.” Op de foto: Marian (l) en Janneke (r)

Stel je voor: je hebt jonge kinderen, en geen netwerk om je te helpen. Geen buurvrouw die een pan soep brengt, geen opa die een middag kan oppassen, geen vriendin om stoom bij af te blazen. Dat is behoorlijk eenzaam, weet organisatie Home-Start. De vrijwilligers van Home-Start helpen elk jaar zo’n 40 Westfriese gezinnen die het alleen niet meer redden, vertelt projectcoördinator Christine Samsom. Jonge ouders hebben het ontzettend druk met alles wat ze moeten doen om hun gezin draaiend te houden. Ontbreekt het ze aan mensen in de buurt om eens bij te springen, dan kan het isolement van de ouders groot worden. “Ik spreek veel ouders die zich eenzaam voelen. Met wie kunnen ze praten over alles wat ze meemaken? Wie kan eens met ze meedenken over de organisatie van het jonge gezin? En bij wie kunnen ze even, al is het maar een uurtje, uitpuffen van alle hectiek? Er zijn mensen die niet kunnen rekenen op hulp van familie, vrienden of buren. En dat is behoorlijk eenzaam.” Netwerk groeit Vrijwilligers van Home-Start, een initiatief van Humanitas, helpen die jonge gezinnen. Eens per week komt iemand langs, vaak ervaringsdeskundigen die weten hoe een gezin met kleine kinderen reilt en zeilt. “We werken vraaggericht,” zegt Christine. “Dat betekent dat we gaan inventariseren waar het gezin behoefte aan heeft. Vaak is een klein sociaal netwerk het probleem. Daar kunnen we bij ondersteunen.” Praatje aanknopen Niet iedereen stapt makkelijk op mensen af om een praatje te maken, laat staan om eens hulp te vragen. Heerlijk als je daar ondersteuning bij krijgt. “Kom, we gaan met de kinderen naar de speeltuin op de hoek, zegt zo’n vrijwilliger. Of ze gaan mee naar een ouder en kind ochtend. Lopen samen naar het schoolplein, om een praatje aan te knopen met de andere ouders die daar staan. Die eerste stappen zijn belangrijk, dan komt de boel in beweging. Er verandert iets. Het isolement waar je door de drukte in kunt komen, wordt doorbroken.” Win-win De hulp van Home-Start is tijdelijk, ongeveer een jaar. Daarna kunnen gezinnen het verder zelf, de vrijwilligers zijn een tijdelijke steunpilaar. Heeft Christine een tip voor jonge ouders die zich ook eenzaam voelen? “Schakel hulp in. Dat is een win-win-situatie. Ook voor een vrijwilliger is het heel gezellig om in een gezin te komen helpen!” Ook vrijwilliger worden bij Home-Start? Bekijk dan de vacatures en reageer meteen! Foto: Unsplash (Hillshire Farm)

Sem Veldhuizen (17) liep Maatschappelijke Stage (MaS) bij JCT the Future uit Andijk en is daar sinds 3 jaar vaste vrijwilliger. “Ik kwam hier zelf al vaak, omdat ik, net als veel jongeren die hier komen, moeite had met vrienden maken. Door mijn maatschappelijke stage en vrijwilligerswerk heb ik niet alleen zelf vrienden gemaakt, maar help ik ook andere jongeren die moeilijk connectie kunnen maken. Daar word ik echt vrolijk van.” JCT The Future organiseert activiteitenmiddagen en -avonden voor kinderen en jongeren uit Andijk en omstreken. Drie keer per week staan 's avonds de deuren open voor jongeren vanaf 12 jaar. Jongeren kunnen dan op een rustige, ongedwongen manier in contact komen met andere jongeren en chillen en gamen of een praatje maken met de vrijwilligers. Sem: “Dat zijn vooral kwetsbare jongeren. Bijvoorbeeld jongeren die speciaal onderwijs volgen, of moeite hebben met het leggen van sociale contacten. Maar ook jongeren die het thuis niet gemakkelijk hebben en een luisterend oor kunnen gebruiken.” Maatschappelijke Stage Toen Sem op het Clusius College (het huidige Vonk) zat, moest hij een Maatschappelijke Stage zoeken. Sem: “Maar waar?! Toen dacht ik aan The Future. Ik kwam daar zelf ook geregeld. Ik had moeite met het maken van vrienden. Hier kwamen ook jongeren uit Grootebroek, dus ik besloot hier toen naartoe te gaan. Ik voelde me gelijk op mijn gemak en merkte dat ik me gemakkelijker begon open te stellen, ook voor vriendschappen. Een vriend van me had hier ook stagegelopen, dus toen besloot ik Sandra Arendz, bestuurslid, te vragen of ik hier mijn MaS mocht doen. Sandra was gelijk enthousiast. Ik mocht helpen bij het organiseren van events en mocht achter de bar staan. Vooral dat vond ik heel leuk. Nog steeds. Ik ga namelijk graag het gesprek aan met de jongeren. Ik merk dat me dat ook goed afgaat. Ja, dat was vroeger wel anders! Ik ben vooral heel benieuwd naar waarom ze naar The Future komen en wat hun rugzakje is. Jongeren zijn vaak open naar mij toe. Ik ben denk ik makkelijk benaderbaar. Ik snap de jongeren, want ook ik heb me zo gevoeld als zij en ben natuurlijk zelf ook jong. Ze voelen dat ze mij kunnen vertrouwen en dat is ook zeker zo: wat zij ons vertellen, blijft tussen ons. En dat voelt veilig.” Vriendengroep Toen de MaS voorbij was, wilde Sem eigenlijk niet weg en vroeg Sandra of hij kon blijven als vaste vrijwilliger. “Sandra gaf aan heel blij met me te zijn en me graag als vrijwilliger te willen houden. Dat was dus snel geregeld, haha! Ik werk nu de ene week op dinsdagavond en de andere week op woensdagavond. De deuren gaan om 18.30 uur open en voor die tijd zet ik alles klaar: krukken van de bar, zitzakken op de grond, lekkers klaarzetten en alles gezellig maken. Ik vind het echt heel leuk. Het is mooi om te zien dat de jongeren die hier komen, en dat zijn vaak dezelfden, een vriendengroep zijn geworden die elkaar ook steunt. Komt er eentje boos binnen, dan weten de anderen hem of haar weer op te vrolijken. Ook ik ben niet altijd even goed gehumeurd, maar dan zorgen de jongeren er weer voor dat ook ik blij weer naar huis ga.” Extra hulp Het enthousiasme van Sem heeft ervoor gezorgd dat ook zijn moeder vrijwilliger is geworden. “Mijn moeder had niet veel te doen als ze vrij was van werk. Ik raadde haar aan om ook bij The Future te komen. En nu is zij bestuurslid. Zelfs mijn vader is betrokken bij The Future. Maar dan op een andere manier. Hij heeft een foodtruck en allerlei machines zoals een slushmachine. Dus als het warm is of er een event is, dan mag The Future die machine lenen en wordt de foodtruck neergezet. Goed geregeld, toch? Wat ik ook heb geregeld is dat mijn werkgever, ik werk voor Zeilmakerij van de Gruiter in Andijk, een reclamezeil heeft gesponsord. Het logo hangt nu groot aan het pand en hangt in de vlaggenmast.” Kom helpen Als het aan Sem ligt, moet iedereen vrijwilligerswerk doen. “Vrijwilligers zijn de sleutel van de maatschappij. Waarom moet je altijd iets voor geld doen en waarom niet gewoon omdat je het voor een ander wilt doen? Als je het alleen voor het geld doet, doe je het niet altijd omdat je het zo leuk vindt. Dat doe je wel als je vrijwilligerswerk doet. Behalve dat het leuk is, doe je er ook veel ervaring mee op. Heel waardevol. Laten we niet vechten met elkaar of ruzie maken, maar de vriendschappelijkheid weer terugbrengen. Als vrijwilliger bijvoorbeeld!”