Rummikuppen en kletsen

Carpaccio of garnalenkroketjes, een schnitzel of verse vis? Bij Eetcafé De Bonte Veer in Enkhuizen staat het allemaal op het menu. Met iets extra: gezelschap. Want het eetcafé heeft een aanschuiftafel waar mensen die anders in hun eentje eten, kunnen aanschuiven. ‘We zien dat aan die tafel contacten ontstaan waar mensen ook later mee afspreken’, zegt bedrijfsleider Margreet Loots. ‘Dat is prachtig om te zien.’ In de buurt van De Bonte Veer wonen veel ouderen nog zelfstandig. Dat gaat prima, ze redden zich goed, maar koken voor jezelf alleen is nou niet bepaald gezellig. Daar komt De Bonte Veer om de hoek, want daar kunnen mensen op woensdag, donderdag en vrijdag binnenlopen voor een lekkere daghap of een driegangenmenu aan de aanschuiftafel in het eetcafé. Het doel: gezelschap tijdens het eten, en eventueel sociale contacten. ‘We zijn de tafel vier jaar geleden begonnen om eenzaamheid te bestrijden,’ vertelt bedrijfsleider Margreet Loots. ‘Het moest groeien, maar inmiddels durf ik wel te stellen dat het een succes is.’ Maaltijd én een praatje Eetcafé De Bonte Veer is sowieso een sociale plek. Binnenkort starten de activiteiten weer, zoals de populaire spelletjesmiddagen en het biljarten. Dat lag even stil, door de corona-maatregelen, en ook het eetcafé moest de deuren sluiten. ‘Dat hakt erin, vooral bij onze doelgroep’, zegt Margreet. ‘We zijn in die tijd maaltijden gaan rondbrengen. Soms kwamen we ’s avonds bij mensen die de hele dag nog niemand hadden gezien of gesproken. Die waren blij met de maaltijd én met een praatje!’ ‘Lekker hè?’ Gelukkig, de deuren zijn weer open. En het eetcafé werkt met een nieuw concept: een menu van drie gangen, dat mensen zelf samen kunnen stellen. Dat wordt lastig kiezen, want het klinkt allemaal even lekker. ‘We hebben deze week bijvoorbeeld een Italiaanse salade, soep of een garnalenkroketje als voorgerecht, het hoofdgerecht kan een gegratineerde schnitzel zijn of de vis van de dag. Lekker hè? In de keuken staan een professionele kok en twee mensen van de dagbesteding. Samen maken zij voor meer dan veertig mensen dat heerlijke menu.’ Geen doorsnee eetcafé Het loopt als een zonnetje, vertelt Margreet. ‘Ik sta er elke keer weer versteld van wat er voor heerlijke gerechten uit onze keuken komen. Dat hebben ze toch maar weer mooi voor elkaar, denk ik dan. De mensen van de dagbesteding pakken het heel goed op. Als ze goede instructies krijgen, kunnen ze fantastisch werk verzetten. Maak je een voorbeeldbordje, dan maken zij ieder voorgerecht of hoofdgerecht precies zo. Grote klasse.’ Toch is dit geen doorsnee eetcafé. Margreet: ‘We serveren kleinere porties dan je normaal op je bord krijgt in een restaurant. Dat is voor onze doelgroep, grotendeels ouderen, eigenlijk fijner: die kunnen zo’n vol bord helemaal niet op. De mensen in de bediening zijn ook van de dagbesteding, we geven ze alle tijd om hun werk rustig en zonder stress te doen. En we gaan op tijd weer dicht, want om acht uur ’s avonds is de dagbesteding afgelopen. Een groep vrijwilligers helpt ons met de afwas en het opruimen aan het einde van de avond, want dan gaan de cliënten lekker naar huis.’ Schuif lekker aan Margreet nodigt iedereen uit de buurt uit om aan te schuiven, vooral aan de aanschuiftafel. ‘Gasten voelen soms een drempel om binnen te stappen. Ze weten niet wat ze kunnen verwachten, kunnen zich niks voorstellen bij het aanschuiven bij mensen die ze nog niet kennen. Ik zie elke avond hoe gezellig iedereen met elkaar zit te kletsen. En de aanschuiftafel heeft gevolg: mensen spreken af om samen een rondje te fietsen of ze gaan bij elkaar op de koffie. Als ik dat hoor, word ik daar echt blij van. Dan is ons plannetje van vier jaar geleden echt goed geslaagd.’ Zin om te komen eten? Er is plek voor maximaal 12 mensen, en vooraf reserveren is in verband met corona gewenst en gasten worden gevraagd hun QR-code te laten checken.

Staat de trampoline klaar in gymzaal De Bonte Veer in Enkhuizen, dan weet de gymgroep van Rebecca Schoenmaker al precies wat het wordt: dit wordt weer een hartstikke leuk uur bewegen! ‘Met vier begeleiders houden we elke week een sportles voor een groep mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking. En dat is een groot feest!’ Elke maandagavond komt een groep van tien sporters bij elkaar in de gymzaal De Bonte Veer, voor een uur lekker bewegen. Niet zomaar een gymgroep, maar tien deelnemers met een lichamelijke of een geestelijke beperking. Onder begeleiding van Rebecca en haar drie collega’s krijgen ze elke week weer een afwisselende gymles. ‘Elke les begint met een warming up en we verzinnen allemaal activiteiten. Soms zijn dat turn-onderdelen, zoals de balk, soms doen we een balspel met elkaar. De trampoline is erg populair. Laatst hadden we een parcours met allerlei obstakels, dat viel ook goed in de smaak. Als begeleiders helpen we de deelnemers bij de oefeningen, zodat iedereen kan meedoen, ook mensen in een rolstoel.’ Gediplomeerd gymdocent Rebecca staat als juf voor groep 5/6. Om haar eigen klas gymles te kunnen geven, volgde ze na de Pabo een aanvullende opleiding voor gymdocent. Het nieuws dat ze was geslaagd, kwam via via terecht bij gymvereniging VekWik in Enkhuizen. Zij zochten nog gediplomeerde begeleiders voor een gymgroep voor mensen met een beperking, zou dat niks voor Rebecca zijn? ‘Het leek me meteen heel leuk vrijwilligerswerk’, vertelt ze. ‘De gymvereniging was door het budget heen, dus ik doe dit werk als vrijwilliger, tegen een vrijwilligersvergoeding. Dat vind ik geen probleem, het gaat mij om de dankbaarheid van de deelnemers.’ Geen koprol Natuurlijk heeft Rebecca ervaring met lesgeven, maar werken met deze doelgroep was even schakelen. ‘We stemmen alles af op wat de deelnemers kunnen en nodig hebben. Iemand in de groep is slechthorend, dus dan moet ik luid en duidelijk spreken en ik probeer ook wat gebarentaal te gebruiken. Andere deelnemers hebben behoefte aan rust en structuur, dus zorgen we dat we vaste ankerpunten in de les inbouwen en toch genoeg variatie bieden. Wist je dat mensen met Down-syndroom beter geen koprol kunnen maken? Tja, dat moet je dus wel even weten, voordat je een gymles gaat geven aan deze doelgroep. Het is niet zomaar iets.’ Kogelstoten De blije gezichten geven Rebecca elke week weer voldoening. ‘Mensen zijn hartstikke enthousiast. De wekelijkse gymles is ook een uitje voor de deelnemers, een fijne afwisseling van het dagelijks leven. Toen vorig jaar corona toesloeg, zijn we snel gaan bedenken wat we dan toch konden doen. We hebben bijvoorbeeld een tijd buiten gesport: kogelstoten, een estafette en andere activiteiten. Dat viel goed in de smaak, maar ik ben ook blij dat we nu weer lekker in de zaal kunnen sporten.’

Hoveniersbedrijf Floridus zorgt niet alleen voor groene tuinen en perfecte greens van golfbanen, maar klaart ook klusjes voor vrijwilligersorganisaties via Westfriese Beursvloer. ‘Het is moeilijk om nee te zeggen, want soms weet je: als wij het niet doen, doet niemand het’, zegt eigenaar Sander Hoogland. Hoveniersbedrijf Floridus bestaat vijftig jaar. Het familiebedrijf begon als een bloemenwinkel in Hilversum, maar ontwikkelde zich in de loop van de tijd tot een groot hoveniersbedrijf, gevestigd in Nibbixwoud, waar negen mensen zorgen voor groene tuinen, parken en sportparken. En eigenaar Sander Hoogland nam niet alleen het bedrijf over van zijn ouders, maar kreeg van ze mee dat je als bedrijf een maatschappelijke functie vervult. ‘Je moet wat voor een ander overhebben, dat heb ik van kinds af meegekregen’, zegt Sander. ‘Dus toen ik via de ondernemersvereniging hoorde over de Westfriese Beursvloer, heb ik ons bedrijf ingeschreven. De eerste keer ging mijn vader er naartoe, bij de tweede editie was ik erbij. Wat een hectiek! Allemaal organisaties met klussen, van groot tot klein, verdringen zich rond die hoekmannen die de boel in goede banen moeten leiden.’ Geen budget voor tegels De Westfriese Beursvloer wordt jaarlijks georganiseerd door Vrijwilligerspunt Westfriesland in samenwerking met de Westfriese Uitdaging. Op de beursvloer gaan bedrijven en organisaties handelen met gesloten beurzen in o.a. klussen, expertise en materialen. Het bedrijf werd overladen met vragen. Sander: ‘Vooral bedrijven die iets kunnen maken, timmeren of repareren, zijn veelgevraagd. Het zijn vaak kleine klusjes, waar je een organisatie een groot plezier mee doet. Zo hebben we bijvoorbeeld bij de Rode Luifel een tegelpaadje gelegd zodat ze daar de ramen kunnen lappen zonder vieze schoenen te krijgen. Zo kunnen zij hun budget besteden aan de zorg, en niet aan die tegels. We hebben houten pallets verzameld voor het timmerdorp in Hoorn. En plantenbakken geregeld voor een bakkerij in Enkhuizen, dat het er wat gezelliger uitzag.’ Kennis genoeg Die hulp hoeft niet altijd te bestaan uit klussen, soms kan Sander als hovenier organisaties helpen met zijn kennis, in de vorm van een beheerplan of een tuinontwerp. ‘De Verteltuin in Hem heeft een groot terrein, maar de eigenaar vond het lastig om te bedenken hoe ze dat moest beheren. Daar hebben we een plan voor opgesteld, zodat haar vrijwilligers daarmee aan de slag kunnen. En zoiets hebben we ook gedaan voor een opvanghuis voor jonge moeders. Die kale vlakte achter het huis kan met dit plan veranderen in een mooie beschutte tuin.’ Duikles Het leukste: de organisaties stellen ook iets tegenover de hulp bij hun project. Sander: ‘Van de Rode Luifel kregen we bijvoorbeeld een zelfgebakken appeltaart, dat is toch geweldig? En we kregen een duikles aangeboden voor twee mensen, toen we een duikcentrum kwamen helpen met wat groen. Meestal is het iets ludieks, een ervaring of toegang tot plekken waar je anders niet snel komt. Eerlijk gezegd komt het er niet altijd van om op zo’n aanbod in te gaan, maar het principe is mooi. Het lijkt wel een beetje op ruilhandel van vroeger.’ Nul in kas En als het aan Sander lag, deden ze nog veel meer. ‘”Nee” zeggen vind ik moeilijk. Veel vrijwilligersorganisaties hebben nul geld in de kas, en de medewerkers werken keihard om alles te regelen. En dan weet je: als wij het niet doen, doet niemand het. Bij een verzorgingstehuis brachten we een kerstboom, daar was anders geen budget voor. En we werden ontvangen met koffie en een lekker gebakje. Dat maakt het bijzonder.’