Rummikuppen en kletsen

Hoveniersbedrijf Floridus zorgt niet alleen voor groene tuinen en perfecte greens van golfbanen, maar klaart ook klusjes voor vrijwilligersorganisaties via Westfriese Beursvloer. ‘Het is moeilijk om nee te zeggen, want soms weet je: als wij het niet doen, doet niemand het’, zegt eigenaar Sander Hoogland. Hoveniersbedrijf Floridus bestaat vijftig jaar. Het familiebedrijf begon als een bloemenwinkel in Hilversum, maar ontwikkelde zich in de loop van de tijd tot een groot hoveniersbedrijf, gevestigd in Nibbixwoud, waar negen mensen zorgen voor groene tuinen, parken en sportparken. En eigenaar Sander Hoogland nam niet alleen het bedrijf over van zijn ouders, maar kreeg van ze mee dat je als bedrijf een maatschappelijke functie vervult. ‘Je moet wat voor een ander overhebben, dat heb ik van kinds af meegekregen’, zegt Sander. ‘Dus toen ik via de ondernemersvereniging hoorde over de Westfriese Beursvloer, heb ik ons bedrijf ingeschreven. De eerste keer ging mijn vader er naartoe, bij de tweede editie was ik erbij. Wat een hectiek! Allemaal organisaties met klussen, van groot tot klein, verdringen zich rond die hoekmannen die de boel in goede banen moeten leiden.’ Geen budget voor tegels De Westfriese Beursvloer wordt jaarlijks georganiseerd door Vrijwilligerspunt Westfriesland in samenwerking met de Westfriese Uitdaging. Op de beursvloer gaan bedrijven en organisaties handelen met gesloten beurzen in o.a. klussen, expertise en materialen. Het bedrijf werd overladen met vragen. Sander: ‘Vooral bedrijven die iets kunnen maken, timmeren of repareren, zijn veelgevraagd. Het zijn vaak kleine klusjes, waar je een organisatie een groot plezier mee doet. Zo hebben we bijvoorbeeld bij de Rode Luifel een tegelpaadje gelegd zodat ze daar de ramen kunnen lappen zonder vieze schoenen te krijgen. Zo kunnen zij hun budget besteden aan de zorg, en niet aan die tegels. We hebben houten pallets verzameld voor het timmerdorp in Hoorn. En plantenbakken geregeld voor een bakkerij in Enkhuizen, dat het er wat gezelliger uitzag.’ Kennis genoeg Die hulp hoeft niet altijd te bestaan uit klussen, soms kan Sander als hovenier organisaties helpen met zijn kennis, in de vorm van een beheerplan of een tuinontwerp. ‘De Verteltuin in Hem heeft een groot terrein, maar de eigenaar vond het lastig om te bedenken hoe ze dat moest beheren. Daar hebben we een plan voor opgesteld, zodat haar vrijwilligers daarmee aan de slag kunnen. En zoiets hebben we ook gedaan voor een opvanghuis voor jonge moeders. Die kale vlakte achter het huis kan met dit plan veranderen in een mooie beschutte tuin.’ Duikles Het leukste: de organisaties stellen ook iets tegenover de hulp bij hun project. Sander: ‘Van de Rode Luifel kregen we bijvoorbeeld een zelfgebakken appeltaart, dat is toch geweldig? En we kregen een duikles aangeboden voor twee mensen, toen we een duikcentrum kwamen helpen met wat groen. Meestal is het iets ludieks, een ervaring of toegang tot plekken waar je anders niet snel komt. Eerlijk gezegd komt het er niet altijd van om op zo’n aanbod in te gaan, maar het principe is mooi. Het lijkt wel een beetje op ruilhandel van vroeger.’ Nul in kas En als het aan Sander lag, deden ze nog veel meer. ‘”Nee” zeggen vind ik moeilijk. Veel vrijwilligersorganisaties hebben nul geld in de kas, en de medewerkers werken keihard om alles te regelen. En dan weet je: als wij het niet doen, doet niemand het. Bij een verzorgingstehuis brachten we een kerstboom, daar was anders geen budget voor. En we werden ontvangen met koffie en een lekker gebakje. Dat maakt het bijzonder.’

De zoete geur van gevulde koeken valt je direct op als je het Bakkerijmuseum binnenstapt. En die verleidelijke geur achtervolgt je door het hele museum. ‘Hier worden de hele dag koekjes en bonbons gemaakt,’ vertelt vrijwilliger Jeannette Duyvestijn. ‘Een heerlijke plek om vrijwilligerswerk te doen!’ Het museum bestaat bijna veertig jaar, maar het is pas verbouwd. Nu is er meer ruimte om koffie en thee te drinken in het decor van een ouderwets bakkerswinkeltje. ‘Soms werk ik hier, in de horeca’, vertelt Jeannette, ‘maar ik sta ook wel achter de toonbank in het winkeltje en soms help ik bij het bereiden van bonbons of koekjes. En ik vind het heerlijk om bij de kinderactiviteiten te werken, ik geniet van die blije gezichten. Het vrijwilligerswerk hier is heel veelzijdig, en dat maakt het zo leuk.’ ‘Heerlijk, al die mensen!’ Een jaar na haar pensionering sloot Jeannette zich aan bij de groep vrijwilligers in het Bakkerijmuseum. ‘Ik kende Jacco, de huidige eigenaar, van mijn werk als docent. Als ik tijd heb, kom ik bij je werken, heb ik altijd gezegd. En zo is het gegaan.’ Die pensionering viel Jeannette niet mee. Op school genoot ze van de reuring van leerlingen. En dan ineens thuis, in de stilte: nee, niks voor haar. In het drukke museum voelt ze zich als een vis in het water. ‘Al die mensen om me heen vind ik heerlijk. We krijgen bezoekers uit de hele wereld, van Japan tot Israël en van Polen tot Argentinië, zoals laatst. Ik spreek Spaans, dus die kon ik in hun eigen taal te woord staan. Ze bleven maar vragen stellen!’ Tafels vol kinderen Ze laat een nieuwe ruimte in het museum zien, een lokaal met werktafels. ‘Hier zijn de activiteiten voor de kinderen. Elk kind mag in het museum iets maken, dat kost niks extra. We bedenken elk seizoen een andere activiteit, nu worden er koekjes versierd.’ Een ideale activiteit op een regenachtige dag in de vakantie, en daar hebben we er deze zomer flink wat van achter de rug. ‘De scholen zijn weer begonnen, dus het is nu rustig, maar een paar weken geleden zaten alle tafels vol met kinderen die lekker aan het knutselen waren. Ouders komen hier met hun kinderen, ze zijn hier vroeger weer met hún ouders geweest. En opa’s en oma’s komen hier ook heel veel met hun kleinkinderen. Zij herkennen van alles van vroeger: die beschuitbussen, de speculaasplanken, de koektrommels, het is een en al nostalgie. En de kinderen vinden het leuk dat ze hier echt iets mogen doen, niet alleen maar kijken met de handjes op de rug.’ Keukenprinses Het museum is echte een schatkamer vol spullen die met de geschiedenis van bakken te maken hebben, maar zit ook vol kennis. Die wordt gedeeld in workshops en presentaties voor geïnteresseerde amateurs en professionele bakkers. Jeannette: ‘Jacco en vooral zijn vader Theo Spil weten zoveel, dat is indrukwekkend. Ze krijgen bijvoorbeeld telefoontjes van de redactie van Heel Holland Bakt, als die vragen hebben.’ En Jeannette zelf, is zij een keukenprinses? ‘Even truffels door de cacao halen kan ik wel, maar chocoladewerk laat ik over aan de professionals.’ Trots op Medemblik In het museum kan veel, het is lekker kneuterig en laagdrempelig. En als vrijwilliger krijgt Jeannette ook alle vrijheid. ‘Laatst kwamen hier opa en kleindochter. Dat meisje wilde wel even achter de toonbank in de winkel. Hier, trek mijn schort maar aan, zei ik. Dat kind was apetrots. En opa had geweldige foto’s. Door dat soort ervaringen kom ik helemaal blij thuis. We bezorgen mensen hier een leuke middag, en dat krijgen we ook terug.’ En is het bezoek aan het museum achter de rug? Dan deelt Jeannette met haar bezoekers nog meer leuke tips over Medemblik. ‘Ik ben trots op de stad, hier is van alles te doen: Kasteel Radboud, de meelmolen, andere musea en de havens. Gezellige restaurants in de buurt? Weet ik. Een leuke wandeling? Ik geef de route. Dit werk past heel goed bij me. Ik zou het iedereen aanraden: kom lekker bij ons werken.’

In de Maatschappelijke Diensttijd (MDT) ontdekken jongeren in tachtig uur vrijwilligerswerk hun talenten, én ze helpen de maatschappij ermee. Mooi toch? Wandelmaatje, vrijwilliger bij de Speel-O-Theek en taalmaatje voor mensen die Nederlands willen leren, Noza Bazarova (23) doet het allemaal. ‘Ik leer van het vrijwilligerswerk net zoveel als de mensen die ik help.’ Noza Bazarova is begonnen met haar vrijwilligerswerk via de Maatschappelijke Diensttijd (MDT), een initiatief waarbij jongeren 80 uur vrijwilligerswerk doen om hun talenten te ontdekken. ‘Ik wilde meer ervaring opdoen in de richting van Zorg en Welzijn. Mijn begeleider bij Vrijwilligerspunt Westfriesland, Fleur Neefjes, stelde me als wandelmaatje voor aan een meisje, een paar jaar ouder dan ik. Zij speelt Pokémon Go, en ik ken dat spel ook wel, dus we zijn een paar keer samen erop uit gegaan om Pokémons te vangen.’ En dan heb je zomaar een uur gewandeld en lekker gekletst. Klanten helpen En Noza doet nog veel meer vrijwilligerswerk. Ze telde stemmen na de Tweede Kamerverkiezingen en springt bij in de organisatie van jongerenfestival JITS. En toen ze een vacature bij de Speel-O-Theek zag, leek dat haar ook wel wat. ‘Ze zochten een activiteitenbegeleider en daar heb ik op gereageerd. Jammer genoeg kwam toen corona, dus dat kon niet doorgaan. Maar ik kon wel blijven als vrijwilliger, om bijvoorbeeld klanten te helpen. Hartstikke leuk!’ Herkenbaar En dan zijn er nog de taalmaatjes van Noza. Twee mensen van ongeveer haar leeftijd, die ze helpt het Nederlands beter onder de knie te krijgen. ‘De jongen wil graag beter leren schrijven, en daar kan ik bij helpen. Ik hou enorm van schrijven, schrijf ook zelf verhalen en teksten, dus dat is echt iets voor mij. En het meisje wil juist beter leren spreken. Ze wil niet alleen haar uitspraak verbeteren, maar ook leren om haar mening meer te uiten, zich meer uit te spreken. Herkenbaar voor mij, dus daar werken we samen aan.’ Dit past bij mij Zo ontdekte Noza via het vrijwilligerswerk dat de sector Zorg en Welzijn echt goed bij haar past. ‘Ik hoop dat die baan als activiteitenbegeleider bij de Speel-O-Theek doorgaat, dat zou geweldig zijn. Misschien ga ik in de toekomst een opleiding volgen in deze richting, gecombineerd met werk.’ Haar ervaring als jonge vrijwilliger komt van pas in project Jongerenadviseurs, vertelt ze. ‘Als groep jongeren adviseren we vrijwilligersorganisaties die graag met jonge vrijwilligers willen werken. Wij weten wel hoe je die groep kunt aanspreken!’ Neem initiatief In september zit de Maatschappelijke Diensttijd van Noza erop. Wat heeft ze geleerd? ‘Initiatief nemen vond ik moeilijk. Maar bij de Speel-O-Theek stelde ik voor om meer promotie te maken, bijvoorbeeld via social media. Daar zijn ze enthousiast over. Ik kan mijn onzekerheden loslaten, merk ik. Eigenlijk leer ik zelf van het vrijwilligerswerk net zoveel als de mensen die ik help.’