Het is prachtig om te zien hoe hun zelfvertrouwen in de taal groeit

Waar kunnen vrouwen op een ontspannen manier Nederlands leren, terwijl ze ook werken aan hun sociale contacten? Terwijl ondertussen het ene na het andere prachtige borduurwerk onder hun handen ontstaat? Bij About A Jacket, het borduuratelier aan het Dampten, werken elke week bijna 45 vrouwen aan gezamenlijke borduurprojecten. Bijna bij toeval ontdekte initiatiefnemer Marilou Evelo de verbindende kracht van naald en draad. Op de eerste borduurdagen zag Marilou Evelo het gebeuren: deelnemers kwamen binnen en er was direct een connectie. ‘De vrouwen begrijpen elkaar zonder een woord te zeggen’, zegt ze. ‘Ze spreken niet dezelfde taal, maar ze herkennen elkaars verhaal. Dat is de kracht van About A Jacket; het haalt vrouwen uit hun isolement.’ Nu is het borduuratelier vier dagen per week open. Elke dag schuiven acht tot twaalf vrouwen aan de grote tafels om verder te gaan met hun borduurwerk, soms zelfs meer. ‘We werken aan gezamenlijke projecten, bijvoorbeeld de speciale geborduurde jasjes die we elk jaar voor Vrouwendag maken. Afgelopen jaar hebben we een jasje gemaakt voor Adelheid Roosen, dat ze op vrouwendag feestelijk in ontvangst heeft genomen.’ Borduren is het middel Het borduuravontuur van Maryloe begon jaren geleden, toen ze als mode-ontwerper contact had met kledingateliers in Zuid-Amerika. Het plan was om daar een samenwerking op te zetten met een borduuratelier om geborduurde jasjes te maken. ‘Samenwerken met mensen aan de andere kant van de wereld was lastiger dan ik dacht. Daarom heb ik een borduuratelier opgezet in Nederland. Op zoek naar mensen die kunnen borduren, dacht ik aan nieuwkomers. Mijn idee was een bedrijf waar iedereen wat aan had: de mensen die de producten kopen, en de mensen die ze maken. Zo is About A Jacket begonnen. Het bleek onmogelijk om er een winstgevend bedrijf van te maken, maar ik merkte het positieve effect van samen borduren bij de deelnemers. Borduren is niet het doel, het is het middel.’ Eerst rijgsteken, en dan verder Via WerkSaam Westfriesland, taalschool Edinova, NewBees, of als introducée komen de deelnemers bij About A Jacket terecht. Met behoud van uitkering kunnen de vrouwen aan de slag. ‘Hoe heet je? Waar kom je vandaan? Kun je borduren? Uitgebreider is de intake niet. En zelfs als vrouwen ‘nee’ antwoorden op de laatste vraag, kunnen ze meedoen. Dan beginnen we bij de rijgsteken en vanaf dat punt leer je het vanzelf. We gaan gewoon beginnen.’ Inmiddels werken in het atelier vrouwen uit conflictgebieden in Oost-Afrika en (centraal) Azië. Vrijwilligers houden de gesprekken op gang, zodat de deelnemers tijdens het werken hun beheersing van het Nederlands kunnen verbeteren. Want tijdens het borduren wordt er volop gekletst en gelachen. ‘Hier werken alleen vrouwen. Daardoor is het borduuratelier een veilige plek voor iedereen. We hebben ook wel eens nagedacht om ook mannen te laten meewerken, maar dat pakt niet goed uit. De vrouwen die hier komen voelen zich dan niet op hun gemak en de dynamiek in de groep verandert direct. Jammer, want voor de emancipatie zou het ook goed zijn als mannen zich kunnen aansluiten. Emancipatie is geen vrouwenzaak, ook mannen moeten emanciperen.’ Jasje voor Agatha Onlangs kreeg About A Jacket een prachtig cadeau van Abovo. Via de Westfriese Beursvloer, dat jaarlijks georganiseerd wordt door Vrijwilligerspunt, kwam Abovo in contact met het borduuratelier. Het mediabureau maakte een kunstwerk, waarbij een geborduurd jasje werd gefotoshopt op een antiek portret van Agatha van Foreest. ‘We hebben speciaal voor haar een jasje gemaakt. Ze was de dochter van regent Nanning van Foreest, een machtige man in West-Friesland in de achttiende eeuw. Toen haar echtgenoot overleed, dongen veel mannen uit de regio naar haar hand. Maar de schatrijke Agatha koos voor een huwelijk uit liefde met de tuinman, die van aanzienlijk lagere stand was dan zijzelf en ook nog eens jaren jonger. Ze verhuisden, samen met haar kinderen, naar de Beemster. Voor haar maakten we een jasje met een speciale scheurtechniek, om te laten zien dat Agatha uit haar keurslijf is gebroken. De linnen mouwen verwijzen naar de eenvoudige afkomst van Jan, haar tweede man. We hebben er bloemen en tortelduifjes op geborduurd als symbool voor hun liefde.’ Dankzij Carolien Vloeijberghs van Abovo draagt Agatha het jasje nu, op het bewerkte portret lijkt ze in het prachtige kleding een stuk comfortabeler dan in de strakke zijden jurk uit die tijd. Het hangt nu in het atelier en glimlacht, heel beschaafd, naar de bordurende dames die er ook morgen weer aan de slag gaan. ‘Natuurlijk hebben we ook verloop. Vrouwen die na een tijdje naar betaald werk doorstromen of iets anders gaan doen. Maar van mij hoeft niemand weg. Het is allemaal veel te leuk.’ Het borduuratelier maakt niet alleen die bijzondere jasjes voor Agatha van Foreest en Adelheid Roosen, maar ook kleinere borduurwerken. ‘We borduren bijvoorbeeld telefoontasjes, erg leuk. En we hebben geborduurd op spijkerjasjes, een mooie manier om van een doodgewoon jasje iets bijzonders te maken.’

Na twee carrière moves is Menno Smith nu een jaar zzp’er geluids- en zendertechniek. Sinds 2,5 jaar is Menno vrijwilliger techniek bij Theater Het Pakhuis in Hoorn. Daarnaast is hij onder andere bestuurslid bij Westend Junior, de jeugd musicalgroep van Hoorn. ‘Die magie die je met theater en musical met elkaar maakt is fantastisch. Je biedt mensen de mogelijkheid even te ontsnappen uit hun dagelijkse leven.’ ‘De theaterwereld is altijd al mijn passie geweest', vertelt Menno. 'Ik heb 20 jaar in musicals gespeeld en dus vooral óp het toneel gestaan. Maar wat er achter de schermen gebeurt, heeft ook altijd aan mij getrokken. Het is supercool als je ziet wat er qua techniek gebeurt om een voorstelling mogelijk te maken.’ Met de paplepel ingegoten Menno is opgegroeid in een gezin met ouders die beiden actief als vrijwilligers waren. ‘Je zou kunnen zeggen dat vrijwilligerswerk er met de paplepel is ingegoten’. Menno vindt dat werk als vrijwilliger iets is wat er gewoon bij hoort. Als je een beetje om je heen kijkt en er open voor staat, zie je vanzelf waar je iets kan bijdragen. Toen zijn kinderen klein waren, heeft Menno zich bijvoorbeeld actief ingezet als vrijwilliger bij de speelgoed-uitleen (Speel-o-theek) in Purmerend en later ook als bestuurslid van een musical vereniging. Nieuwsgierigheid Zo’n 2,5 jaar geleden voelde Menno dat hij de uitdaging op zijn werk niet meer zag. Hij meldde zich daarom bij Theater Het Pakhuis en bood zich aan als techniekvrijwilliger. ‘Ik kon gelijk beginnen’, vertelt Menno. ‘Als techniek vrijwilliger in Het Pakhuis draai je mee in alles wat er (op technisch vlak) speelt in het theater. En zo kom je er vanzelf achter waar je sterke kanten liggen. Voor mij betekende dat, dat ik mij in hoofdzaak met de geluidstechniek op en rondom het toneel ben gaan bemoeien’. Er is altijd een tekort aan technische vrijwilligers. Menno: ‘Ik denk omdat veel mensen denken dat je een technische achtergrond moet hebben om hier aan de slag te kunnen als technisch vrijwilliger. Maar dat is niet zo: je kunt hier letterlijk vanaf nul beginnen. Eén keer per jaar geven wij een cursus theatertechniek. De basis, daar beginnen we mee. Het enige wat je mee moet nemen is je nieuwsgierigheid en de wil om er energie in te steken.’ Teamspirit Inmiddels heeft Menno van de theatertechniek zijn beroep heeft gemaakt, maar hij is nog geregeld te vinden als vrijwilliger in het theater. ‘Het is toch anders dan mijn betaalde werk. Het theater is kleinschalig en daardoor krijg je meer het gevoel dat je het echt met elkaar doet, en dat maakt het heel bijzonder. Ook omdat hier veel beginnende artiesten komen, die hier soms zelfs voor de eerste keer op het toneel staan. Zo is dit theater een broedplaats voor talent en dat maken wij samen mogelijk.’ Leerplek Niet alleen een broedplaats van talent op het toneel, ook achter de schermen. Menno: ‘Ondanks dat ik er ook mijn beroep van heb gemaakt, kom ik hier nog graag werken. Juist door de kleinschaligheid en de ongedwongen sfeer, kan je hier ook eens iets doen wat je nog niet zo goed in de vingers hebt. En gaat er eens iets niet helemaal goed, dan hoort dat er gewoon bij. Dat geldt op het toneel net zo goed als achter de schermen. Een plek dus om uit te proberen, te leren en te groeien’. Het Pakhuis is altijd op zoek naar nieuwe vrijwilligers. ‘Naast de techniek, is hier nog veel meer te doen: gasten ontvangen, kaartjes verkopen, helpen bij de communicatie, onderhoud en koken voor de crew. Je bent niet gebonden aan vaste dagen. Er is een intekenlijst, waarop je aangeeft wanneer je wilt komen helpen. Daarom hebben we ook een team van zo’n 15 technici. Je kunt immers niet verwachten dat iedereen elk weekend wil werken’. Verbinding Voordat Menno naar zijn andere vrijwilligerswerk gaat, zijn bestuurdersrol bij Westend Junior, wil hij benadrukken hoe belangrijk kunst en cultuur is. ‘We hebben meer kunst- en cultuur nodig. Vooral in deze tijd waarin we het nieuws nauwelijks meer aan durven te zetten. Bezuinigen op kunst en cultuur? Geen goed idee! Om de saamhorigheid in dit land te versterken, moeten we juist meer investeren in kunst en cultuur. Dat is het middel om verbinding terug te brengen en polarisatie het hoofd te bieden.’ Word ook vrijwilliger bij Theater Het Pakhuis Je vind hier de openstaande vacatures.

Vera Commandeur wilde graag iets betekenen voor de maatschappij en ging op zoek naar vrijwilligerswerk. Al googelend kwam Vera op de website van Vrijwilligerspunt terecht en vond informatie over maatschappelijke diensttijd (MDT). ‘Ik had er nog nooit van gehoord, maar ben super blij dat ik MDT heb gedaan. Dankzij MDT heb ik nu een vaste baan!’ Vera voelde zich onzeker voordat ze begon met MDT. Toch zette ze haar onzekerheid opzij en ging bij Vrijwilligerspunt op kennismakingsgesprek. Karlijn Schouten van Vrijwilligerspunt raadde haar aan om voorlezer te worden bij het project SamenVoorlezen. Vera: ‘Ik vond het gelijk een goed idee en ging voorlezen bij een gezin. Twintig weken lang een uurtje per week voorlezen aan kinderen met een taalachterstand. Ik merkte al gauw dat een uur voorlezen achter elkaar te lang is voor kinderen. Hoe los ik dat op? Mijn creativiteit werd gelijk getest en ik koos ervoor ook taalspelletjes te doen, even een dansje tussendoor, of even buitenspelen. Dat werkte! Als hij echt geen zin had om te lezen, maakten we bijvoorbeeld samen een puzzel. Want ook tijdens het puzzelen kun je nieuwe woorden leren.’ Diverse vrijwilligersklussen Vera kreeg de smaak te pakken van het vrijwilligerswerk en ging ook bij Leekerweide aan de slag. ‘Bij Leekerweide begeleidde ik kinderen met een beperking op de naschoolse opvang. Ik deed allerlei leuke dingen met ze: cupcakes bakken, knutselen, spelletjes en sportieve activiteiten in de gymzaal. Niet alleen de kinderen waren blij als ik er was, ook het personeel; het gaf hen de tijd om even wat andere werkzaamheden op te pakken.’ Vera deed ook verschillende eenmalige klussen. Zo paste ze een ochtend op kinderen van Oekraïense vluchtelingen en hielp ze met knutselactiviteiten bij De Hoornse Stadsfeesten. Ze had regelmatig contact met Karlijn en Fleur, die haar begeleidden tijdens haar MDT-traject. Vera: ‘Dat was heel fijn. Hoe ging het met me? Had ik nog ergens hulp bij nodig? Ging ik de kant op die ik wilde?’ Vaste baan Naast de een-op-een gesprekken hielpen de maandelijks aangeboden trainingen haar ook in haar ontwikkeling. ‘Ik denk dat ik alle trainingen wel heb gevolgd. Ik leerde over assertiviteit, tijdmanagement, ik deed een EHBO-training, ik leerde hoe ik mezelf moet presenteren etcetera. Vooral die laatste training heeft mij enorm geholpen en kwam op het juiste moment. Ik was namelijk net op zoek naar een vaste baan en solliciteren vond ik eigenlijk best eng. Maar door de training werd ik zelfverzekerder en leerde ik hoe ik me moet presenteren, dus ook tijdens een sollicitatiegesprek. En weet je wat het mooie is? Ik heb nu een betaalde baan! Jezelf tegenkomen MDT is een leerproces. In de 80 uren dat je vrijwilligerswerk doet en door de diverse trainingen die je volgt, ontwikkel je jezelf op allerlei vlakken. Vera: ‘Niet alleen op professioneel vlak, maar vooral ook persoonlijk. Waar ik altijd tegenaan liep, was dat ik slecht grenzen kon aangeven. Toen ik een aantal weken aan het voorlezen was, werd het me even teveel en moest ik helaas eerder stoppen met voorlezen. Dat deed ik in overleg met Karlijn en ik leerde hoe ik moest toegeven aan die persoonlijke grens en dat dat vooral helemaal niet erg is. Het was moeilijk, maar ik deed het. Dat heb ik dus wel mooi geleerd door MDT; ik kan nu beter mijn grenzen bewaken.’ Gewin MDT heeft Vera naast persoonlijke ontwikkeling meer gebracht. ‘Vriendschap!’, zegt Vera enthousiast. ‘Tijdens de trainingen en uitjes die worden georganiseerd door Vrijwilligerspunt ontmoet je ook andere MDT’ers. Daar heb ik Tessa ontmoet. We zijn nu zelfs beste vriendinnen! Ik ontdekte door MDT ook mijn talenten. Ik blijk namelijk toneel heel leuk te vinden. Tijdens mijn vrijwilligerswerk bij de toneelgroep van Leekerweide heb ik samen met twee andere vrijwilligers gewerkt aan een toneelstuk waar de cliënten een rol in speelden. Zelf deed ik ook mee in het stuk, omdat ik de cliënten op die manier makkelijker kon ondersteunen op het podium als dat nodig was. De uitvoering die vorige zomer plaatsvond in Wognum was een enorm succes en de cliënten vonden het geweldig! Dat heeft me ook geholpen om zelfverzekerder te worden. Ik vond het gewoon ook echt heel leuk. Zo leuk, dat ik me heb aangemeld bij de Toneelvereniging in mijn eigen dorp!’ Doe mee met MDT Vera raadt elke jongere aan om MDT te doen. ‘Ik hoor vaak jongeren zeggen over vrijwilligerswerk: 'Je krijgt er niet voor betaald, dus dan doe ik liever niets.” Ik kan dan alleen maar zeggen dat iets doen voor een ander je echt een heel goed gevoel geeft en dat het je veel oplevert voor later. Je doet namelijk veel ervaring op en werkt aan persoonlijke doelen. Het heeft mijn leven enorm verrijkt. Ik heb nieuwe talenten ontdekt, ben gegroeid als persoon en heb er een mooie vriendschap aan overgehouden. Dat is onbetaalbaar.' MDT ook iets voor jou? Lees hier meer!