Post | november 2026 | 3 min lezen
Ik weet eigenlijk niet beter dan dat het erbij hoort

Wie Levi Pater (26) zoekt, heeft een behoorlijke kans hem bij RKEDO in De Goorn te vinden. Hij begon er als kind met voetballen, doorliep alle jeugdelftallen en is inmiddels assistent-trainer bij het eerste. Daarnaast organiseert hij activiteiten en feesten, helpt hij jeugdtrainers en springt hij bij waar dat nodig is. "Ik woon in Berkhout en werk in De Goorn. Ik woon en leef hier, zeg ik altijd. En RKEDO hoort daar gewoon bij.”
Redactie: Paul Luiken (NHD), fotograaf: Marcel Rob
Dat begon al vroeg. Zijn vader voetbalde bij RKEDO en was er nauw betrokken bij het jeugdbestuur, zijn oma was jarenlang omroepster en zijn opa werd in 1988 benoemd tot erelid. "Als mijn vader thuiskwam van zijn werk, gingen we eten en daarna moest hij vaak weer naar de club om te vergaderen. Voor mij was dat normaal. Toen ik een jaar of elf was, vroeg de scheidsrechterscoördinator of ik voor of na mijn eigen wedstrijd een wedstrijdje wilde fluiten. Mijn vader vond het ook wel een goed idee. Ik had zelf nogal eens wat aan te merken op de scheidsrechter, dus hij zei: ga maar eens ervaren hoe het is. En ja, ik heb geleerd wat vaker mijn mond te houden, haha.”
Vrijwilligerswerk werd daarmee net zo vanzelfsprekend als voetballen zelf. "Ik ben ermee opgevoed dat het belangrijk is om iets voor een ander te doen. Maar ik ben me er ook wel van bewust wat het betekent. Dat een club niet functioneren kan zonder mensen die zich inzetten. Bij de selectie ben ik met trainingen en wedstrijden zo veertien uur per week bezig. Daarnaast doe ik dingen voor de jeugd, bemoei ik me met de sociale media en help ik bij activiteiten. Vroeger zei ik overal 'ja' op. Dat heb ik wel moeten afleren. Op een gegeven moment zie je door de bomen het bos niet meer. Nu zeg ik soms ook: dit ga ik niet doen. Dat wordt hier gelukkig ook gerespecteerd.”
Zelf voetballen doet hij sinds 2023 niet meer. Na twee enkelbandblessures, een gebroken been en een afgescheurde kruisband vond hij het genoeg. Van de club loskomen deed hij niet. "Wat RKEDO voor mij bijzonder maakt, is de warmte. Het maakt niet uit of je hier vanaf je vijfde rondloopt, of pas op je vijfentwintigste binnenkomt. Mensen staan open voor een praatje en je wordt snel opgenomen. Ik heb hier vriendschappen opgebouwd die veel verder gaan dan alleen samen voetballen. Je hoort erbij, in welk elftal je ook speelt.”
Zijn vrijwilligerswerk levert hem bovendien ervaring op die hij buiten het voetbal gebruikt. "Vooral organiseren en omgaan met onverwachte dingen heb ik hier geleerd. Op mijn werk heb ik met leverdata te maken. Je kunt alles plannen, maar er hoeft maar iets te gebeuren en je moet omschakelen. Dat heb je bij de club ook. Als tijdens een activiteit iemand door zijn enkel gaat, klopt je planning ineens niet meer. Dan moet je zorgen dat iemand anders iets overneemt en zelf dat kind helpen. Daar leer je van.”
Dat hij bij RKEDO inmiddels deels dezelfde weg aflegt als zijn vader, is geen toeval, maar Levi maakt het ook niet groter dan het voor hem voelt. Zijn vader overleed na een ziekbed van bijna zes jaar. "Hij was ook begeleider bij het eerste. Vroeger liep hij hier met de wedstrijdformulieren en nu ben ik degene die dat bij het eerste doet. In die zin ben ik letterlijk in zijn voetsporen getreden. Mijn vader is natuurlijk altijd aanwezig. Maar hij deed het op zijn manier en ik doe het op mijn manier.”
Dat krijgt overigens nog een vervolg. Levi wil bij RKEDO een benefietwedstrijd organiseren waarvan de opbrengst naar KWF gaat. Het bestuur heeft inmiddels ingestemd met het plan. "Mijn vader is aan kanker overleden en ik wil graag de gemeenschap rond de club erbij betrekken. Dat past voor mij ook bij RKEDO: met elkaar iets doen voor een ander. Ik wil proberen de wedstrijd op de trouwdag van mijn ouders te laten plaatsvinden, op 19 juni, dan zouden ze 35 jaar zijn getrouwd. Lijkt me wel een mooi eerbetoon."
En mocht Levi later zelf kinderen krijgen? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. "Dan gaan ze bij RKEDO.”


