Fred zet het museum onder stoom

Dineke Copier (62) kookt al vijf jaar bijna iedere laatste woensdag van de maand voor het aanschuifbuffet in Sociaal Cultureel Centrum de Schoof. “Iedereen is welkom. Het maakt niet uit of je jong bent, oud, geld hebt, of krap bij kas zit. Het aanschuifbuffet is voor iedereen die behoefte heeft aan gezelligheid, een praatje en een goede maaltijd.” Dineke is al 28 jaar vrijwilliger. “Ik heb vooral veel gewerkt met kinderen. Zo ben ik vrijwilliger bij de Speel-o-Theek geweest, heb ik een knutselgroepje opgezet en heb ik jaren, samen met mijn dochter, kinderen kookles gegeven. ‘De Kokkies”, heette dat kookclubje. Heel erg leuk, maar na een paar jaar werd de animo toch wat minder. Eigenlijk wilde ik ook wel iets anders en ik wilde meer met ouderen gaan werken. Toen werden we benaderd door de gemeente, die vroeg of we ook niet zoiets als De Kokkies konden opzetten voor ouderen. Zij zochten iets om kwetsbare ouderen weer meer te betrekken bij de maatschappij. En zo kwamen we zo’n vijf jaar geleden op het idee om één keer per maand het aanschuifbuffet te organiseren.” Vrijwilligersteam Een aanschuifbuffet maken en organiseren doe je niet even met z’n tweetjes en daarom is Dineke superblij met de vele vrijwilligers. “Er bestond al een soortgelijk initiatief vanuit de gemeente en die vrijwilligers besloten te blijven koken, maar dan voor het aanschuifbuffet. Ook stonden spontaan nieuwe vrijwilligers op die wilden meehelpen. Inmiddels zijn we met een team van zo’n 10 vrijwilligers die iedere maand het aanschuifbuffet mogelijk maken.” Zelf koken En dat flinke team is nodig, want wat begon met een handjevol mensen die meeaten, is inmiddels uitgegroeid tot een volle eetzaal. Dineke: “Er kunnen maximaal 40 mensen eten en het zit altijd vol. Iedere maand kiezen we een thema. Bijvoorbeeld Indonesisch, of juist lekker Hollands. We zijn met acht koks en iedereen kookt wat. We starten altijd met een voorgerecht: vaak een lekker soepje met een broodje met kruidenboter. Die soep maak ik meestal. Het hoofdgerecht is in buffetvorm met verschillende gerechten, zo kan iedereen zelf kiezen waar hij of zij trek in heeft. Het is wel altijd gezond, dus geen patat en gefrituurde vis. We eindigen met een lekker toetje.” Het aanschuifbuffet begint om 17.00 uur, maar de eerste vrijwilligers zijn al om 13.00 uur in de weer. “Die starten dan met koken hier in de keuken. Niet iedereen kookt hier overigens, sommigen bereiden alles thuis voor. Behalve koken, moet natuurlijk ook de eetzaal gezellig worden gemaakt en tafels worden gedekt. Er wordt iedere maand weer hard gewerkt door de vrijwilligers om alles weer een succes te maken. Twee keer per jaar maken we er een extra feestje van: met de Kerst organiseren we nog een bingo erbij en voor de zomervakantie doen we bbq. Met patat. Dan maken we een uitzondering…” Blije gezichten En dat het een succes is, dat laten de bezoekers iedere keer weer weten. Dineke: “Je ziet het meteen: ze lachen, genieten van het eten, een dikke smile op het gezicht. Je ziet iedere maand veel dezelfde gezichten, maar er vallen ook mensen af en er komen nieuwe bij. Het is fijn dat nog steeds mensen ons weten te vinden. Toen mijn dochter en ik hier vijf jaar geleden mee begonnen, moesten we nog een advertentie plaatsen in de lokale krantjes, maar nu is het vooral mond-op-mond reclame. Het mooiste vind ik om te zien als mensen voor het eerst komen, ze bij binnenkomst nog wat schuw en onwennig zijn, maar met een lach en al kletsend weer weggaan. Ze worden hier echt blij van. Zo zei een dame laatst “De stoelen zeggen ook niets, dus ik zit liever hier.” Dat is toch ook zo?! En samen eten, doet ook eten hè?! Er komt hier iedere maand een dame die slecht at, maar nu gaat ze steeds beter eten. Dat doet gezelligheid ook met je!” Het aanschuifbuffet is ook een plek waar vriendschappen ontstaan. “Ik zag laatst een heer die bij ons geregeld aanschuift, bij de biljartclub. Hij had van tafelgenoten gehoord over de biljartclub en vond dat zo leuk, dat hij nu ook hier in de Schoof iedere week komt biljarten. Er ontstaan dus ook nieuwe vriendschappen!” Trots “Eigenlijk gaan we iedere keer weer trots naar huis”, gaat Dineke enthousiast verder. “We zeggen altijd weer na afloop: het is ons maar weer mooi gelukt om voor 40 mensen te koken en weer 40 mensen blij te maken. En dat ze blij naar huis gaan, laten ze ook echt merken. We krijgen vaak lieve woorden, een aanraking of zelfs een knuffel. Dan ga je echt trots naar huis. Ik wil dit dan ook zeker nog 10 jaar doen. Ik ben dan wel niet zo’n hele goeie kok, maar ik vind het heel leuk en vooral dankbaar vrijwilligerswerk.” Schuif ook aan! Ook mee-eten met het aanschuifbuffet? Meld je aan bij De Schoof via [email protected] óf via 0228-581876. De kosten zijn 12,50 euro. Het aanschuifbuffet is iedere woensdagavond van 17.00 – 19.00 uur, behalve in de zomervakantie. De vrijwilligers met Dineke in het midden onderaan.

Stel je nou voor dat je niet meer kunt lopen. Geen stap meer, omdat je benen niet meewerken. Wat dan? Het leven van Jeanette Huizen staat van het ene op het andere moment stil, ze kan niks meer zelf en heeft overal hulp bij nodig. Eens per week komt vrijwilliger Demi, die zorgt voor een vrolijk moment in de ‘dikke ellende’, zoals Jeanette het noemt. Op de terugweg van de supermarkt naar huis zakte Jeanette in elkaar. Haar benen hadden geen kracht meer, ze kon geen stap meer zetten. “Gelukkig liep ik met mijn rollator, daar ben ik op gaan zitten”, vertelt ze. “Ik kon niet meer lopen. Zittend op mijn rollator ben ik thuisgekomen. En daarna is het nog een paar keer gebeurd. Vreemde mensen moesten me overeind helpen, dat is een akelige ervaring.” Kant-en-klaar Jeanette gaat ziekenhuis in, ziekenhuis uit, maar de oorzaak is nog onbekend. Terwijl haar artsen alle mogelijke moeite doen om uit te zoeken wat er aan de hand is, schakelt Jeanette praktische hulp in. “Ik woon alleen, ik moet het zelf regelen. Dus ik heb huishoudelijke hulp geregeld, laat kant-en-klaarmaaltijden bezorgen, de buren helpen me als ze kunnen en ik heb een ergotherapeut ingeschakeld. En ik heb Vrijwilligerspunt gebeld, omdat ik graag met een vrijwilliger wilde afspreken om bijvoorbeeld de boodschappen samen te doen.” Zo simpel kan het zijn Demi kwam bij Jeanette. Vanaf moment één was dat een gouden combinatie. “We spreken elke week af. Dan gaan we naar het winkelcentrum. Lekker een visje halen bij de visboer. Zo simpel kan het zijn.” Zo’n rondje door het winkelcentrum maakt voor Jeanette een groot verschil. “Je kunt je niet voorstellen hoe belangrijk het is om wat leuks te doen, zomaar. Het is voor mij even een ontsnapping uit die dikke ellende die mijn leven op dit moment is.” Jeanette is een optimistisch type, maar het valt niet mee om positief te blijven in deze onzekerheid. “Ik kom dingen tegen die ik nooit zou hebben verwacht. Want doordat ik nu in een rolstoel zit, ben ik voor alles van andere mensen afhankelijk. De huishoudelijke hulp is nu op vakantie, ik probeer thuis wat schoon te maken, maar dat lukt echt niet.” Gezocht: nieuwe Demi Elke week spreekt Jeanette met Demi af, ze kijkt er de hele week naar uit. Maar: Demi stopt met het vrijwilligerswerk. “Ze is aan het solliciteren naar een baan. Als ze betaald werk heeft, is er geen tijd meer.” Dat is heel jammer. “Ik kan gelukkig nog steeds genieten van kleine dingen, zoals mijn breiwerk, visite van de buurkat en de vogels in de tuin. En van de bezoekjes van Demi, want die uitstapjes maken een groot verschil. Dus ik hoop dat we snel een nieuwe vrijwilliger vinden, die net zo gezellig is als Demi.”

Door Maatschappelijke Diensttijd veranderde Romy Soepboer niet alleen van studie. Ze veranderde ook naar een meer zelfverzekerde en sociale jongedame. “Ik praat nu veel makkelijker met mensen, dat durfde ik vroeger echt niet. Ik sta steviger in mijn schoenen.” “Het ging niet zo goed met mij en mijn thuissituatie”, vertelt Romy. “Ik was heel onzeker, vrienden had ik niet en thuis was ik liever niet. Ik bleef daarom vaak langer op school hangen. Dat merkten ze op school ook en mijn mentor raadde me vrijwilligerswerk aan en verwees me door naar Vrijwilligerspunt. Daar kwam ik in gesprek met Fleur van Maatschappelijke Diensttijd en ik dacht gelijk: dat is wat voor mij.” Fleur legde Romy uit dat ze met Maatschappelijke Diensttijd (MDT), totaal 80 uur vrijwilligerswerk gaat doen en met trainingen en bijeenkomsten met andere MDT’ers werkt aan haar eigen ontwikkeling. “Ik voelde me best alleen en vond het leuk dat ik nieuwe mensen kon leren kennen via MDT. Daarnaast was ik ook niet meer zo zeker of ik wel rechten wilde gaan studeren, of toch iets socialer zoals het onderwijs. MDT is een goede manier om daar achter te komen.” Romy vertelde dat ze het leuk vindt om met taal bezig te zijn. Fleur adviseerde haar om taalvrijwilliger te worden. “Ik kreeg een training van Taalhuis Westfriesland en vond het gelijk leuk. Ik was 16 toen ik als taalvrijwilliger startte. Ik vond mezelf wel nog te jong om met ouderen te werken. Daar kwam ik achter toen ik werd gekoppeld aan een Chinese vrouw. Zij was veel ouder dan ik en ik wist niet goed hoe ik daarmee om moest gaan. Gelukkig vond de vrouw het leeftijdsverschil ook te groot en Vrijwilligerspunt zocht voor mij een betere match. Uiteindelijk kwam ik bij mij op school, het Horizon College, terecht in de klas om leerlingen van 15 tot 19 jaar tijdens de lessen te helpen met hun opdrachten. Het zijn leerlingen die nieuw zijn in Nederland en nog extra ondersteuning kunnen gebruiken bij de Nederlandse taal. Ik voelde me gelijk op mijn plek. Ik begrijp ook goed waar ze vandaan komen. Ook zij voelen zich vaak eenzaam en onzeker. Door de dingen die zij hebben meegemaakt, maar ook doordat ze nog niet goed genoeg de Nederlandse taal beheersen. Door hen te helpen, krijg ik zelf meer zelfvertrouwen. Je ziet ze groeien en ze zeggen ook vaak hoe blij en dankbaar ze zijn dat ik ze help.” Hoewel Romy inmiddels haar MDT heeft afgerond, is ze nog steeds als taalvrijwilliger actief. “Ik ben begin dit jaar gestopt met mijn studie Business Services. Door MDT weet ik het zeker: ik wil het onderwijs in. Volgend schooljaar begin ik met de studie Onderwijsassistent. Tot die tijd ben ik nog steeds in de klas te vinden en in de zomervakantie wil ik me ook inzetten als taalvrijwilliger. Ik heb mijn sociale kring echt uitgebreid. Er zijn vriendschappen ontstaan en in de pauzes heb ik het met de leerlingen die ik help gezellig. Ik vind het leuk om meer over hun cultuur te leren en zij over onze cultuur. Ik kan zelfs al een paar woorden Arabisch. Als ik volgend jaar weer ga studeren, zal ik minder tijd hebben voor vrijwilligerswerk, maar als het lukt, wil ik taalvrijwilliger blijven. Bijvoorbeeld als voorlezer voor jongere kinderen. Dat past goed bij mijn opleiding en lijkt me heel leuk.” Haar vrijwilligerswerk als taalvrijwilliger, heeft haar veel zekerder gemaakt. Romy: “Ik was heel onzeker over wat ik kon. Ik kreeg wel vaak genoeg te horen dat ik het goed deed, maar ik geloofde het gewoon niet, zo onzeker was ik over mezelf. Door de trainingen die in het MDT-traject worden aangeboden, zoals het stellen van doelen en presentatievaardigheden, ben ik steeds meer gaan geloven in mezelf. Ik leerde ook om mijn grenzen aan te geven. Ik wil iedereen graag helpen, maar ik kan er niet voor iedereen zijn. Ik durf nu eerder ‘nee’ te zeggen. Ik durf nu ook sneller met anderen het gesprek aan te gaan, zowel op school als daarbuiten. Dat heeft MDT mij gebracht. En dat vertel ik ook graag aan andere jongeren. Veel jongeren vinden het leuk om te horen hoe enthousiast ik erover ben. Maar zelf willen ze het dan toch vaak niet doen, omdat het vrijwillig is. Ik zeg dan dat ik er veel meer aan heb overgehouden dan geld. Geld is belangrijk, maar de ervaring die ik eruit heb gehaald, vind ik veel belangrijker!” MDT ook iets voor jou? Lees hier meer. Wil je taalvrijwilliger worden of daar meer over weten? Klik hier .