Heidi regelt het vrijwilligerswerk van s.v. Enkhuizen

Vakantiefoto’s, selfies voor Instagram en tientallen plaatjes van de kat: we maken de hele dag foto’s. Wat zeggen die foto’s over onszelf? In West-Friesland start Jan Sitvast, bestuurslid van Humanitas West-Friesland, een fotogroep waarbij beelden meer zijn dan mooie plaatjes: ze worden een spiegel van je leven. “Foto’s geven inzicht in wat jij belangrijk vindt,” zegt hij. De activiteiten van Humanitas in West-Friesland beslaan een breed aanbod aan hulp. Dat gaat van hulp bij het op orde brengen van de administratie, hulp bij opvoeden, tot het schrijven van een levensboek en een telefooncirkel van mensen die elkaar elke ochtend opbellen om kort te kletsen. Naast directe hulp bij concrete problemen gaat het ook om verbinding en zingeving, vertelt Jan Sitvast: “Onderling contact en verbinding helpt tegen eenzaamheid.” Dat is ook het uitgangspunt van de nieuwe activiteit die Jan gaat starten in Stede Broec: de fotogroep. Scherpe foto’s? Niet nodig Perfecte foto’s maken of technisch je camera leren kennen, daar is de fotogroep van Jan Sitvast niet mee bezig. “De foto’s hoeven zelfs niet scherp te zijn”, zegt hij. “Het gaat erom wat je vastlegt, en wat het verhaal daarbij is. De fotogroep begint met het maken van foto’s van de omgeving. Dat kan van alles zijn: dingen die je leven de moeite waard maken, waar je van geniet of waar je je goed door gaat voelen.” Jan heeft al jaren ervaring met fotogroepen om jezelf beter te leren kennen. Sterker nog: hij ontwikkelde zelf deze methode om met foto’s te werken. “Na mijn opleiding als historicus ben ik in de psychiatrie gaan werken. Daar heb ik meerdere fotogroepen begeleid, uiteraard met mensen die vastliepen en een diagnose hadden. Maar ik weet zeker dat de fotogroep zoals ik die voor me zie, voor iedereen interessant kan zijn.” Diepere laag De foto’s uit de eerste bijeenkomst worden in de volgende bijeenkomsten geordend en besproken. De inzichten komen op papier en ook die teksten worden besproken. “Op die manier komen we tot een verhaal bij de foto’s. We komen uiteindelijk op een diepere, meer abstracte laag. En dat kan inzicht geven in alles wat je echt belangrijk vindt.” Jan heeft het meerdermalen zien gebeuren: mensen die aan de hand van foto’s die zelf hadden gemaakt, gingen nadenken over hun eigen leven en over wat ze misschien daarin willen veranderen. “Indrukwekkend. Het is ook mooi om aan de hand van de foto’s in gesprek te gaan met andere mensen. Zo leer je elkaar op een andere manier kennen.” Expositie Uiteindelijk kan de fotogroep toewerken naar een expositie. “Die tentoonstelling is in eerste instantie bedoeld voor onszelf, voor de deelnemers. Maar als iedereen dat leuk vindt, kunnen we ook vrienden en familie uitnodigen om de foto’s te bekijken.” Maar zover is het nog niet, nu zoekt Jan vooral mensen die mee willen doen met de fotogroep die in september gaat beginnen. Jan: “Ervaring met fotografie is niet nodig, deelname kost geen geld en iedereen kan meedoen. De enige voorwaarde is dat je het leuk vindt om over de foto’s te praten met andere mensen en dat je ervoor open staat om jezelf beter te leren kennen.” Humanitas zoekt vrijwilligers Ook vrijwilliger worden bij Humanitas West-Friesland zoals Jan Sitvast? Op onze vacaturebank vind je de vacatures die openstaan bij Humanitas! Klik op deze link voor een overzicht.

Naar een bandje kijken, een dansvoorstelling zien en meedoen met de stadskaraoke: tijdens de Hoornse Stadsfeesten (13, 14 en 15 juni) kan het allemaal. Vrijwilliger Caressa de Vries en nog tachtig andere vrijwilligers maken dat mogelijk. “Ik maak de optredens allemaal mee achter de schermen.” Vorig jaar gaf Caressa zich voor het eerst op als vrijwilliger. “Het leek me gewoon leuk. Hoorn is mijn stad en dit is het feestje van de stad, dus daar wil ik graag aan bijdragen. Ik werd ingedeeld bij de kinderactiviteiten. Bij de springkussens en bij andere activiteiten hielp ik mee zodat alles rustig verliep.” Dat ging hartstikke goed, maar haar andere vrijwilligersklusje tijdens de Stadsfeesten beviel haar beter. “Ik werkte achter de schermen bij het hoofdpodium op het Roode Steen, waar de artiesten dus wachten op hun optreden. Achteraf blijven ze er ook nog even hangen. Ik was ingedeeld bij de bar, dus het kwam goed van pas dat ik wat horeca-ervaring heb.” Vriendin overgehaald Direct na afloop heeft ze zich weer opgegeven voor dit jaar. Geen springkussen meer, maar volop bij het grote podium aan de slag. “Ik heb een goede vriendin overgehaald om zich ook op te geven, ik heb haar voortdurend geappt. Ik weet zeker dat ze dit heel leuk gaat vinden. Je maakt een praatje met de artiesten, zorgt ervoor dat ze een drankje krijgen, laat ze zien waar ze hun spullen kunnen neerleggen.” Het is voor de organisatie geen probleem om de vriendinnen gezamenlijk in te delen, vertelt ze. “We hebben twee keer van tevoren een overleg met alle vrijwilligers. Dan wordt geïnventariseerd wat je graag wilt doen en wanneer je beschikbaar bent. Met alle voorkeuren wordt zoveel mogelijk rekening gehouden. Ook krijg je zo alvast een idee van het team vrijwilligers, en dat is altijd heel gezellig.” Rock ‘n roll Werken in de artiestenlounge bij het grote podium, dat klinkt hartstikke rock ‘n roll. Kijk maar even naar die line-up: The Very 80’s, JERRA& Chippa, Marianne Lighthart, om maar wat namen te noemen. En zondag de grote afsluiter op het hoofdpodium, de Night of the Gitar. Als bonus zullen Caressa en haar vriendin alle optredens wel vanuit de coulissen kunnen zien, of niet? “Nouja, dat is een beetje de vraag. We zijn waarschijnlijk druk bezig bij de artiestenbar. Maar ik weet zeker dat we de muziek wel horen, dus we staan zeker lekker te zingen en te swingen tijdens het werk.” Toch is het echt werken, vertelt ze. “Artiesten proberen toch meer gasten mee te nemen achter het podium dan ze van tevoren hebben aangegeven. Dan moeten we streng zijn, want de ruimte is beperkt. Anders is het achter het podium propvol.” Energie genoeg Aan het einde van de drie dagen stadsfeesten is Caressa helemaal versleten. “Bekaf,” zegt ze. “Er komt zoveel op je af, dat is gigantisch. Maar het geeft ook energie. Ik spreek allemaal leuke mensen, oude bekenden en nieuwe vrienden. En het is fantastisch om de Hoornse Stadsfeesten mee te maken als onderdeel van de organisatie, je ziet wat er allemaal bij komt kijken om een evenement zoals dit te organiseren.”

Hoe moeten sportverenigingen, kerken, de brandweer, politie en alle evenementen het redden zonder vrijwilligers? Dat is onmogelijk, interim-burgemeester Pieter Dijkman (inmiddels opgevolgd door Bram Diepstraten). “Mensen die zich belangeloos inzetten, maken de samenleving sterker.” Pieter Dijkman is van oorsprong geen Westfries en omdat hij interim-burgemeester is, woont hij ook niet in Hoogkarspel. Als relatieve buitenstaander vallen hem dus zaken op, die voor de echte Westfries doodnormaal zijn. Zo blijft hij zich verbazen over de gemeenschapszin van de inwoners van ‘zijn’ gemeente. “Neem nou woonzorgcentrum het Noorderlandhuis, vlakbij ons gemeentehuis in Hoogkarspel. Is het kermis, dan nodigen de kermisexploitanten de bewoners van het Noorderlandhuis uit. Als burgemeester mag ik ook mee, ambtsketen om, het is een feestelijk dagje uit. En datzelfde gebeurt bij woonzorgcentrum De Bosman in Venhuizen. Een groep vrijwilligers zorgt ervoor dat alle bewoners lekker naar de kermis kunnen, ook als ze in een rolstoel zitten of met een rollator lopen. Mensen genieten enorm als ze de attracties bekijken, een kopje koffie drinken, zelfs een rondje in de zweefmolen maken. En als die vrijwilligers er niet zouden zijn, ging het hele feest mooi niet door.” Ontsnappen uit het gemeentehuis Ook zo’n typisch Westfriese traditie als de dorpsveiling maakt elke keer weer een diepe indruk. “De lokale middenstand en de bewoners stellen kavels beschikbaar. Als gemeente bieden wij ook een kavel aan, vorig jaar was dat een escaperoom in ons gemeentehuis, een groot succes. Inwoners bieden tijdens de veiling op die kavels en met de opbrengst worden weer vrijwilligersprojecten mogelijk gemaakt. Dat is toch een geweldig initiatief!” Schouderklopje of een bedankje En wat nog het meeste indruk maakt: alle vrijwilligers doen hun werk niet om schouderklopjes te krijgen. Een bedankje? Nee hoor, niet nodig. “Natuurlijk zijn we als gemeente de vrijwilligers oneindig dankbaar. Het mooiste is dat mensen hun vrijwilligerswerk volledig belangeloos doen. Daar wordt niet over geteut, ze doen het gewoon. Niet voor zichzelf, maar voor de ander, voor de samenleving. De vrijwillige brandweer, sportverenigingen, vrijwilligers en zelfs de plaatselijke politiek; ze maken het allemaal mogelijk. En dat geldt ook voor mensen die een keertje de score bijhouden van een pubquiz in het dorpshuis, zoals ik laatst heb gedaan in mijn dorp, of die af en toe omkijken naar een buur die het niet makkelijk heeft. Als we ons met z’n allen inzetten, wordt de samenleving sterker en weerbaarder.” Vrijwilligerspunt Westfriesland 40 jaar Dit jaar viert Vrijwilligerspunt Westfriesland haar 40 ste verjaardag. Het hele jaar door delen we een verhaal met het thema ‘vrijwilligerswerk’ van de burgemeesters van West-Friesland en organisaties en vrijwilligers die een bijzondere bijdrage leveren aan vrijwilligerswerk in de regio.