Navigatie overslaan
Vrijwilligerspunt Home
Account aanmakenLog in

Contact

  • Maelsonstraat 12, 1624 NP Hoorn, Nederland
  • info@vrijwilligerspunt.com
  • 0229-216499, WhatsApp: 06-10533987
  • Locatie Alkmaar
  • Bergerweg 1, 1815AC, Alkmaar
  • 072-5191600

Vrijwilligerspunt

  • Vacaturebank
  • Hulp Dichtbij
  • Trainingen & Workshops
  • Taalhuis
  • Voor jongeren
  • ANBI status

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring
  • Cookies

Powered by Deedmob tools (opent in een nieuw venster)
Door op "Accepteren" te klikken, gaat u akkoord met het opslaan van cookies op uw apparaat om de sitenavigatie te verbeteren en het sitegebruik te analyseren. Voor meer informatie, bekijk onze Privacyverklaring.

Post | juli 2026 | 3 min lezen

Maud helpt bij huttendorp Enkhuizen

Het Wilhelminaplantsoen in Enkhuizen is meestal rustig, groen en leeg. Maar dat is begin juli helemaal anders, want dan wordt daar het huttendorp 2026 gehouden. Ruim driehonderd kinderen bouwen hun droomhuis, begeleid door zo’n tachtig vrijwilligers. Maud Koelman (16), een van die begeleiders: ‘Tijdens het huttendorp ben ik een totaal ander persoon.’

Maud is gek op kinderen. En al jarenlang enthousiast over huttendorp. Eerst als deelnemer, maar toen ze werd gevraagd als vrijwillig begeleider, hoefde ze niet lang na te denken. ‘Ik riep meteen heel hard ja! Fantastisch toch?’ Het Huttendorp begint op maandag, maar de begeleiders zijn op zaterdag al aan het timmeren. Dan bouwen ze vier grote hutten, die een belangrijke rol spelen in het huttendorp, vertelt Maud. ‘Het zijn de burgemeesterswoningen. Elke groep heeft z’n eigen burgemeester, die toezicht houdt op de begeleiding en op de deelnemers. Als er een probleem is dat we niet in de groep kunnen oplossen, kunnen we bij de burgemeester aankloppen. Bijvoorbeeld als er wordt gepest, dan melden we dat als begeleiding bij de burgemeester. Zo kunnen we snel en goed ingrijpen, want we willen dat het voor iedereen een mooi huttendorp is.’

Veel energie

De kinderen beginnen op maandag met timmeren, en meestal staan aan het einde van de dag de eerste hutten al in het park te pronken. ‘Vooral in het begin is er veel energie, het is toch ook geweldig om van hout zelf een mooie hut te kunnen timmeren? Als er een verdieping op een hut moet komen, checkt de begeleiding of de structuur stevig genoeg is. Als wij er met z’n drieën op kunnen staan, mag er verder worden gebouwd.’

Veiligheid staat voorop, dat weet Maud maar al te goed. ‘Het is echt gereedschap en echte spijkers, dus we leren de kinderen ook dat ze daar zorgvuldig mee om moeten gaan. Ik ben zelf een paar keer in een spijker getrapt, dat doet goed zeer. Op het terrein is een EHBO-tent en we letten er allemaal goed op dat de hamers gebruikt worden om spijkers in de hut te slaan, niet om mee op de andere kinderen te timmeren.’

Hutten bewonderen

De bouwwerkzaamheden worden afgewisseld met allemaal spelletjes en knutselactiviteiten. Op woensdag zijn alle ouders uitgenodigd om de bouwwerken van hun kinderen te bewonderen. Kinderen die daar zin in hebben, kunnen dan ook een optreden geven voor alle bezoekers. ‘Elke avond blijven een paar begeleiders slapen, zo weten we zeker dat er niemand de bouwwerken gaat stukmaken als iedereen naar huis is. Ik hoop dat ik over een paar jaar ook een keer ’s nachts over het huttendorp kan waken, dat lijkt me geweldig.’

Moe maar voldaan

Daarna zit het er weer op, de hutten worden afgebroken en de kinderen gaan naar huis. Het team vrijwilligers blijft dan moe, maar voldaan achter. ‘Vorig jaar was ik zo ontzettend moe, dat ik door de andere begeleiders naar huis werd gestuurd’, vertelt Maud. ‘Dit jaar ga ik het anders aanpakken, ook af en toe even rust nemen. Hoewel dat best moeilijk is met al die kinderen om je heen. Ze willen allemaal aandacht, ze willen advies, ze willen waardering van je. Ik word er heel blij van. Tijdens huttendorp lijk ik een andere versie van Maud, ik ben socialer en meer open.’

Meedoen?

Heb je ook zin om mee te doen met het huttendorp? Extra vrijwilligers zijn altijd welkom. En de eisen zijn simpel, zegt Maud. ‘Je moet van kinderen houden en goed met ze om kunnen gaan. Verder wijst het zichzelf. De sfeer in de groep vrijwilligers is heel leuk. We sluiten af met een barbecue voor iedereen die heeft meegeholpen. En ja, daar gaan ook wel wat stukken hout uit het huttendorp op het vuur.’ Stichting Welzijnswerk Enkhuizen / Welwonen faciliteren de organisatie en alle vrijwilligers worden aangestuurd door het jongerenwerk Enkhuizen.

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Leonie deelt haar liefde voor lezen

Voor één keer zat voorleesjuf Leonie Verreijen niet op de bank bij een gezin thuis, maar op een deftige stoel op het podium van Jenaplan basisschool De Hussel in Grootebroek. Verder was alles hetzelfde als anders: een mooi voorleesboek op schoot, een groep aandachtige kinderen om haar heen. ‘Lezen is hartstikke leuk. Als ik dat aan kinderen kan meegeven, is mijn doel bereikt.’ Leonie Verreijen leest al drie jaar voor, aan allemaal verschillende kinderen. Twintig keer komt ze bij ze langs, mooie boeken in haar tas, om samen te lezen. Ze is vrijwilliger bij het project Samenvoorlezen van Vrijwilligerspunt Westfriesland. ‘Ik kies boeken die passen bij het kind en bij het taalniveau. Vooral voor kleuters is het soms goed zoeken, want ik wil graag dat er illustraties in staan die goed bij het verhaal passen. Plaatjes waar we samen over kunnen praten, en die het verhaal ondersteunen.’ Als voormalig juf heeft Leonie zo haar bronnen om de perfecte boeken te vinden: ze vraagt het aan haar collega’s op school, en natuurlijk aan de kinderen zelf. Voorleestas mee Deze middag las Leonie voor over het Kind van de Gruffalo, de kinderen van Jenaplan basisschool De Hussel in Grootebroek hingen aan haar lippen. Met de voorleesmiddagen wil de school het belang van voorlezen onder de aandacht brengen. Gea Hoogland, leerkracht van groep 1 en 2: ‘Wij zijn gek op voorlezen. Kinderen leren er heel veel van. Daarom kunnen ouders bij ons altijd een voorleestas meenemen met leuke kinderboeken en wat vragen daarbij. En we houden uitlegmiddagen, waarin we laten zien hoe je een kinderboek écht goed voorleest: bijvoorbeeld met allerlei stemmetjes en gebaren. Het project Samenvoorlezen promoten we ook in de klas, we helpen ouders bij de aanvraag als dat handig is.' Liefde voor lezen De kinderen krijgen geen genoeg van boeken en voorlezer Leonie ook niet. ‘Als voorlezer word je ook geholpen door Samenvoorlezen. Je krijgt een bibliotheekpas en je kunt meedoen aan speciale info-avonden. Lezen is goed voor de woordenschat en taalverwerving van de kinderen, maar vooral heel erg leuk. Als zij net zo’n liefde voor lezen ontwikkelen als ik heb, dan is mijn voorleesles geslaagd.’ Samenvoorlezen Wil jij ook ‘es gewoon vrijwillig doen, bijvoorbeeld als voorlezer bij Samenvoorlezen? Vrijwilligerspunt zoekt altijd voorlezers, in heel West-Friesland. Stuur een mail naar voorlezen@vrijwilligerspunt.com , of bel 0229-216499.
Lees meer

Marianne helpt als mentor bij zorgkwesties

Marianne Meyles is al jaren mentor van twee cliënten in Wognum, via de Stichting Mentorschap Noordwest en Midden. ‘Dit vrijwilligerswerk betekent een flinke verantwoordelijkheid, maar iedereen verdient iemand die z’n belangen behartigt.’ Mensen met een ziekte of beperking die niet goed voor zichzelf kunnen opkomen, hebben een wettelijk vertegenwoordiger nodig die hun belangen behartigt. Meestal doen familieleden dat, maar als die er niet zijn of het niet kunnen, springt de Stichting Mentorschap in. Dat is een landelijke organisatie met regionale afdelingen zoals in West-Friesland, die voor hun cliënten mentoren vindt, zoals Marianne Meyles. ‘Als mentor ben je adviseur en vertrouwenspersoon voor alle persoonlijke zaken. Je helpt bijvoorbeeld te bepalen, als iemand ziek wordt, welke medische behandeling wel en welke niet wordt ingezet. Een flinke verantwoordelijkheid, ja, waarbij ik vooral de belangen van de cliënt vertegenwoordig. De wensen en behoeften van mijn cliënt zijn het uitgangspunt.’ Marianne is al jaren mentor van twee cliënten in Wognum met een verstandelijke beperking, die allebei in een instelling wonen. ‘Als mentor spreek ik ze regelmatig, en voor de zorg ben ik het aanspreekpunt voor mijn cliënten. Met de persoonlijk begeleider overleg ik bijvoorbeeld over hoe het reilt en zeilt.’ Mobieltje Een voorbeeld: een van de cliënten wil graag een mobiele telefoon. ‘Hij vindt dat prachtig, hij houdt van alles met knopjes. Maar zijn niveau is niet hoog, en die mobiele telefoon kan ook een risico zijn. Samen met de persoonlijk begeleider komen we dan tot een besluit: telefoon of niet, wat voor toestel, welk abonnement, hoe gaan we dat aanpakken?’ Een andere cliënt krijgt gedwongen medicatie. ‘Het is in haar belang dat ze die medicatie krijgt. Elk jaar moet daar een rechtelijke machtiging voor worden afgegeven, en bij dat proces vertegenwoordig ik haar.’ ‘Ga maar weg’ Het contact met de cliënten is niet vanzelfsprekend, vertelt Marianne. ‘Een van de cliënten wilde geen mentor, hij wilde me niet zien. "Ga maar weg", zei hij in het begin. Maar ik bleef elke twee weken of elke maand langskomen. Na verloop van tijd is hij ontdooid, we hebben nu goed contact. Daar blijkt maar uit dat de benadering van de cliënten van groot belang is, het is niet meteen gezellig en makkelijk. Aan de andere kant: mijn andere cliënt is heel open en enthousiast, dat kan ook. Je moet als mentor ook flexibel zijn en afstemmen op wat je cliënt wil. Zelf hou ik van buitenactiviteiten, maar mijn cliënt zit liever binnen. Dan bedenken we wat anders, we koken nu af en toe samen.’ Stugge samenwerking Inmiddels heeft Marianne als regio-ondersteuner ook 25 andere mentoren onder haar hoede. Ze hebben regelmatig telefonisch contact en ze ondersteunt ze bij vraagstukken. ‘Ik ben erg tevreden met de begeleiding vanuit de instelling waar mijn cliënten wonen, maar van andere mentoren hoor ik ook wel eens verhalen dat de samenwerking erg stug verloopt, of dat de begeleiding totaal anders denkt over de juiste zorg voor een cliënt dan een mentor. Dat is lastig, daar moet je dan met elkaar uit zien te komen.’ Meebewegen Welke eigenschappen heeft de ideale mentor? Flexibiliteit, zegt Marianne. ‘Je moet meebewegen met je cliënt. Een achtergrond in de zorg is een pre, of ervaring met mantelzorg. Je moet wel een beetje de weg weten in de wereld van de zorg. De coördinator zorgt voor de juiste match tussen cliënten en mentoren, en via de stichting krijgen we basistrainingen over zaken zoals rapporteren en overleggen, en speciale thema-trainingen. Kun je openstaan voor mensen en heb je veel geduld, dan is dit prachtig vrijwilligerswerk. Je leert er veel van, en je betekent echt iets voor je cliënt. Iedereen verdient iemand die zijn belangen behartigt, als je dat zelf niet kunt.’ Mentor worden? Mentor iets voor jou? Bekijk dan de vacature en meld je aan . Foto: De mensen in het artikel staan niet op de foto
Lees meer

Ewout is fietsmaatje

Ewout Goet zit in zijn vrije tijd graag achter de computer te gamen met z’n vrienden, of hij kijkt YouTube. Tot zo’n 1,5 jaar geleden deed hij eigenlijk niet meer dan dat. Hoewel hij het graag doet, vond Ewout dat het tijd werd om es uit zijn kamer te komen en besloot hij vrijwilligerswerk te gaan doen. Er ging een wereld voor hem open… ‘In mijn jeugd heb ik altijd binnen achter mijn computer gezeten. Hierdoor heb ik de buurt waar ik al mijn hele leven woon, eigenlijk nooit leren kennen. Voor mijn gevoel heb ik ook niet echt iets nuttigs gedaan. Daarom besloot ik vrijwilligerswerk te gaan doen.’ Ewout meldde zich aan bij Vrijwilligerspunt Westfriesland. ‘Hier kreeg ik hulp met het zoeken naar vrijwilligerswerk dat bij mij paste.’ Zo kwam Ewout terecht bij Raad en Daad Opmeer. Deze stichting ondersteunt mensen in Opmeer, Hoogwoud en Spanbroek in het dagelijks leven als ze dit zelf niet meer (goed) kunnen. Denk aan kleine klussen in en om huis, computerhulp of vervoershulp. ‘Door corona was er alleen niet zoveel meer te doen, dus ik ben op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk dat ik daarnaast kon doen. Vrijwilligerspunt ondersteunde mij hierin en ging samen met mij op zoek. Zo ben ik uiteindelijk kerstpakketten rond gaan brengen bij ouderen.’ Dankbaar ‘Bij het rondbrengen van deze pakketten zag ik hoe dankbaar deze mensen zijn, voor iets dat in mijn ogen een kleine moeite is. Hierdoor ben ik gaan zoeken naar meer vrijwilligerswerk waarbij ik met ouderen kan werken en ben ik uiteindelijk als vrijwilliger bij De Horstenburgh Obdam (WilgaerdenLeekerweideGroep) terechtgekomen. Ik fiets nu als sinds maart vorig jaar op een duofiets samen met ouderen en geniet er elke week van! Eén van de dingen die ik zo leuk vind aan het fietsen, is dat ik bijvoorbeeld van mijn fietsmaatje mevrouw Spil veel leer over hoe het dorp er vroeger uitgezien heeft. Zo weet ik nu welk huis vroeger een slager is geweest en welk een café. Fantastisch om te horen en had ik zonder dit vrijwilligerwerk anders nooit geweten!' Bron: Krantje de Horstenburgh – Ellen Verhaar
Lees meer