'Je doet het voor elkaar en samen'

Na twee carrière moves is Menno Smith nu een jaar zzp’er geluids- en zendertechniek. Sinds 2,5 jaar is Menno vrijwilliger techniek bij Theater Het Pakhuis in Hoorn. Daarnaast is hij onder andere bestuurslid bij Westend Junior, de jeugd musicalgroep van Hoorn. ‘Die magie die je met theater en musical met elkaar maakt is fantastisch. Je biedt mensen de mogelijkheid even te ontsnappen uit hun dagelijkse leven.’ ‘De theaterwereld is altijd al mijn passie geweest', vertelt Menno. 'Ik heb 20 jaar in musicals gespeeld en dus vooral óp het toneel gestaan. Maar wat er achter de schermen gebeurt, heeft ook altijd aan mij getrokken. Het is supercool als je ziet wat er qua techniek gebeurt om een voorstelling mogelijk te maken.’ Met de paplepel ingegoten Menno is opgegroeid in een gezin met ouders die beiden actief als vrijwilligers waren. ‘Je zou kunnen zeggen dat vrijwilligerswerk er met de paplepel is ingegoten’. Menno vindt dat werk als vrijwilliger iets is wat er gewoon bij hoort. Als je een beetje om je heen kijkt en er open voor staat, zie je vanzelf waar je iets kan bijdragen. Toen zijn kinderen klein waren, heeft Menno zich bijvoorbeeld actief ingezet als vrijwilliger bij de speelgoed-uitleen (Speel-o-theek) in Purmerend en later ook als bestuurslid van een musical vereniging. Nieuwsgierigheid Zo’n 2,5 jaar geleden voelde Menno dat hij de uitdaging op zijn werk niet meer zag. Hij meldde zich daarom bij Theater Het Pakhuis en bood zich aan als techniekvrijwilliger. ‘Ik kon gelijk beginnen’, vertelt Menno. ‘Als techniek vrijwilliger in Het Pakhuis draai je mee in alles wat er (op technisch vlak) speelt in het theater. En zo kom je er vanzelf achter waar je sterke kanten liggen. Voor mij betekende dat, dat ik mij in hoofdzaak met de geluidstechniek op en rondom het toneel ben gaan bemoeien’. Er is altijd een tekort aan technische vrijwilligers. Menno: ‘Ik denk omdat veel mensen denken dat je een technische achtergrond moet hebben om hier aan de slag te kunnen als technisch vrijwilliger. Maar dat is niet zo: je kunt hier letterlijk vanaf nul beginnen. Eén keer per jaar geven wij een cursus theatertechniek. De basis, daar beginnen we mee. Het enige wat je mee moet nemen is je nieuwsgierigheid en de wil om er energie in te steken.’ Teamspirit Inmiddels heeft Menno van de theatertechniek zijn beroep heeft gemaakt, maar hij is nog geregeld te vinden als vrijwilliger in het theater. ‘Het is toch anders dan mijn betaalde werk. Het theater is kleinschalig en daardoor krijg je meer het gevoel dat je het echt met elkaar doet, en dat maakt het heel bijzonder. Ook omdat hier veel beginnende artiesten komen, die hier soms zelfs voor de eerste keer op het toneel staan. Zo is dit theater een broedplaats voor talent en dat maken wij samen mogelijk.’ Leerplek Niet alleen een broedplaats van talent op het toneel, ook achter de schermen. Menno: ‘Ondanks dat ik er ook mijn beroep van heb gemaakt, kom ik hier nog graag werken. Juist door de kleinschaligheid en de ongedwongen sfeer, kan je hier ook eens iets doen wat je nog niet zo goed in de vingers hebt. En gaat er eens iets niet helemaal goed, dan hoort dat er gewoon bij. Dat geldt op het toneel net zo goed als achter de schermen. Een plek dus om uit te proberen, te leren en te groeien’. Het Pakhuis is altijd op zoek naar nieuwe vrijwilligers. ‘Naast de techniek, is hier nog veel meer te doen: gasten ontvangen, kaartjes verkopen, helpen bij de communicatie, onderhoud en koken voor de crew. Je bent niet gebonden aan vaste dagen. Er is een intekenlijst, waarop je aangeeft wanneer je wilt komen helpen. Daarom hebben we ook een team van zo’n 15 technici. Je kunt immers niet verwachten dat iedereen elk weekend wil werken’. Verbinding Voordat Menno naar zijn andere vrijwilligerswerk gaat, zijn bestuurdersrol bij Westend Junior, wil hij benadrukken hoe belangrijk kunst en cultuur is. ‘We hebben meer kunst- en cultuur nodig. Vooral in deze tijd waarin we het nieuws nauwelijks meer aan durven te zetten. Bezuinigen op kunst en cultuur? Geen goed idee! Om de saamhorigheid in dit land te versterken, moeten we juist meer investeren in kunst en cultuur. Dat is het middel om verbinding terug te brengen en polarisatie het hoofd te bieden.’ Word ook vrijwilliger bij Theater Het Pakhuis Je vind hier de openstaande vacatures.

Vera Commandeur wilde graag iets betekenen voor de maatschappij en ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Al googelend kwam Vera op de website van Vrijwilligerspunt terecht en vond informatie over maatschappelijke diensttijd (MDT). ‘Ik had er nog nooit van gehoord, maar ben super blij dat ik MDT heb gedaan. Dankzij MDT heb ik nu een vaste baan!’ Vera voelde zich onzeker voordat ze begon met MDT. Toch zette ze haar onzekerheid opzij en ging bij Vrijwilligerspunt op kennismakingsgesprek. Karlijn Schouten van Vrijwilligerspunt raadde haar aan om voorlezer te worden bij het project SamenVoorlezen. Vera: ‘Ik vond het gelijk een goed idee en ging voorlezen bij een gezin. Twintig weken lang een uurtje per week voorlezen aan kinderen met een taalachterstand. Ik merkte al gauw dat een uur voorlezen achter elkaar te lang is voor kinderen. Hoe los ik dat op? Mijn creativiteit werd gelijk getest en ik koos ervoor ook taalspelletjes te doen, even een dansje tussendoor, of even buitenspelen. Dat werkte! Als hij echt geen zin had om te lezen, maakten we bijvoorbeeld samen een puzzel. Want ook tijdens het puzzelen kun je nieuwe woorden leren.’ Diverse vrijwilligersklussen Vera kreeg de smaak te pakken van het vrijwilligerswerk en ging ook bij Leekerweide aan de slag. ‘Bij Leekerweide begeleidde ik kinderen met een beperking op de naschoolse opvang. Ik deed allerlei leuke dingen met ze: cupcakes bakken, knutselen, spelletjes en sportieve activiteiten in de gymzaal. Niet alleen de kinderen waren blij als ik er was, ook het personeel; het gaf hen de tijd om even wat andere werkzaamheden op te pakken.’ Vera deed ook verschillende eenmalige klussen. Zo paste ze een ochtend op kinderen van Oekraïense vluchtelingen en hielp ze met knutselactiviteiten bij De Hoornse Stadsfeesten. Ze had regelmatig contact met Karlijn en Fleur, die haar begeleidden tijdens haar MDT-traject. Vera: ‘Dat was heel fijn. Hoe ging het met me? Had ik nog ergens hulp bij nodig? Ging ik de kant op die ik wilde?’ Vaste baan Naast de een-op-een gesprekken hielpen de maandelijks aangeboden trainingen haar ook in haar ontwikkeling. ‘Ik denk dat ik alle trainingen wel heb gevolgd. Ik leerde over assertiviteit, tijdmanagement, ik deed een EHBO-training, ik leerde hoe ik mezelf moet presenteren etcetera. Vooral die laatste training heeft mij enorm geholpen en kwam op het juiste moment. Ik was namelijk net op zoek naar een vaste baan en solliciteren vond ik eigenlijk best eng. Maar door de training werd ik zelfverzekerder en leerde ik hoe ik me moet presenteren, dus ook tijdens een sollicitatiegesprek. En weet je wat het mooie is? Ik heb nu een betaalde baan! Jezelf tegenkomen MDT is een leerproces. In de 80 uren dat je vrijwilligerswerk doet en door de diverse trainingen die je volgt, ontwikkel je jezelf op allerlei vlakken. Vera: ‘Niet alleen op professioneel vlak, maar vooral ook persoonlijk. Waar ik altijd tegenaan liep, was dat ik slecht grenzen kon aangeven. Toen ik een aantal weken aan het voorlezen was, werd het me even teveel en moest ik helaas eerder stoppen met voorlezen. Dat deed ik in overleg met Karlijn en ik leerde hoe ik moest toegeven aan die persoonlijke grens en dat dat vooral helemaal niet erg is. Het was moeilijk, maar ik deed het. Dat heb ik dus wel mooi geleerd door MDT; ik kan nu beter mijn grenzen bewaken.’ Gewin MDT heeft Vera naast persoonlijke ontwikkeling meer gebracht. ‘Vriendschap!’, zegt Vera enthousiast. ‘Tijdens de trainingen en uitjes die worden georganiseerd door Vrijwilligerspunt ontmoet je ook andere MDT’ers. Daar heb ik Tessa ontmoet. We zijn nu zelfs beste vriendinnen! Ik ontdekte door MDT ook mijn talenten. Ik blijk namelijk toneel heel leuk te vinden. Tijdens mijn vrijwilligerswerk bij de toneelgroep van Leekerweide heb ik samen met twee andere vrijwilligers gewerkt aan een toneelstuk waar de cliënten een rol in speelden. Zelf deed ik ook mee in het stuk, omdat ik de cliënten op die manier makkelijker kon ondersteunen op het podium als dat nodig was. De uitvoering die vorige zomer plaatsvond in Wognum was een enorm succes en de cliënten vonden het geweldig! Dat heeft me ook geholpen om zelfverzekerder te worden. Ik vond het gewoon ook echt heel leuk. Zo leuk, dat ik me heb aangemeld bij de Toneelvereniging in mijn eigen dorp!’ Doe mee met MDT Vera raadt elke jongere aan om MDT te doen. ‘Ik hoor vaak jongeren zeggen over vrijwilligerswerk: 'Je krijgt er niet voor betaald, dus dan doe ik liever niets.” Ik kan dan alleen maar zeggen dat iets doen voor een ander je echt een heel goed gevoel geeft en dat het je veel oplevert voor later. Je doet namelijk veel ervaring op en werkt aan persoonlijke doelen. Het heeft mijn leven enorm verrijkt. Ik heb nieuwe talenten ontdekt, ben gegroeid als persoon en heb er een mooie vriendschap aan overgehouden. Dat is onbetaalbaar.' MDT ook iets voor jou? Lees hier meer!

Lekkere soep of een feestelijk toetje, gebakken aardappels of aardappelkroketjes: wat er ook op het menu staat, het seniorendiner in de Horstenburgh in Obdam is elke maand een groot succes. Ruim veertig senioren schuiven in april aan voor een speciaal diner, om te vieren dat de diners al 12,5 jaar worden gehouden. Gerrit en José zijn de organisatoren van het eerste uur. ‘We houden er gewoon van om mensen gastvrij te ontvangen en ze in de watten te leggen’, zeggen ze. Toen vrijwilligers werden gezocht voor de maandelijkse seniorendiners, was Gerrit Bakkum de eerste die zich aanmeldde. Hij is dan al jaren actief in allerlei vrijwilligerswerk in de gemeente en dit werk spreekt hem, als horeca-man, direct aan. ‘Het is gewoon leuk om onder de mensen te zijn’, zegt hij. En dat was ook de reden voor José Kruijer om zich aan te melden, ongeveer vijf minuten nadat Gerrit was binnengestapt. ‘Vrijwilligerswerk doe ik al mijn hele leven’, vertelt ze. ‘Dat is me met de paplepel ingegoten. Mijn ouders deden vrijwilligerswerk en als kind hielp ik ze al.’ De diners zijn een initiatief van de gemeente, uitgevoerd door woonzorgcentrum Horstenburgh. En de afwas Het eerste seniorendiner was direct een succes. Met 35 mee-eters zat de zaal meteen vol, geen kip kon er meer bij. ‘We zaten toen nog in een kleinere eetkamer, rond de vijfde verjaardag van de diners zijn we naar een grotere ruimte verhuisd’, herinnert José zich. Het diner wordt gekookt door de koks van de Horstenburgh, vrijwilligers schenken de drankjes in, serveren het eten uit en doen na afloop de afwas. Met een ploegje van zes zorgen ze ervoor dat het niemand aan iets ontbreekt tijdens het etentje. Daardoor kunnen senioren voor een relatief klein bedrag, in het begin zelfs nog maar acht euro, smullen van een tweegangendiner, met stokbrood en kruidenboter vooraf en een lekker kopje koffie toe. Aanschuiven en meekletsen Vanuit de hele streek komen mensen naar het seniorendiner, ook vanuit Hensbroek, Spierdijk en Koggenland. Gemiddelde leeftijd: zo’n 75, als ze moesten gokken, ‘maar er zitten ook mensen van dik in de tachtig aan tafel’. Gerrit en José kennen alle deelnemers wel zo’n beetje. Als het eten is uitgeserveerd, schuiven ze zelf ook aan om mee te eten. José: ‘Het is elke keer weer zo gezellig, mensen genieten van het eten en van elkaars gezelschap.’ Gerrit: ‘We horen de mooiste verhalen tijdens het eten. Zoals van twee mensen die op latere leeftijd, allebei alleenstaand nadat hun partner was overleden, toch weer verliefd werden en gezellig samen bij ons kwamen eten.’ Koks sloven zich uit De witlofrolletjes zijn populair en ook als er stamppot op het menu staat, zijn de gasten extra enthousiast. ‘Dat is ook heerlijk’, vertelt Gerrit met smaak. ‘Drie verschillende stamppotten, met spek en met rookworst. Dat is altijd een populair menu.’ Zelf denkt hij met genoegen terug aan een romig witlofgerecht van een paar jaar geleden. ‘Ik heb het recept aan de kok gevraagd, maar nee, dat kon ze niet verklappen.’ De komende editie wordt extra speciaal. Niet alleen wordt de aankleding extra feestelijk, met een mooie bloemenboog, speciale menukaarten en kleurige placemats, ook sloven de koks zich uit op een speciaal verrassingsmenu. José regelt de reserveringen en de gastenlijst: ‘De burgemeester komt eten, net als de beleidsmedewerker. En de vrouw van Gerrit is uitgenodigd als een speciale gast.’ Want dit diner is niet alleen een jubileum, maar ook het afscheidsetentje van Gerrit. Zijn gezondheid laat hem in de steek, waardoor hij het wat rustiger aan moet gaan doen. ‘Gelukkig hebben we jonge nieuwe medewerkers kunnen vinden, dus we hebben op dit moment genoeg mensen om te helpen,’ vertelt José. ‘We hebben mensen uit ons eigen netwerk gevraagd of ze willen aansluiten bij het team vrijwilligers. Dat is fijn, want dan weet je welk vlees je in de kuip hebt.’ Het komende diner is dus de laatste keer dat Gerrit erbij is. Gaat hij bij zijn vrouw aan tafel zitten om rustig van het diner te genieten? ‘Nee hoor, ik ben gewoon aan het werk. Laat mij maar lekker druk bezig zijn, dat past veel be